II SA/Rz 807/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- II SA/Rz 807/06 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...].02.1989 r. nr [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego postanowił oddać na 99 lat w użytkowanie wieczyste, wymienione w decyzji działki na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w R. z przeznaczeniem na osiedle P. W dniu 2 listopada 1999 roku Pan P. F. zwrócił się do Urzędu Miasta o stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji z uwagi na to, że wśród nieruchomości wymienionych w decyzji znajduje się działka nr 228 , o zwrot której zamierza wystąpić. W dniu 8 listopada 2000 roku Zarząd Miasta, decyzją nr [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Urzędu Miejskiego z [...].02.1989.W uzasadnieniu wskazał, że nieruchomość objęta decyzją oddana została Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w użytkowanie wieczyste na podstawie aktu notarialnego w dniu 20 czerwca 1991 w oparciu o w/w decyzję. Z tego względu nie można uznać decyzji za bezprzedmiotową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie P. F. decyzją z dnia [...] grudnia 2000 roku [...] uchyliło decyzję Zarządu Miasta i orzekło o uchyleniu decyzji Urzędu Miejskiego z dnia [...] lutego 1989 roku [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja Zarządu Miasta narusza prawo. Obowiązujące w dniu wydania decyzji z [...] lutego 1989 przepisy przewidywały ustalenie kandydata na wieczystego użytkownika w drodze decyzji. Materialną podstawą do wydania takiej decyzji był przepis art. 35 ust.1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 14 , poz. 74 z 1989 ze zm. ). Rozwinięciem tej regulacji był §24 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 września 1985(Dz. U. Nr 14 z 1989 poz. 75). Stosownie do tej regulacji decyzja o oddaniu w użytkowanie wieczyste powinna zawierać określenie terminu (pkt.7) w jakim powinna być zawarta umowa w formie aktu notarialnego. W sprawie – termin został określony i wynosi 2 miesiące licząc od daty uprawomocnienia się decyzji. Decyzja stała się ostateczna w dniu 25 kwietnia 1989, zatem termin do zawarcia umowy upłynął w dniu 25 czerwca 1989. Po tej dacie decyzja nie mogła być podstawą zawarcia umowy, zatem po upływie terminu decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego , a nie czynić ją podstawą sporządzenia aktu administracyjnego w 1991 roku. Organ stwierdził, że decyzja Zarządu Miasta narusza prawo. Jako podstawę rozstrzygnięcia Kolegium przyjęło art. 162 § 2 k.p.a uznając, że decyzja z [...] lutego 1989 wskazywała na dopełnienie czynności, której nie dopełniono. Organ dodał, że starania inwestora zastępczego zmierzały nie do zawarcia umowy, czy zmiany decyzji, ale tylko do uzyskania nowych działek. W dniu 6 lutego 2006 roku Spółdzielnia Mieszkaniowa złożyła do SKO wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z [...] grudnia 2000 roku , na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. Wskazano, że decyzją z [...] grudnia 2000 roku SKO uchyliło decyzję Zarządu Miasta z [...] listopada 2000. Ta ostatnia decyzja wydana została w wyniku podjęcia przez SKO decyzji z [...] pażdziernika 2000 o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta z [...] marca 2000 i i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Miasta. Decyzja z [...] pażdziernika 2000 została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w tej samej sprawie , prowadzonej w wyniku tego samego odwołania została wydana inna decyzja SKO z [...] kwietnia 2000 r, uchylająca decyzję Prezydenta Miasta z [...] marca 2000 i decyzję z [...] lutego 1989. Ponieważ zarówno decyzja z [...] pażdziernika 2000, jak i z [...] listopada 2000 dotknięte są wadą nieważności, tym samym nieważna jest decyzja SKO z [...] grudnia 2000. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2006 [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2000 [...]. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ,którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W pierwszym rzędzie dokonano analizy prawidłowości decyzji SKO z [...] października 2000 r. sygn. [...], bowiem wnioskodawca twierdzi, że została ona wydana pomimo istnienia wcześniejszej decyzji w tej samej sprawie. Stwierdzono, że na skutek odwołania P. F. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] marca 2000 [...] SKO wydało dwie decyzje: 1) z dnia [...] kwietnia 2000 [...] o uchyleniu w/w decyzji Prezydenta Miasta i o uchyleniu decyzji UM z [...] lutego 1989 [...] 2) z dnia [...] października 2000 [...] o uchyleniu w/w decyzji Prezydenta Miasta oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Miasta. Na decyzję z [...] kwietnia 2000 skargę wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa . SKO uwzględniło tę skargę w całości , w wyniku czego wydało decyzję w dniu [...] lipca 2000 [...],uchylając decyzję własną z [...] kwietnia 2000. Po przekazaniu sprawy do NSA w Rzeszowie i otrzymaniu postanowienia S.A./Rz 863/00 z 20 września 2000 o umorzeniu postępowania sądowego, Kolegium wydało decyzję [...] października 2000 [...] o uchyleniu Prezydenta Miasta z [...] marca 2000 i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Miasta. Z powyższego wynika, że wydanie przez Kolegium decyzji z [...] października 2000 nie odbyło się w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt.3 k.p.a. , bowiem poprzednia decyzja z [...] kwietnia 2000 została usunięta z obrotu prawnego decyzją z [...] lipca 2000 r. Decyzję z [...] lipca 2000 roku o uchyleniu decyzji z [...] kwietnia 2000 Spółdzielnia otrzymała, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa, podtrzymując argumentację zawartą we wniosku z dnia 6 lutego 2006 roku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] z [...] grudnia 2000 roku. Pismem z dnia 24 maja 2006 roku Z. K., działając przez pełnomocnika K. K., wniosła o do[puszczenie jej do postępowania , jako zainteresowanej. Wskazała, że toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego dotyczącego nieruchomości nr 219/2, która była przedmiotem decyzji z [...] lutego 1989 roku. Skład orzekający uznał, że postępowanie dotyczy interesu prawnego Pani Z. K. i uznał ją za stronę postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] sierpnia 2006 roku [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdziło, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, a odnośnie zarzutu nie otrzymania decyzji z [...] lipca 2000 należy wskazać, że skoro istnieje potwierdzenie odbioru tej decyzji, tym samym nie istnieje prawdopodobieństwo jej nie doręczenia. Skargę na tę decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie posiada dokumentu ,na które powołuje się SKO, które miałoby potwierdzać fakt doręczenia decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2000 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując takiej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca Spółdzielnia [...], we wniosku z dnia 6 lutego 2006 roku domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2000 roku wskazując na przepis art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. Decyzja ta wydana została w wyniku odwołania od decyzji Zarządu Miasta z dnia [...] listopada 2000 roku [...], która z kolei wydana została w wyniku podjęcia przez SKO decyzji z [...] października 2000 nr [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta z [...] marca 2000 [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Zarządowi Miasta. Zdaniem skarżącej decyzja z [...] października 2000 została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż tej samej sprawie, prowadzonej w wyniku tego samego odwołania P. F. ,została wydana przez SKO inna decyzja z dnia [...] kwietnia 2000 roku , sygn. [...]. Z tego faktu skarżąca wyprowadza wniosek, że zarówno decyzja z [...] października 2000 roku , decyzja z [...] listopada 2000 roku i decyzja [...] grudnia 2000 dotknięte są wadą nieważności. Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że teza, że doszło do wydania decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną jest błędna. Wymieniona decyzja z [...] kwietnia 2000 roku usunięta została z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2000 roku. Z akt Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie S.A./Rz 863/00 wynika, że w skardze skierowanej do tego Sądu , Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] domagała się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2000 roku [...], zarzucając, że nie była stroną postępowania. Na rozprawie w dniu 20 września 2000 roku za stronę skarżącą zgłosiła się radca prawny A. P., jako substytut pełnomocnika, radcy prawnego B. K. Z protokołu rozprawy wynika, że z uwagi na wydaną w trybie art. 38 ust.2 ustawy z 11 maja 1995 roku o NSA /Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm./ decyzję z dnia [...] lipca 2000 roku [...], uwzględniającą w całości skargę Spółdzielni i uchylającą własną decyzję z [...] kwietnia 2000 nr [...], pełnomocnik strony skarżącej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. W tej sytuacji, Sąd, postanowieniem z dnia 20 września 2000 roku S.A./Rz 863/00 umorzył postępowanie sądowe. Uzasadnienie postanowienia zawierające przedstawienie stanu sprawy , podstawę rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie , sporządzone z urzędu , doręczone zostało stronom postępowania, w tym pełnomocnikowi skarżącej, radcy prawnemu B. K. , Firma Prawnicza [...], w dniu 29 września 2000 roku. Z powyższego wynika jednoznacznie, że wydanie decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] października 2006 roku [...] nie odbyło się w warunkach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Należy wskazać, że wniosek skarżącej Spółdzielni o stwierdzenie nieważności z dnia 6 lutego 2006 roku wskazuje jako podstawę nieważności przepis art. 156 § 1 pkt. 2, który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji , która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadnienie wniosku wskazuje jednak na zarzut wydania decyzji poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną ,a zatem podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wskazanej w przepisie art. 156 § 1 pkt.3 k.p.a. W ocenie Sądu, żadna z wymienionych podstaw nie zachodzi w sprawie, dlatego Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną o oddalił ją w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. Sąd zauważa, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie wyczerpuje w pełni wymagań stawianych przez przepis art. 107 k.p.a., niemniej organ odwołał się do uzasadnienia utrzymanej w mocy decyzji z [...] czerwca 2006 roku [...], które wyczerpująco odpowiada na stawiane zarzuty. Sąd uznał, że okoliczność ta nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.