II SA/Rz 802/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. (zwanej dalej Spółka) jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej PWIS) z [...] marca 2014 r. nr [...], wydana w sprawie nałożenia obowiązków dotyczących zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W dniach 18 i 19 grudnia 2013 r. kontrolerzy PPIS przeprowadzili kontrolę A. Sp. z o.o., świadczącą usługi z zakresu okulistyki i chirurgii oka na terenie Szpitala [...]. Na podstawie wyników tej kontroli Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej PPIS) decyzją z [...] stycznia 2014 r. nr [...], nakazała A. Sp. z o.o.: w pkt I.: 1) wdrożyć i zapewnić funkcjonowanie systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych do 31 stycznia 2014 r., 2) opracować i wdrożyć procedury przyjęcia i przygotowania pacjenta do zabiegu okulistycznego do 31 stycznia 2014 r., 3) zapewnić zachowanie zasady rozdziału materiału czystego od brudnego w pomieszczeniu mycia i dezynfekcji przy sali operacyjnej nr 3 – do 31 stycznia 2014 r., 4) opracować i wdrożyć procedurę podawania i przechowywania preparatów wielorazowego użytku do 31 stycznia 2014 r. w pkt II.: uiścić opłatę za czynności kontrolne w kwocie 130,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, że kontrola sanitarna wobec Spółki została przeprowadzona na skutek telefonicznego zgłoszenia o zachorowaniach u pacjentów przyjętych do Oddziału Wojewódzkiego Szpitala [...], którzy zostali zoperowani w pomieszczeniach Szpitala [...] przez A. Sp. z o.o. W trakcie kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości (m.in. kierownik podmiotu leczniczego nie wdrożył i nie zapewnił funkcjonowania systemu zabezpieczania i zwalczania zakażeń szpitalnych, wkłucie dożylne pacjentom przygotowywanym do zabiegu okulistycznego zakładane było na sali pooperacyjnej, a nie w pomieszczeniu izby przyjęć), które w ocenie organu stanowią naruszenie art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r., poz. 947). PPIS wyjaśnił, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Przeprowadzona kontrola należy do czynności organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z zakresu nadzoru zapobiegawczego. Według art. 36 ust. 1 i 2 w.w ustawy za badania i inne czynności wykonane przez organ sanitarny w związku ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego w każdym przypadku pobiera się opłaty w wysokości kosztów wykonania tych czynności. Opłatę ponosi osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka reprezentowana przez adwokata - domagając się wydania przez organ I instancji nowej decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie w niniejszej sprawie. Nadto Spółka wniosła o przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu z załączonych do odwołania dokumentów lub zlecenie przeprowadzenie tego dowodu organowi I instancji. O ile organ I instancji nie wyda nowej decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie w sprawie, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji w całości, ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PWIS decyzją z [...] marca 2014 r., o nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie I podpunkty 1, 2 i 3 i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I instancji, zaś w pkt II utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu podano, że w dniu 3 lutego 2014 r. przedstawiciele PPIS przeprowadzili kontrolę sprawdzającą wykonanie obowiązków nałożonych na stronę decyzją z [...] stycznia 2014 r. w pomieszczeniach Szpitala [...], zajmowanych przez Spółkę. W trakcie kontroli stwierdzono wykonanie obowiązków nałożonych na stronę ww. decyzją. W związku z tym postanowiono uchylić zaskarżoną decyzję w punkcie I podpunkty 1, 2 i 3 i w tym zakresie umorzyć postępowanie. PWIS uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w zakresie punktu II tj. nałożenia na stronę opłaty za czynności kontrolne z tego względu, że w dniu kontroli strona nie udowodniła posiadania wymaganych prawem procedur. Na marginesie PWIS stwierdził, że prawidłowe było zakwalifikowanie Kliniki jako podmiotu wykonującego świadczenia szpitalne. W związku z tym nałożenie obowiązków opracowania i wdrożenia procedur mających na celu przeciwdziałanie zakażeniom szpitalnym przez PPIS na dzień wydawania przez niego decyzji było zasadne. Na skutek wniosku strony, PWIS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], postanowił uzupełnić opisaną wyżej decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r. w zakresie rozstrzygnięcia poprzez dodanie orzeczenia : uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie I podpunkt 4 i w tym zakresie umarza postępowanie I instancji. Tym samym postanowieniem sprostowano także zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. pouczenie w zakresie przysługujących stronie środków zaskarżenia. A. Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na decyzję PWIS z [...] marca 2014 r. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji w całości, a co najmniej uchylenie decyzji organu II instancji w części, to jest w zakresie jej uzasadnienia, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 14 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o działalności leczniczej i błędne przyjęcie, że skarżący wykonuje działalność leczniczą w rodzaju "świadczenia szpitalne", a w konsekwencji błędne uznanie, że jest zobowiązany do wdrożenia i zapewnienia funkcjonowania systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych, podczas gdy skarżący nie wykonuje świadczeń szpitalnych, a więc nie spoczywa na nim taki obowiązek i to nie do skarżącego powinna być skierowana decyzja, 2) przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 198 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w połączeniu z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i w konsekwencji nierozpatrzenie przez organ materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i skierowanie decyzji do skarżącego – podmiotu nie mogącego wykonać obowiązków wynikających z decyzji i niebędącego w myśl przepisów zobowiązanym do ich wykonania, 3) przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i w konsekwencji niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji i niedoniesienie się do stanowiska skarżącego przedstawionego w odwołaniu, mające istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem polemika skarżącego ze stanowiskiem organu jest utrudniona, co narusza prawa skarżącego, 4) prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 36 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej polegające na obciążeniu strony opłatą za przeprowadzenie czynności kontrolnych w sytuacji, gdy nie ma do tego podstaw. W obszernym uzasadnieniu skarżąca Spółka rozszerzyła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie. Podkreślono w niej, że żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważono w szczególności, że księdze rejestrowej strony skarżącej w obiekcie przy ul. W. w R. widnieje zapis o treści stacjonarne i całodobowe świadczenie szpitalne. Postanowieniem z 14 lipca 2014 r. WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Żaden z zarzutów skargi nie okazał się zasadny, co obligowało Sąd do jej oddalenia. Wypada wyjaśnić, stronom że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd nie przychylił się do stanowiska strony skarżącej o dokonaniu przez orzekające w sprawie organy błędnej wykładni art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2013 r. poz. 947 ze zm.; zwana dalej ustawą o chorobach zakaźnych) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 217 ze zm.; zwana dalej ustawą o działalności leczniczej). Organy dokonały właściwej egzegezy tych regulacji. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że zebrano i wszechstronnie rozpatrzono materiał dowodowy, który nakazywał wobec Spółki stosować przepisy dotyczące wykonywania przez ten podmiot leczniczy świadczeń szpitalnych. Należy podnieść, iż obowiązki wynikające z art. 14 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych, mogą byś adresowane wyłącznie do takiego podmiotu leczniczego, który wykonuje świadczenia szpitalne. Ten wniosek wypływa z wykładni językowej początkowej treści tego przepisu. Wypada zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że wobec nie zdefiniowania w powyższej ustawie wyrażenia świadczenia szpitalne, odwołać się należy do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o działalności leczniczej, który przez świadczenia szpitalne rozumie wykonywane całą dobę kompleksowe świadczenia zdrowotne polegające na diagnozowaniu, leczeniu, pielęgnacji i rehabilitacji, które nie mogą być realizowane w ramach innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych lub ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych; świadczeniami szpitalnymi są także świadczenia udzielane z zamiarem zakończenia ich udzielania w okresie nieprzekraczającym 24 godzin. Oprócz świadczeń szpitalnych, działalność lecznicza może polegać na stacjonarnych i całodobowych świadczeniach zdrowotnych innych niż szpitalne lub ambulatoryjnych świadczeniach zdrowotnych. Skarżąca strona twierdzi, że wykonywane przez nią usługi należy zakwalifikować jako stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne lub jako ambulatoryjne świadczenia zdrowotne. Pojęcie stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych określił ustawodawca w art. 9 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej zaś ambulatoryjne świadczenia zdrowotne w art. 10 tej ustawy. Stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne mogą polegać w szczególności na: 1) udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych i wyrobów medycznych, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych; 2) udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację, opiekę i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych potrzebnych do kontynuacji leczenia, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych; 3) udzielaniu świadczeń zdrowotnych polegających na działaniach usprawniających, które służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia; 4) sprawowaniu wszechstronnej opieki zdrowotnej, psychologicznej i społecznej nad pacjentami znajdującymi się w stanie terminalnym oraz opieki nad rodzinami tych pacjentów (art. 9 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej). Natomiast według art. 10 ustawy o działalności leczniczej, ambulatoryjne świadczenia zdrowotne obejmują świadczenia podstawowej lub specjalistycznej opieki zdrowotnej oraz świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej, udzielane w warunkach niewymagających ich udzielania w trybie stacjonarnym i całodobowym w odpowiednio urządzonym, stałym pomieszczeniu. Udzielanie tych świadczeń może odbywać się w pomieszczeniach przedsiębiorstwa, w tym w pojeździe przeznaczonym do udzielania tych świadczeń, lub w miejscu pobytu pacjenta. W literaturze przedmiotu zostało zauważone, iż definicja świadczeń szpitalnych sporządzona została w oparciu o wyliczenie, jakie świadczenia zdrowotne mogą być udzielone kompleksowo pacjentowi podczas jego całodobowego pobytu w szpitalu. Mają one polegać na diagnozowaniu, leczeniu, pielęgnacji i rehabilitacji. Podkreśla się zasadnie, że cechą własną świadczeń szpitalnych ma być niemożliwość ich realizowania w ramach innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych lub ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych. Zauważa się również, że trudno jest (poprzez literalną analizę brzmienia tego przepisu) wskazać, czego w zakresie diagnozowania, leczenia, pielęgnacji i rehabilitacji nie można wykonać w ramach "innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych". Można to jedynie odróżnić poprzez odniesienie do warunków technicznych pomieszczeń, w których mają te świadczenia być realizowane (zob. M. Dercz [w.:] M. Dercz, T. Rek, Ustawa o działalności leczniczej. Komentarz, Warszawa 2012 r., Lex dla Sędziego Prokuratora PLUS). Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, Organy obu instancji wyprowadziły trafny wniosek o wykonywaniu przez Skarżącą spółkę świadczeń zdrowotnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 11 ustawy o działalności leczniczej. Na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 18 i 19 grudnia 2013 r. ustalono bowiem, że Spółka wykonuje świadczenia z zakresu okulistyki i chirurgii oka w pomieszczeniach Szpitala [...]. Działalność ta odbywa się na warunkach określonych umową zawartą w 2 marca 2012 r. pomiędzy Szpitalem [...] spółka jawna a stroną skarżącą. Mocą umowy A. sp. z o.o. zobowiązała się do wykonywania na rzecz Szpitala [...] do świadczenia na rzecz Szpitala usług z zakresu okulistyki i chirurgii oka. Zabiegi okulistyczne wykonywane w celu realizacji umowy odbywały się na sali operacyjnej, a polegały na usuwaniu u pacjentów zaćmy a także wiktrektomii. Czas trwania zabiegu wynosił ok. 10-15 m. Po zabiegu pacjent przebywał na sali operacyjnej ok. 1 godziny i następnie wychodził do domu. Następnego dnia zgłaszał się na wizytę kontrolną do Poradni Diagnostycznej Oka A. Należy dodać, iż u pacjentów operowanych przez Spółkę w dniach 15 grudnia 2013 r. w pomieszczeniach Szpitala [...] stwierdzono odczyn zapalny w operowanym oku. Zdaniem WSA opisana działalność skarżącej Spółki nie może być działalnością leczniczą inną niż świadczenia szpitalne. Nie sposób zaprzeczyć, iż pracownicy Spółki zajmowali się diagnozowaniem a więc rozpoznawaniem schorzeń oczu, ich leczeniem a także pielęgnacją i rehabilitacją. Przekonują o tym zapisy protokołów kontroli, gdzie szczegółowo opisano same zabiegi (usunięcie zaćmy, zabieg witrektomii), procedurę ich wykonania oraz sposób opieki nad pacjentem po wykonaniu operacji. Nie może umknąć uwadze znaczenie dla dokonanej kwalifikacji opisu procedury przygotowania pacjenta do zabiegu operacyjnego czy opis postępowania w zabiegu usunięcia zaćmy przedłożone przez skarżącą stronę PWIS przy piśmie z dnia 26 lutego 2014 r. Stwierdzenie zawarte w skardze, iż usługi skarżącej nie obejmowały kompleksowych świadczeń zdrowotnych wobec zawartej w protokołach charakterystyki czynności faktycznych (w szczególności fakt niedopuszczenia pacjenta do zabiegu, opieka nad pacjentem po operacji), nie sposób uznać za zgodne z prawdą. Należy wyraźnie podkreślić, iż rodzaj wykonanych świadczeń wymagał od Spółki przeprowadzenia kompleksowych świadczeń zdrowotnych. Świadczenia tego rodzaju jakie stwierdzono w toku kontroli nie mogły odbywać się w innych warunkach niż szpitalne, a więc np. w warunkach ambulatoryjnych. Należy zauważyć, iż zabiegi odbywały się w pomieszczeniach bloków operacyjnych a więc pomieszczeniach przewidzianych w przepisach prawa dla szpitali. Skarżąca Spółka nie przywidywała wykonywania zabiegów w salach innych niż operacyjne, co wprost wynika z opisu zawartego w dokumencie o nazwie Postępowanie w zabiegu usunięcia zaćmy, przedłożonego przez pełnomocnika strony w postępowaniu administracyjnym. Przyjęcie argumentacji Spółki oznaczałoby, że nie byłaby ona zobligowana aby przestrzegać tych obowiązków kierownika podmiotu leczniczego, które mają przeciwdziałać powstawaniu zakażeń szpitalnych w wyniku przeprowadzania operacji na oku – art. 14 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych. Należy przypomnieć, iż powodem kontroli działalności Spółki były informacje o zakażeniach wnętrza gałki ocznej u pacjentów operowanych przez personel A. Sp. z o.o. Ustalone w toku kontroli miejsce wykonywania usług świadczy wyraźnie przeciwko twierdzeniom skarżącej o tym, że prowadziła działalność ambulatoryjną lub stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne. Otóż definicję ustawową świadczeń szpitalnych jak również innych rodzajów działalności leczniczej z racji swej niejednoznaczności należy uzupełniać przepisem art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o działalności leczniczej, który wskazuje na dozwolone przez ustawodawcę miejsca wykonywania znanych ustawie działalności leczniczych innych niż świadczenia szpitalne. Nie jest kwestionowane, iż prowadzona przez Spółkę działalność była realizowana w Szpitalu a więc nie w jednostkach wymienionych w powyższej regulacji, tj. w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, zakładzie rehabilitacji leczniczej, w hospicjum, przychodni, poradni, ośrodku zdrowia, lecznicy lub ambulatorium z izbą chorych, zakładzie badań diagnostycznych i medycznym laboratorium diagnostycznym. Nie zyskały także akceptacji Sądu twierdzenia Skarżącej o tym, że nieprawidłowości stwierdzone przez Organy nie leżą po stronie Spółki lecz po stronie Szpitala [...]. Organy ustaliły bezsprzecznie, że nieprawidłowości dotyczyły działalności leczniczej wykonywanej przez Spółkę. To personel medyczny zatrudniony przez Spółkę A. z o.o. wykonywał zabiegi nie zaś personel Szpitala [...], do którego należą pomieszczenia. Dla regulacji art. 14 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych pozostaje obojętnym to kto jest właścicielem pomieszczeń. Adresatem wyrażonych w tej normie obowiązków jest kierownik podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne. Władcza konkretyzacja tego przepisu może być kierowana zatem tylko do tego kto wykonuje świadczenia szpitalne. Zdaniem WSA w realiach niniejszej sprawy, Spółka przed przystąpieniem do wykonywania działalności winna była stworzyć warunki do jakich zobowiązuje ją przepis art. 14 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych. Dopiero ich zachowanie uprawniało do prowadzenia stwierdzonej przez organy działalności leczniczej. Reasumując, przeprowadzone w toku postępowania wyjaśniającego dowody, w szczególności utrwalone w znajdujących się w aktach sprawy protokołach z czynności kontrolnych, nakazywały w niniejszej sprawie skierować do skarżącej Spółki decyzje administracyjne na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych. Nie stwierdzono w trakcie sądowej kontroli takich uchybień przepisów prawa materialnego jaki procesowego, które miały, jak i takich które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Podnoszone w skardze zarzuty nie odniesienia się do twierdzeń zawartych w odwołaniu nie są zasadne bowiem w zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy podtrzymał wyraźnie swe stanowisko o tym, że Spółka wykonywała świadczenia szpitalne. Przedstawiono także dowody, które za to stanowisko ugruntowują. Nie naruszono więc art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w związku z art. 11 tego kodeksu i w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. nr 212, poz. 1263 ze zm.), w stopniu który nakazywałby uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. Wobec wykazanej przez Organy zasadności przeprowadzenia kontroli, za bezpodstawny uznano też zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 36 ust. 2 ustawy o PIS. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a.