II SA/Rz 807/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej M. K. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 807/12 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi M. K. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako WINGiK) z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w którym stwierdzono, że odwołanie M. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] dotyczącej wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym wsi Ł. w zakresie działek nr 1265/1, 1282, 1265/2, 1264, 1266 i 1395 - wniesione zostało z uchybieniem terminu i w związku z powyższym odwołanie to pozostawia się bez rozpatrzenia. W podstawie prawnej postanowienia powołano przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku T. B. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] dokonał zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w odniesieniu do działek nr 1265/1, 1282, 1265/2, 1264, 1266 i 1395. Odwołanie od tej decyzji M. K. złożyła w dniu 21 marca 2012 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego. Składająca odwołanie nie zgodziła się z wydaną decyzją i wniosła o jej uchylenie w całości lub zmianę jej treści, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. WINGiK postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., opisanym na wstępie stwierdziło, że odwołanie M. K. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., w związku z powyższym pozostawia się odwołanie bez rozpatrzenia. W uzasadnianiu wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona E. J. tj. matce M. K. w dniu 6 marca 2012 r. Organ odwoławczy podniósł, że decyzja I instancji zawierała pouczenie o możliwości i formie złożenia odwołania. Naprowadził, że stosownie do art. 57 § 1 k.p.a., przy obliczaniu 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono decyzję, zaś upływ ostatniego z liczby czternastu dni uważa się za koniec terminu. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy organ stwierdził, że decyzja organu I instancji została doręczona M. K. w dniu 6 marca 2012 r. zaś termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 20 marca 2012 r. W związku z powyższym odwołanie M. K. złożone bezpośrednio do Starostwa Powiatowego w dniu 21 marca 2012 r. zostało złożone z naruszeniem terminu, który przekroczono o 1 dzień, co powoduje bezskuteczność odwołania. W skardze na to postanowienie M. K. wniosła o jego uchylenie w całości i przyjęcie do rozpoznania odwołania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W skardze zawarła również wniosek o "przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji". Skarżąca zarzuciła, że postanowienie objęte skargą jest niezgodne z prawem, a w szczególności w zakresie doręczeń pism przez organ, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia jej uprawnień w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że odwołanie wniosła w dniu 20 marca 2012 r., natomiast datą wpływu był dzień 21 marca 2012 r. Skarżąca wyraziła swoje rozczarowanie wynikające z pozostawienia odwołania bez rozpoznania z uwagi na przekroczenie terminu odwołania o 1 dzień. Podniosła, że sprawa objęta odwołaniem ma dla niej istotne znaczenie. Zarzuciła, że doręczenie zaskarżonego postanowienia jak i decyzji organu I instancji odbyło się z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, gdyż nie nastąpiło na jej aktualny adres, a na adres w G., gdzie już nie mieszka od 10 lat. Podniosła, że przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji odebrał jej ojciec zamieszkały w G., który przekazał ją z kilkudniowym opóźnieniem. W takiej sytuacji skarżąca wyraziła przekonanie o słuszności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. WINGiK odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest zasadna. Zauważyć należy, że w postępowaniu przed organem I instancji, organ ten dokonywał doręczeń pism kierowanych do M. K. na adres ujawniony w ewidencji gruntów – to G. [...]. Na taki adres wysłano m.in. zawiadomienie z dnia 24 stycznia 2012 r. odebrane w dniu 27 stycznia 2012 r. przez E. J. Doręczyciel zaznaczył, iż przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi. W dniu 1 lutego 2012 r. do Starostwa Powiatowego zgłosił się mąż skarżącej Z. K. Przedłożył on dokument z tej daty p.t. "upoważnienie", w którym M. K. "upoważniła Z. K. w podejmowaniu decyzji w sprawie działki nr 1266". W górnym lewym rogu w/w dokumentu M. K. wskazała swój adres zamieszkania – B. [...]. Mimo tego Starosta skierował decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. do M. K. wysyłając ją na adres G. [...]. Odbiór decyzji organu I instancji potwierdziła w dniu 6 marca 2012 r. E. J. Doręczyciel zaznaczył, że osoba ta to matka adresatki, oraz że przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi. Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy, odwołanie M. K. zostało złożone w Starostwie Powiatowym w dniu 21 marca 2012 r. Świadczy o tym prezentata wpływu pisma do tego urzędu. Przy piśmie brak koperty, co sugeruje złożenie odwołania bezpośrednio w urzędzie. Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie. Przepis art. 42 § 1 k.p.a. stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi (...), jeżeli podjął się oddania pisma adresatowi (art. 43 k.p.a.). Aby dana osoba odbierająca pismo mogła być jednak uznana za domownika adresata, musi zamieszkiwać pod tym samym co adresat adresem. W niniejszej sprawie organ II instancji z naruszeniem wyżej przytoczonych przepisów postępowania uznał, że decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. M. K. doręczono w sposób określony w art. 43 k.p.a., gdy tymczasem brak podstaw do przyjęcia, że nastąpiło doręczenie zastępcze. M. K. nie zamieszkuje bowiem pod adresem G. [...] tylko pod adresem wskazanym na znajdującym się w aktach upoważnieniu i w odwołaniu. W tych okolicznościach nie można przyjąć, że skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 6 marca 2011 r., co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że brak było podstaw do przyjęcia, że odwołanie złożone w dniu 21 marca 2013 r., zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie mając w aktach dowodu prawidłowego i skutecznego w myśl przepisów k.p.a. doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji nie można stwierdzić, że składając w dniu 21 marca 2012 r. odwołanie uchybiła ona terminowi do jego wniesienia. W ocenie Sądu uchybienie wskazywanym przepisom postępowanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na marginesie Sąd zauważa, że użycie w sentencji zaskarżonego postanowienia sformułowania o "pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia" pozostaje w sprzeczności z treścią wyżej cytowanego przepisu art. 134 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.