II SA/Rz 791/07

Dnia 5 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. S. reprezentowanej przez adwokata Z. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 października 2007 roku, sygn. akt II SA/Rz 791/07 odrzucającego skargę M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 roku, nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oczka wodnego - postanawia – odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 18 października 2007 roku, sygn. akt II SA/Rz 791/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 roku, nr [...] z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 24 października 2007 roku. W dniu 23 listopada 2007 roku skarżąca reprezentowana przez adwokata Z. P. zaskarżyła je w całości skargą kasacyjną. Pełnomocnik wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania tut. Sądowi zgodnie z wnioskami zawartymi w skardze, przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zasadzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznano, iż wniesiono ją z uchybieniem terminu, jednakże uchybienie to było niezawinione. Podkreślono, iż skarżąca jest w ciąży, której przebieg jest zagrożony, i z tej przyczyny, w okresie właściwym do wniesienia skargi, przebywała w Centrum Opieki Medycznej w J. Ponadto wywiedziono, iż zaskarżoną decyzję w imieniu skarżącej odebrał jej ojciec, który nie miał świadomości, że rodzi to określone skutki związane z koniecznością terminowego działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Katalog podstaw, o które można oprzeć skargę kasacyjną statuuje art. 174 P.p.s.a. Są to: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższego wynika, że aby skarga kasacyjna mogła zostać rozpoznana, musi odpowiadać ww. wymogom, o których mowa w art. 176 i 174 P.p.s.a. W szczególności musi ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt FSK 2003/2004 (publ Lex Polonica CD nr 1073322). Obowiązkiem pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną jest wskazanie na konkretne naruszenie przepisów prawa materialnego dokonane orzeczeniem wydanym przez sąd administracyjny pierwszej instancji i określenie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, wedle skarżącego, wykładnia prawidłowa lub właściwe zastosowanie. Odpowiednio, przy zarzucie naruszenia prawa procesowego skarga kasacyjna winna wskazywać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Prawidłowe wskazanie podstaw skargi kasacyjnej jest istotnym elementem konstrukcyjnym tej skargi, właściwym tylko dla niej i nie podlegającym sanacji. Nie wskazanie podstaw kasacyjnych czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia w oparciu o art. 178 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższy wywód oraz fakt, że pełnomocnik skarżącej w skardze kasacyjnej nie powołał żadnych przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone, Sąd, na podstawie art. 178 P.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną. Sąd jednocześnie zauważa, iż dyskusyjne jest kwestionowanie odrzucenia skargi z powodu uchybienia terminu przy jednoczesnym przyznaniu, iż uchybienie takowe rzeczywiście miało miejsce. Jeżeli strona nie zaprzecza, że uchybiła terminowi procesowemu, podnosząc jednocześnie że nastąpiło to z przyczyn niezawinionych, to za właściwy instrument procesowy mający służyć niwelacji skutków opóźnienia, należałoby uznać wniosek o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie – w niniejszym wypadku wnieść skargę.