II SA/Rz 802/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala- Miejski Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2001r., znak: [...] - działając na podstawie § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989r. Nr 61, poz. 364), zwanego dalej Rozporządzeniem oraz art. 104 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. - orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A. K. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, wymienionej w pkt 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do powołanego Rozporządzenia. W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie tej orzekał już wcześniej Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny, który w decyzji z dnia [...] kwietnia 1997r., znak [...] stwierdził u wyżej wymienionego chorobę zawodową. Rozstrzygnięcie to wraz z utrzymującą je w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 1997r., znak: [...] zostało uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 1998r., sygn. akt SA/Rz 1020/97 a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia – z powodu stwierdzenia licznych uchybień przepisom proceduralnym. Organ I instancji podniósł, że w toku postępowania ustalono, iż A. K. pracował od 12.03.1979r. do 31.10.1992r. w A S.A. w R. a następnie po przekształceniu wydziału remontowo-budowlanego tego podmiotu w osobną spółkę, stał się pracownikiem nowopowstałej spółki z o.o. B gdzie świadczył pracę od 1.11.1992r. do 14.05.1996r. U podmiotów tych zajmował stanowiska murarza, betoniarza, zbrojarza, posadzkarza, przy czym w zależności od potrzeb pracodawcy wykonywał wszelkie prace budowlane - na różnych wydziałach i w różnych miejscach A S.A. – tj. np. kucie posadzek, zbijanie tynków, wykonanie wylewek, murowanie, malowanie. Prace te wykonywał przy użyciu małych i dużych młotów pneumatycznych, stanowiących źródło hałasu. Praca przy użyciu tych narzędzi nie odbywała się jednak stale, a – jak wynika z zeznań świadków – kilka razy w roku i trwała od dwóch dni do trzech tygodni. Zdarzało się również, iż miała miejsce w pomieszczeniach zamkniętych, co potęgowało hałas. Szczegółowa ewidencja czasu pracy z młotem pneumatycznym nie była dokonywana. Z ustaleń organu I instancji wynika, że A. K. w 1993r. przebywał w szpitalu na oddziale otolaryngologicznym, gdzie rozpoznano u niego przewlekły uraz akustyczny i poważny ubytek słuchu. W związku z powyższym pracownik otrzymał przeciwwskazania do pracy w hałasie i zakazano mu stosowania leków uszkadzających słuch. Wydawane później orzeczenia lekarskie, w związku z badaniami okresowymi, nie potwierdzały jednak tego schorzenia, w związku z czym wyżej wymieniony pracował nadal przy użyciu młota. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, Miejski Inspektor Sanitarny oparł się na następujących orzeczeniach: - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...].04.1999r., nr [...]– w którym stwierdzono, iż narażenie A. K. na hałas w środowisku pracy było dorywcze, hałas nie był ciągły i nie przekraczał normatywów higienicznych, - orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...].11.1999r., nr [...]) – w którym po stwierdzeniu występowania u A. K. ubytków słuchu: ucho prawe – 24 decybele, ucho lewe – 19 decybeli, nie rozpoznano u wyżej wymienionego choroby zawodowej, - Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] maja 2000r., nr [...] – w którym nie rozpoznano u A. K. choroby zawodowej z uwagi na stwierdzony u niego zbyt niski stopień ubytku słuchu. Organ uwzględnił również pisma Instytutu Medycyny Pracy z dnia 22.08. i 19.10.2000r wyjaśniające, iż Instytut nie ma możliwości ustalenia etiologii schorzenia, jednak w badanym przypadku nie zachodzi związek pomiędzy warunkami pracy a uszkodzeniem słuchu, ponieważ nie było narażenia na hałas stwarzający ryzyko takiego uszkodzenia. Orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy wykluczało również jako podłoże schorzenia chorobę nadciśnieniową, cukrzycę, infekcje uszu, gdyż tych pracownik nie przechodził. Konkludując organ stwierdził, iż przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej są trzy, a mianowicie wystąpienie jednostki chorobowej wymienionej w rozporządzeniu, istnienie w miejscu pracy czynników zdolnych wywołać daną chorobę oraz związek przyczynowy zachodzący pomiędzy warunkami pracy a schorzeniem . W ocenie organu, w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona ostatnia z tych przesłanek a zatem brak jest związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a schorzeniem. Rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2001r., znak: [...], w której uzasadnieniu stwierdzono, że orzeczenia lekarskie wydane w sprawie choroby zawodowej przez uprawnione jednostki medyczne mają w sprawie dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej przesądzające znaczenie. Wyrokiem z dnia 9 lipca 2003r., sygn. akt SA/Rz 576/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie uchylił wskazaną wyżej decyzję organu II instancji zarzucając organowi, iż ten błędnie oparł się na orzeczeniach uprawnionych jednostek medycznych, z których wynika niemożność rozpoznania u A. K. choroby zawodowej z uwagi na wielkość ubytku słuchu u wyżej wymienionego. W ocenie Sądu, który w tym zakresie podzielił poglądy judykatury, nie wielkość ubytku słuchu, a okoliczność, że kliniczne objawy schorzenia odpowiadają hałasowi jako czynnikowi szkodliwemu przesądza o rozpoznaniu uszkodzenia słuchu, jako choroby zawodowej. Sąd zwrócił także uwagę, iż oceny w zakresie związku przyczynowego pomiędzy narażeniem a chorobą dokonuje inspektor sanitarny, nie zaś jednostki służby zdrowia. Sąd zalecił organowi uzupełnienie opinii WOMP o ustosunkowanie się do zapisów w karcie leczenia szpitalnego A. K. i wyjaśnienie różnic w stopniu i charakterze niedosłuchu stwierdzonych ówcześnie, a obecnie oraz o wyjaśnienie czy stwierdzony u wyżej wymienionego niedosłuch odpowiada skutkom biologicznym działania hałasu, a jeśli nie, to z jakich przyczyn. Następnie Sąd nakazał organowi dokonanie szczegółowej analizy narażenia pracownika na hałas i oceny wydanych w sprawie opinii przy uwzględnieniu poglądów prawnych wskazanych wyżej. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu [...] listopada 2004r. wydał decyzję znak:[...], którą zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. Podstawą powyższego było oparcie się na trzech opiniach sporządzonych przez niezależne jednostki medyczne, w których nie stwierdzono zawodowej etiologii uszkodzenia słuchu. Ponadto przeprowadzone badania wykazały u A. K. obustronny odbiorczy ubytek słuchu o lokalizacji pozaślimamkowej, zaś podstawą do rozpoznania choroby zawodowej jest wykazanie obustronnego odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej, co jest typowe dla uszkodzeń słuchu wywołanych działaniem hałasu. Zdaniem organu, wykluczenie w prawidłowo wydanym orzeczeniu lekarskim zawodowego charakteru schorzenia, na które cierpi pracownik, wyłącza u niego możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Natomiast w przedmiotowym przypadku, jednostki służby zdrowia sporządzające opinie rozpoznały wprawdzie u pracownika uszkodzenie słuchu, jednakże nie przyjęły jednocześnie, by uszkodzenie to było wywołane działaniem hałasu, nie jest bowiem typowe dla działania hałasu. Po rozpatrzeniu skargi A. K. na kolejne orzeczenie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego – z dnia [...] listopada 2004r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił je wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006r., sygn. akt II SA/Rz 75/05, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie oceny prawnej i wskazań zawartych w wydanym uprzednio wyroku sądowym (z dnia 9 lipca 2003r.). Sąd uznał za nieuzasadnione oparcie się przez organ odwoławczy na opinii WOMP (który stwierdzał brak podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu ze względu na wykluczenie związku przyczynowego tego uszkodzenia z dorywczym narażeniem pracownika na hałas), opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (w którym wykluczono możliwość rozpoznania choroby zawodowej z uwagi na wielkość ubytku słuchu u pracownika) oraz opinii Instytutu Medycyny Pracy (w którym wskazano również na wielkość ubytku słuchu u A. K. oraz stwierdzono, że podstawową przyczyną wykluczenia jest brak narażenia na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu w miejscu pracy). Sąd zauważył, że organ nie spowodował także uzupełnienia opinii lekarskich w zakresie wskazanym we wspomnianym wyżej wyroku Sądu z dnia 9 lipca 2003r. Według Sądu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wzbogacił swoją argumentację o nie znajdujące odbicia w uzupełniającej opinii WOMP stwierdzenie, iż niedosłuch rozpoznany u skarżącego posiada lokalizację pozaślimakową. Oceniając dokonaną przez organ analizę narażenia skarżącego na hałas, Sąd wyraził zapatrywanie, iż analiza ta nie zawiera wskazania dowodów, na których oparte zostały ustalenia organu w tym zakresie, wskazania którym dowodom i dlaczego dano wiarę oraz którym wiary odmówiono i z jakich powodów. Mając powyższe na uwadze, Sąd zalecił organowi odwoławczemu zwrócenie się do WOMP o wyjaśnienie czy na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji lekarskiej może ustalić lokalizację niedosłuchu rozpoznanego u skarżącego przez jednostki medyczne w toku postępowania w sprawie choroby zawodowej (rozpoczętego w 1996r. a więc po upływie 3 lat od pobytu skarżącego w szpitalu) oraz wyjaśnienie czy lokalizacja ta miała charakter ślimakowy czy też pozaślimakowy. Natomiast jeśli ustalenia w powyższym zakresie okazałyby się niemożliwe, Sąd nakazał zwrócenie się do uprawnionej jednostki medycznej o przeprowadzenie badań, które wyjaśnią kwestię lokalizacji niedosłuchu u skarżącego. W przypadku stwierdzenia lokalizacji ślimakowej, Sąd zalecił uzupełnienie opinii o wyraźne wskazanie przyczyn, dla których niedosłuch stwierdzony u skarżącego w trakcie postępowania w sprawie choroby zawodowej, nie odpowiada skutkom biologicznym działania hałasu. W dniu [...] sierpnia 2007r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzję, znak: [...], którą utrzymał w mocy decyzję Miejskiego Inspektora Sanitarnego - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. W uzasadnieniu decyzji powołał Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 sierpnia 2005r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne (Dz. U. Nr 157, poz. 1318), zgodnie z którym wartością stanowiącą poziom graniczny oddziaływania hałasu na narząd słuchu jest 80 dB. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie stwierdzone naruszenie wynosi 77 dB, co po przeliczeniu na wartości liniowe daje wartość dwukrotnie niższą od poziomu granicznego. Powyższe wskazuje, że to nie hałas był przyczyną ubytku słuchu zainteresowanego. Organ podniósł, że mając na uwadze wskazania Sądu co do dalszego postępowania w sprawie, uwzględnił zalegające w aktach opinie jedynie w takim zakresie, w jakim nie jest zobowiązany sam oceniać stan faktyczny. Nie wziął zatem pod uwagę wywodów biegłych dotyczących zagadnienia związku przyczynowego między narażeniem na hałas a dolegliwościami pracownika, jak też wywodów odnoszących się do kwestii samego narażenia. Natomiast uwzględnił treść tych opinii w zakresie medycznej kwalifikacji schorzenia. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny dodał, iż realizując wytyczne Sądu, zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o uzupełnienie wydanych opinii, otrzymując w odpowiedzi stanowisko biegłych przesądzające jednoznacznie, iż z medycznego punktu widzenia dolegliwości pracownika nie mogą być uznane za chorobę zawodową. W skardze do tut. Sądu na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2007r., A. K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując na naruszenie następujących przepisów: - § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. poprzez wprowadzenie niewynikających z jego przepisów warunków stwierdzenia choroby zawodowej, - art. 77 k.p.a. poprzez brak własnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, - art. 153 P.p.s.a. poprzez niewykonanie poleceń Sądu zawartych w uprzednich wyrokach zapadłych w tej sprawie. Zdaniem skarżącego, organ niezasadnie jako jeden z warunków stwierdzenia choroby zawodowej wskazał pozytywne orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej, stwierdzające zależność między objawami choroby a narażeniem zawodowym. Skarżący podniósł, że nieprawidłowym jest przyjmowanie, iż tylko narażenie na hałas przekraczający normy z powołanego przez organ Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy może spowodować powstanie choroby zawodowej. Skarżący zwrócił uwagę, że organ dysponuje wynikami pomiarów hałasu jedynie z kilku dni pracy "z tysiąca jaki przepracował". Poza tym, według skarżącego, powołane Rozporządzenie (z dnia 5 sierpnia 2005r.) reguluje wyłącznie obowiązki pracodawcy w przypadku narażenia pracowników na hałas. Nie można zaś na jego podstawie konstruować granicy narażenia, od której stwierdza się chorobę zawodową. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem takiej kontroli sądowej jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 roku o braku podstaw do stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej. W tym czasie w sprawach chorób zawodowych obowiązywało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych , szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115 z 2002 roku). Zgodnie z § 12 rozporządzenia, dniem jego wejścia w życie jest 2 września 2002 roku. Z tą datą straciło moc poprzednie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawach chorób zawodowych ( § 11 rozporządzenia z 30 lipca 2002). Jednak przepis § 10 rozporządzenia stanowi, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia , rozpoczęte przed dniem wejścia w życie , jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Postępowanie w rozpatrywanej sprawie toczyło się na podstawie zgłoszenia podejrzenia u skarżącego choroby zawodowej z 5 czerwca 1996 roku, tj. czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 roku zwane dalej rozporządzeniem. Stosownie do § 1 tego rozporządzenia, chorobą zawodową jest wymieniona w załączniku do rozporządzenia choroba , pod warunkiem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. O uznaniu zatem schorzenia za chorobę zawodową decyduje umieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie to zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia ,występujących w środowisku pracy , przy czym oceniając działanie czynnika szkodliwego należy uwzględnić okoliczności wymienione w § 1 ust.2 rozporządzenia, którymi są m.in. – rodzaj , stopień i czas narażenia zawodowego , a także sposób wykonywania pracy. Działanie czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy ma przesądzające znaczenie dla rozpoznania choroby zawodowej. Przepisy rozporządzenia określają także tryb postępowania diagnostyczno – orzeczniczego , a także wskazują jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych / § 7 – 9 /. Jednostki te, po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanego , przekazują orzeczenie lekarskie wraz z posiadaną dokumentacją państwowemu terenowemu inspektorowi sanitarnemu. Na podstawie orzeczenia oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia / § 10 ust.1/. Za dokumenty niezbędne do ustalenia wystąpienia związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a narażeniem pracownika na działanie występującego w środowisku pracy czynnika szkodliwego dla zdrowia , rozporządzenie uznaje dochodzenie epidemiologiczne, informacje o zagrożeniach zawodowych, dokumentację dotyczącą przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentację lekarską / § 7 ust.4/. Zgromadzone w tym trybie materiały oceniane są zgodnie zasadami postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie organy inspekcji sanitarnej otrzymały zgłoszenie podejrzenia u skarżącego choroby zawodowej określonej w pkt.15 wykazu chorób zawodowych tj. uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. Sprawa była trzykrotnie przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny. W trzecim z wyroków - wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2006 roku II S.A./Rz 75/05 , Sąd uchylając decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wskazał na zasadę związania oceną prawną ustanowioną przepisem art. 99 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153 poz.1271 z 2002 ze zm.) . Zgodnie z nią – ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA wiąże sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem zaskarżenia. Pojęcie "ocena prawna" oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku , w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie oceną prawną zawartą w orzeczeniu sądowym może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub przepisów prawa, jeżeli nastąpiła ona po wydaniu wyroku. Naruszenie zasady związania oceną prawną przez organ administracji stanowi, podług jednolitych poglądów judykatury, wadę decyzji skutkującą uchyleniem decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności. Uzasadniając uchylenie decyzji Sąd stwierdził, że organ nie wykonał zaleceń Sądu, a w kwestii lokalizacji niedosłuchu powinien wypowiedzieć się WOMP lub inna uprawniona do rozpoznawania chorób zawodowych jednostka medyczna a nie inspektor sanitarny. Nadto - organ nie dokonał szczegółowej analizy narażenia skarżącego na hałas. Sąd zalecił ,by w ponownym postępowaniu organ zwrócił się do WOMP o ustalenie lokalizacji niedosłuchu , w szczególności wyjaśnienie – czy ma ona charakter ślimakowy czy pozaślimakowy. W wypadku stwierdzenia lokalizacji ślimakowej , opinia jednostki medycznej powinna wskazać przyczyny ,dla których stwierdzony u skarżącego niedosłuch nie odpowiada skutkom biologicznym hałasu. Oceniając zaskarżoną decyzję w obecnym postępowaniu Sąd skoncentrował się przede wszystkim na ocenie ,czy organ zastosował się do wskazówek Sądu zawartych w wyroku z 11 stycznia 2006 roku. Realizując je – Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się do WOMP o ustalenie lokalizacji niedosłuchu u skarżącego. WOMP po przeprowadzeniu kompleksowego badania słuchu w Pracowni Audiometrycznej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego , na które złożyły się : badanie słuchu progowe tonalne, próby nadprożowe, impedancja akustyczna, tympanogram i odruch z mięśnia strzemiączkowego oraz fotoemisja akustyczna DPOAE, powiadomił Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego , że stwierdzony niedosłuch obustronny ma charakter odbiorczy o lokalizacji mieszanej pozaślimakowej i ślimakowej. Ostateczne stanowisko o braku podstaw do przyjęcia założenia, że stwierdzony ubytek słuchu ma lokalizację ślimakową, co oznacza brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej , WOMP przedstawił w piśmie z dnia 18 lipca 2007 roku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym w trybie § 7 – 9 rozporządzenia i o braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest zatem jej lekarskie rozpoznanie przez uprawnione do tego medyczne jednostki orzecznicze. Negatywne orzeczenia lekarskie są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzą do odmowy stwierdzenia choroby. Takie stanowisko wielokrotnie prezentował Naczelny Sąd Administracyjny / vide wyroki NSA : I.SA 1801/00 z dnia 24.05.2001, I S.A. 225/98 z dnia 02.06.1998, I S.A. 1121/93 z 08.04.1994, I S.A. 297/98 z 09.06.1998 / , I S.A. 108/03 z 23.07.2003. W tej sytuacji ,właściwość Sądu ogranicza się do badania zgodności z prawem wydanej decyzji organu inspekcji sanitarnej. Analizując akta sprawy Sąd stwierdził, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a organ wyczerpująco wyjaśnił okoliczności sprawy , stosując się do wytycznych sądu. Wskazując na powyższe ,Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Oznacza to, że skarga, jako nie zasługująca na uwzględnienie została oddalona w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.