II SA/Rz 79/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. D. i H. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - postanawia - I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącym C. D. i H. Ś. solidarnie kwotę 250 zł /słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych/ tytułem połowy wpisu od cofniętej skargi. W dniu 4 stycznia 2007r. wpłynęła do Wojewody [...], skierowana do tutejszego Sądu, skarga C. D. i H. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2006r. znak: [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2006r. znak: [...] oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla M. K., L. K. i M. S. na budynek usługowo-handlowy z częścią mieszkalną, przebudowę kabla energetycznego, budowę przyłączy gazu, prądu, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz pozwolenia na rozbiórkę istniejącego pawilonu handlowego na oznaczonych działkach w R. przy ul. S. W dniu 25 czerwca 2007r. C. D. i H. Ś. złożyły pismo zawierające oświadczenie o wycofaniu powyższej skargi, z uwagi na zmianę technologii prowadzenia robót budowlanych budynku usługowo-handlowego przy ul. S. w R., która nie zagraża budynkowi przylegającemu, stanowiącemu ich własność. W piśmie tym zawarto równocześnie wniosek o zwrócenie poniesionych kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarżący jako dysponent wniesionej przez siebie skargi, ma prawo złożyć oświadczenie o jej cofnięciu. Uprawnienie to wynika z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem cofnięcie takie, co do zasady, wiąże sąd. Można jednakże uznać je za niedopuszczalne w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub też zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że postępowanie ze skargi C. D. oraz H. Ś. podlega umorzeniu. Sąd nie dopatrzył się bowiem okoliczności, które uzasadniałyby niedopuszczalność cofnięcia skargi. W związku z powyższym należy uznać, iż skarżące zrezygnowały skutecznie z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej zaś sytuacji postępowanie to jako bezprzedmiotowe należało umorzyć po myśli art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a.