II SA/Rz 787/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] marca 2009r. znak: [...] w przedmiocie podlegania ubezpieczeniu społecznemu - postanawia - odrzucić skargę. A. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] marca 2009r. znak: [...], która stwierdzała, że I. Z. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika A. W. nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom: emerytalnemu i rentowym, chorobowemu oraz wypadkowemu od dnia 3 maja 2006r. W podstawie prawnej powyższego rozstrzygnięcia wskazano m. in. art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz. 74 ze zm.). Skargę wniesiono za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...], który przesłał ją Sądowi Okręgowemu w R. Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Postanowieniem z dnia 15 września 2009r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w R. przekazał przedmiotową sprawę do rozpoznania tut. Sądowi – zgodnie z żądaniem wnioskodawcy (A. W.). Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicji sądów administracyjnych poddana została kontrola działalności administracji publicznej pod względem legalności, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Jeśli sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego wówczas - stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - skarga taka podlega odrzuceniu. Sytuacja tego rodzaju wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak już wyżej wskazano podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowił m. in. art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Stosownie do jego treści od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Natomiast rodzaje decyzji, do których odnosi się ten przepis przewiduje jego ust. 1 wskazując, iż są nimi decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności: _@POCZ@__@KON@zgłaszania do ubezpieczeń społecznych (pkt1), _@POCZ@__@przebiegu ubezpieczeń (pkt 2), ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek (pkt 3), ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych (pkt 4) wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych (pkt 5). Niewątpliwie skarżone rozstrzygnięcie mieści się w zakresie dyspozycji art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, skoro dotyczy przebiegu ubezpieczeń (pkt 2). Skutkuje to zatem koniecznością przyjęcia, iż możliwość kwestionowania tego rodzaju decyzji istnieje na drodze postępowania przed sądem powszechnym a konkretnie przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych, do którego zgodnie z art. 4778 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) należą sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych a zatem sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczących zgodnie z art. 476 § 2 pkt 1 k.p.c. ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia rodzinnego. Niedopuszczalna jest więc tym samym obrona praw, do których odnosi się taka decyzja przed sądem administracyjnym. W tym miejscu Sąd podkreśla, że przekazanie niniejszej sprawy tut. Sądowi przez Sąd Okręgowy w R. nie nastąpiło z uwagi na właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w tej sprawie. Podyktowane natomiast było wyraźnym żądaniem skarżącego wyrażonym tak w samej skardze, jak i w protokole rozprawy, która odbyła się przez wymienionym Sądem powszechnym w dniu 15 września 2009r. Z powyższych względów należało odrzucić skargę A. W., działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Z powyższych względów należało odrzucić skargę Andrzeja Walata