II SA/Rz 790/10

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku K.K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej, na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie sprostowania operatu ewidencji i gruntów, - postanawia - przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez: 1) zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych w całości, 2) ustanowienie adwokata. W piśmie złożonym na urzędowym druku PPF w dniu 13 września 2010 r., K. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. K. K. jest skarżącą w sprawie o sygn. II SA/Rz 790/10 dotyczącej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Sprawa ze skargi K. K. jak do tej pory nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Na obecnym etapie rozpoznawania sprawy strona skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego należnego z tytułu wniesienia skargi w wysokości 200 zł. Przyszłe koszty postępowania mogą obejmować wpis od skargi kasacyjnej, opłaty kancelaryjne z tytułu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz wpisy sądowe od wnoszonych zażaleń. Stwierdzono, co następuje: Wniosek skarżącej K. K. dotyczy obu instytucji składających się na prawo pomocy. Skarżąca żąda od Sądu zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Oznacza to, że strona powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania takiego stanu zobowiązuje stronę wnioskującą treść art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.). Stan majątkowy i rodzinny wnioskodawczyni ustalono na podstawie wniosku PPF oraz kierowanych do Sądu pism procesowych. Według treści wniosku K. K. jest wdową. Jedynym jej dochodem jest emerytura w wysokości 944,36 zł. brutto (netto - 809,37 zł). Mieszka samotnie w domu o powierzchni 89,30 m². Posiada nieruchomość rolną o powierzchni 1,7249 ha. Z uwag na stan zdrowia strona nieruchomość tą oddała w dzierżawę, za co uzyskuje jedynie zwrot podatku rolnego. Posiadana nieruchomość według opisu strony nie przedstawia znaczącej wartości. Na potwierdzenie twierdzeń dotyczących kwoty osiąganych dochodów, strona załączyła do wniosku odcinek przekazu kwoty emerytury. Opierając się na oświadczeniu wnioskującej K. K. wypada stwierdzić, że osoba ta wykazała przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi na dochody o nieznacznej wysokości jak i również brak szczególnie wartościowych składników majątkowych, strona skarżąca nie będzie w stanie podołać kosztom postępowania sądowego w postaci kosztów sadowych oraz wynagrodzenia dla fachowego pełnomocnika. Z całą pewnością kwota dochodów netto nie może wystarczyć do uiszczenia wpisu sądowego, jak również pozostałych wiążących się z niniejszą sprawą kosztów postępowania. Wydatki związane z utrzymaniem koniecznym znacznie przekraczają możliwości finansowe strony, a to nie pozwala żądać od niej poniesienia kosztów sądowych oraz wynagrodzenia adwokackiego w jakimkolwiek zakresie. Wysokość dochodów brutto strony nie przekracza aktualnej wysokości wynagrodzenia minimalnego tym samym pozwalając zaliczyć wnioskodawczynię do osób ubogich. Trudno spodziewać się także, że stan majątkowy K. K. ulegnie poprawie skoro jest osobą schorowaną i w podeszłym wieku. Te okoliczności mogą utrudniać polepszenie statusu majątkowego wyżej wymienionej. Należy także dodać, że ustanowienie adwokata przed sądem administracyjnym nie jest uzależnione od badania zawiłości sprawy pod względem prawnym czy faktycznym, lecz od rzeczywistych możliwości finansowych wnoszącego o przyznanie prawa pomocy. Takich możliwości u K. K. nie sposób się dopatrzeć, co skutkuje pozytywnym dla niej orzeczeniem. Z tych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.