II SA/Rz 809/09

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 23.11.2009 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, do sprawy skargi J. M., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z [...].08.2009 r. nr [...], wydaną w przedmiocie uchylenia decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego i umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji, - postanawia – 1) zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych ponad wysokość 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych), 2) w pozostałym zakresie odmówić zwolnienia od kosztów sądowych. Sygn. II SA/Rz 809/09 Uzasadnienie J. M. wnioskiem PPF z 18.11.2009 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Sprawa o sygn. II SA/Rz 809/09 wiąże się ze skargą J. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Skarga J. M. do chwili obecnej nie została rozpoznana przez Sąd. Sytuacja majątkowa skarżącej została dokładnie opisana we wniosku PPF. W jego uzasadnieniu podkreślono zły stan zdrowia, samotność oraz podeszły wiek skarżącej. J. M. utrzymuje się wyłącznie z renty rodzinnej w wysokości 1’314 zł. Skarżąca nie posiada majątku, który można byłoby sprzedać a uzyskane kwoty wykorzystać dla potrzeb prowadzenia postępowania sądowego. Strona jest zadłużona w Banku oraz u osób trzecich. Ważne dla oceny wniosku informacje płynął także z treści pisma skarżącej z 4.11.2009 r. Stwierdzono, co następuje: W niniejszej sprawie żądanie przyznania prawa pomocy zostało ograniczone do zwolnienia od kosztów sądowych (tj. opłat i wydatków). Wobec tego skarżąca obowiązana jest udowodnić, że wysokość istniejących i przyszłych obciążeń finansowych związanych z ciężarem opłat sądowych przekracza jej zdolności dochodowe. Innymi słowy, pokrycie tych kosztów spowoduje powstanie uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego, czyli możliwości zakupu dóbr i usług o charakterze podstawowym. Przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym ustala w postępowaniu sądowym art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Podany przepis zobowiązuje stronę do wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Treść powołanych unormowań podkreśla wyjątkowy charakter instytucji prawa pomocy. Odnosząc się do opisanego na wstępie wniosku o prawo pomocy należy stwierdzić, iż wskazane przez Skarżącą składniki majątku ruchomego i nieruchomego a także osiągane dochody nie pozwolą Jej współuczestniczyć we wszystkich kosztach niniejszego postępowania. Na te koszty składa się przede wszystkim wpis sądowy należny z tytułu wniesienia skargi w wysokości 500 zł. Do powyższej konkluzji prowadzi niska kwota dochodów J. M. w stosunku do wysokich kosztów życia. Nie także pominąć ważnego dla ocenianych tu kwestii wieku skarżącej oraz stanu jej zdrowia. Te okoliczności w oczywisty sposób wpływają na obniżenie zdolności majątkowych J. M. Odmowa przyznania prawa pomocy J. M. nie byłaby stosowna wobec wyjaśnionej sytuacji majątkowej i dochodowej wnioskodawczyni. Jednakże, aby przynajmniej w części zrekompensować utratę wpływów spowodowaną zwolnieniem strony od kosztów sądowych, należy od skarżącej wymagać uiszczenia pewnego ułamka kwoty wpisu sądowego wynikającego z faktu złożenia skargi do WSA. Z pewnością, nie zagrozi utrzymaniu koniecznemu strony uiszczenie 50 zł wpisu sądowego należnego z tytułu wniesienia skargi. Pozostałe koszty sądowe, czyli wszelkie opłaty i wydatki w wysokości ponad granicę 50 zł, zostaną wobec skarżącej J. M. zniesione. Wydanie takiego rozstrzygnięcia znajduje umocowanie w normie art. 245 § 3 i 4 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.. Z zaznaczonych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 245 § 3 i 4, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.