II SA/Rz 801/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - postanawia - przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy Agata Kosowska-Dudzik Wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi J. S. złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Strona podtrzymała następnie to żądanie na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w którym zaznaczyła, że domaga się ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Jedynym jego źródłem utrzymania są świadczenia z pomocy społecznej – obecnie pobiera z tego tytułu kwotę 529 zł (zasiłek stały). Koszty utrzymania domu oraz lekarstw to 352,20 zł miesięcznie. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że jego zobowiązanie z tytułu alimentów wynosi ok. 24 000 zł. Odnośnie do posiadanego majątku podał, że sprawa dotycząca domu i nieruchomości rolnej jest w toku. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Sytuacja materialna skarżącego kwalifikuje go do otrzymania wsparcia ze środków publicznych. J. S. wnosi o przyznanie prawa pomocy w częściowym zakresie, bowiem ubiega się tylko o ustanowienie profesjonalnego zastępcy prawnego – art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Żądanie tego rodzaju może zostać uwzględnione w razie wykazania przez składającego go, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o czym przesądza brzmienie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Prawo pomocy jako instytucja stanowiąca wyjątek od ustanowionej przez ustawodawcę w art. 199 P.p.s.a. zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich w nim udziałem przeznaczona jest dla ludzi ubogich, którym niedostateczna ilość pozostających do dyspozycji środków nie pozwala na realizację zagwarantowanego w Konstytucji RP prawa do sądu. Do grona takiego z pewnością zaliczyć można osoby, których jedyne źródło utrzymania stanowią środki publiczne udzielane tytułem instytucji pomocy społecznej. Taką właśnie osobą jest J. S., nie uzyskujący poza tego rodzaju środkami (tj. obecnie poza zasiłkiem stałym) jakichkolwiek innych dochodów. Należy mieć także na uwadze, że skarżący jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym, co na pewno stanowi przeszkodę w znalezieniu przez niego jakiegokolwiek zatrudnienia, pozwalającego na poprawę swojego losu. Strona nie posiada zaś żadnych oszczędności, jak też nieruchomości czy ruchomości, których odpłatne zbycie umożliwiłoby zdobycie środków na pokrycie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Z tych względów postanowiono o przyznaniu J. S. prawa pomocy i ustanowiono na jego rzecz radcę prawnego, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a..