II SA/Rz 809/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie SO (del.) Tomasz Smoleń NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -postanawia- cofnąć skarżącej J.M. przyznane postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. II SA/RZ 809/09 prawo pomocy w całości Postanowieniem z dnia 23 listopada 2009r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie przyznał J. M. (w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego i umorzenia postępowania przed organem I instancji) prawo pomocy w postaci zwolnienia jej od kosztów sądowych ponad wysokość 50 zł, oddalając wniosek wyżej wymienionej w pozostałym zakresie. Uwzględniając częściowo wniosek skarżącej, Referendarz miał na uwadze dane w nim przedstawione, mianowicie, iż wnioskodawczyni jest osobą samotną, o złym stanie zdrowia, utrzymującą się z renty rodzinnej w kwocie 1314 zł. Jest zadłużona w banku oraz u osób trzecich. Wniosek wskazywał, iż składająca wniosek wyszła za mąż za osobę, która na budowę domu pobrała kredyt, natomiast po jej śmierci obciążona została spłatą tego kredytu (jako spadkobierczyni). Ponadto w związku ze śmiercią męża skarżąca została z dwójką małoletnich dzieci na utrzymaniu. Wskazany dom jest wykończony tylko w części. W piśmie datowanym 17 stycznia 2010r. (które złożono w tut. Sądzie dnia 18 stycznia 2010r.) uczestnik postępowania Z. J. podniósł, iż dane, które skarżąca zawarła we wniosku o przyznanie prawa pomocy są w znacznej części nieprawdziwe. Wskazał mianowicie, iż mąż J. M. – M. M. wybudował dom w stanie surowym z własnych środków. Dom ten jest obecnie w całości wykończony. Zwrócił uwagę, iż M. M. zmarł bezdzietnie, więc po jego śmierci J. M. nie pozostała z dwójką małoletnich dzieci na utrzymaniu. Składający pismo podkreślił, że skarżąca odziedziczyła po mężu sporą ilość akcji Zakładu Energetycznego, jak też kilka działek budowlanych. Nadto z uwagi na fakt, iż zmarły mąż był pracownikiem Zakładu Energetycznego w L., skarżąca korzysta obecnie z ulg w zakresie opłat z tytułu zużycia energii elektrycznej. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r. J. M. przyznała, iż odziedziczyła po mężu działki budowlane, jak też akcje Zakładu Energetycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej następnie P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może zostać cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Chodzi tutaj zatem m. in. o sytuację, gdy już po przyznaniu prawa pomocy wyjdą na jaw okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek skorzystania przez wnioskodawcę z tej instytucji, które jednak w dacie wydawania postanowienia w tym przedmiocie nie były Sądowi znane. Innymi słowy, wskazany art. 249 P.p.s.a. odnosi się do błędnego ustalenia przez Sąd stanu faktycznego, niezbędnego do rozpoznania wniosku o prawo pomocy, na skutek wprowadzenia w błąd co do tworzących ten stan poszczególnych okoliczności. W ocenie Sądu sytuacja, której dotyczy powołany art. 249 P.p.s.a. zaistniała w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z pisma uczestnika postępowania z dnia 17 stycznia 2010r., J. M. nabyła w spadku po swoim mężu kilka działek budowlanych oraz akcje Zakładu Energetycznego. Fakty te wyżej wymieniona przyznała na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r., wyjaśniając dodatkowo, iż spadek nabyło łącznie z nią pięciu spadkobierców. Niewątpliwie wskazane wyżej okoliczności są istotne w kontekście przesłanek przyznania prawa pomocy. Świadczą bowiem o dobrej sytuacji finansowej skarżącej, a tym samym o braku podstaw do zwolnienia jej od kosztów sądowych, które to prawo zostało jej częściowo przyznane wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 23 listopada 2009r. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż poszczególne rubryki formularza PPF, na którym składa się wniosek o prawo pomocy, uzupełnia się pod groźbą odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy. Pomimo pouczenia o tego rodzaju odpowiedzialności (zawartego na druku wniosku o prawo pomocy), skarżąca nie podała wszystkich istotnych, w aspekcie oceny jej sytuacji materialnej, okoliczności. Wobec powyższego, uznając, iż w dacie rozpoznawania wniosku o przyznanie J. M. prawa pomocy brak było podstaw do jego uwzględnienia, orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 249 w zw. z art. 263 P.p.s.a.