II SA/Rz 792/09

Dnia 4 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 8 października 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga S. P. kwestionująca sposób postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO). Precyzując przedmiot skargi na wezwanie Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący oświadczył, iż dotyczy ona decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] sierpnia 1997 roku w sprawie rozgraniczenia działek nr 1487 i 1488 położonych w J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem odrębnym od tego, w którym ją wydano. W sensie procesowym jest to odrębna sprawa administracyjna, co oznacza – stosownie do wyrażonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) – iż powinna ona zostać rozpoznana w postępowaniu dwuinstancyjnym. Od wydanej przez SKO decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 roku, stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. służył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Informacja w tym przedmiocie została prawidłowo zamieszczona w treści zaskarżonej decyzji. Możliwość wniesienia przedmiotowego wniosku jest wprawdzie uprawnieniem, co oznacza iż nie ma obowiązku jego realizacji, jednakże nieskorzystanie z tego środka prawnego – stosownie wcześniej cytowanego art. 52 § 1 P.p.s.a. – uniemożliwia kwestionowanie decyzji na drodze sądowej. Z powyższego można więc wywieść dwie reguły: po pierwsze, konieczność uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji, a po drugie, brak możliwości zaskarżenia decyzji organu I instancji. Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wniesienie skargi na decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2009 roku jest niedopuszczalne. Jest to decyzja pierwszoinstancyjna i warunkiem poddania jej sądowej kontroli jest uprzednie wyczerpanie administracyjnego toku instancji. Mając całość powyższego na uwadze, sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.