II SA/Rz 789/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi L. E. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - postanawia - przyznać radcy prawnemu R. P. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Rzeszowie oddalił skargę L. E. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej referendarz sądowy w tut. Sądzie, postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r., przyznał wymienionej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Jako pełnomocnika strony Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła radcę prawnego R. P. (pismo z 4 listopada 2014 r.). Wskazany pełnomocnik, działając imieniem L. E., sporządził skargę kasacyjną od wymienionego na wstępie wyroku i złożył ją razem z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przywrócił stronie wspomniany termin postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) oddalił złożony środek zaskarżenia wyrokiem z dnia 11 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 569/15. W odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu NSA wskazał w uzasadnieniu swojego orzeczenia, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wyda WSA w Rzeszowie na podstawie odrębnego wniosku. Wniosek taki radca prawny R. P. złożył dnia 28 września 2018 r. Oświadczył w nim, że koszty udzielonej przez niego L. E. pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Pełnomocnik ustanowiony dla strony postępowania sądowego w ramach instytucji prawa pomocy uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stanowi o tym art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Szczegółowe unormowania odnoszące się do zasad przyznawania takiego wynagrodzenia w przypadku radców prawnych zawiera obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). W świetle § 22 tego aktu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie to, zgodnie z jego § 24 weszło w życie 2 listopada 2016 r. Taką samą regulację zawierał poprzednio obowiązujący akt tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), który to akt wszedł w życie 1 stycznia 2016 r. (stosownie do jego § 23) a został uchylony przez wyżej wskazane rozporządzenie z dnia 3 października 2016 r. (§ 23 tegoż aktu). W niniejszej sprawie – jak już wyżej wskazano – wyrok Sądu I instancji zapadł 24 września 2014 r., zaś kwestionująca go skarga kasacyjna została złożona dnia 16 grudnia 2014 r. Mając to na uwadze, jak również przedstawione regulacje prawne przyjęto, że wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej winien zostać rozstrzygnięty w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem z 2002r.". Wedle § 15 pkt 1 tego ostatnio powołanego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4. Paragraf 14 zawarty w rozdziale 4 zatytułowanym "Stawki minimalne w innych sprawach" wskazuje w ust. 2 pkt 2 lit. b, że w drugiej instancji tj. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, chyba że nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji, to wówczas jest to 75% tej stawki, w obu jednakże przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z kolei, stawką minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie" tzn. takiej, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz nie dotyczącej skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego jest kwota 240 zł. Skoro więc radca prawny R. P. ustanowiony i wyznaczony został dla strony skarżącej już po wydaniu wyroku przez WSA w Rzeszowie (a zatem nie prowadził sprawy w tej instancji), a sporządził on i wniósł skargę kasacyjną, to należne mu wynagrodzenie to kwota 180 zł, stanowiąca 75 % z kwoty 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r.). Wynagrodzenie to podwyższono następnie o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, a to zgodnie z wymaganiem zawartym w § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. Łącznie więc przyznana pełnomocnikowi strony skarżącej kwota to 221,40 zł. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowią powołane wyżej przepisy rozporządzenia z 2002 r. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.