II SA/Rz 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w T. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w T. jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (zwany dalej WLW) z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], znak [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], znak [...] - Powiatowy Lekarz Weterynarii (zwany dalej PLW) - wymierzył A. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej zwanej jako Spółka) karę pieniężną w wysokości 2000 zł, decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazano, że w dniach 23 i 31 lipca 2013 r. przeprowadzono w Spółce kontrolę weterynaryjną, zakończoną sporządzeniem protokołu kontroli nr [...]. W wyniku tej kontroli stwierdzono, że nie są utrzymywane procedury na podstawie zasad sytemu HACCP. Pomieszczenie obróbki termicznej, oznaczonej jako gotowalnia nie jest utrzymane w dobrym stanie technicznym, umożliwiającym prowadzenie dobrej praktyki higienicznej w tym czyszczenia i nie zabezpieczającym przed strząsaniem cząstek brudu do żywności. Na suficie i ścianie nad kotłami warzelnymi występują ubytki, tj. łuszcząca się farba. Ubytki farby i wykwity pleśni wokół drzwi do mroźni. Rdza na urządzeniach do produkcji konserw - zamykarkach. Personel nie jest szkolony w sprawach higieny żywności. Brak programów dla personelu. Brak przeszkolonej osoby odpowiedniej za stosowanie i funkcjonowanie systemu HACCP. Wobec stwierdzenia ww. nieprawidłowości PLW w dniu [...] sierpnia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej, w związku z niezapewnieniem w Spółce wymagań weterynaryjnych określonych w rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (DZ. U.UE.L.2004.139.1 ze zm.), stwierdzonych w wyniku kontroli. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), karze pieniężnej podlega ten, kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego narusza wymagania z zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. Jednocześnie podniósł, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. ustawy wymierzenie kary jest obligatoryjne. Z treści art. 28 ust. 1 ww. ustawy wynika zaś, że kary pieniężnej nie nakłada się jedynie, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W odwołaniu od tej decyzji Spółka żądała przeprowadzenia postępowania dowodowego od pkt 1 do pkt 5 zawartego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Podniósł, że organ nie zawiadomił ją o wszczęciu i o zakończeniu postępowania administracyjnego, celem zapoznania się z zebranym materiałem dowodnym. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., opisaną na wstępie WLW - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji nie naruszył przepisów prawa, gdyż wskazał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak też dokonał w jasny sposób uzasadnienia faktycznego i prawnego, a zatem wydana decyzja spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach prawnych obowiązujących w tym zakresie. WLW wskazał, że przeprowadził kontrolę weterynaryjną w zakładzie A. Sp. z o.o. w dniu 30 października 2013 r. Podczas kontroli stwierdzono usunięcie nieprawidłowości określnych wcześniej przez organ I instancji. WLW wyjaśnił, że nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone nieprawidłowości przez PLW nie wynika z jego własnej oceny, co do zastosowania środków zapobiegawczych i karnych, lecz jest jego prawnym obowiązkiem wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżąca nie podważa faktu występowania w zakładzie nieprawidłowości wykazanych w protokole kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji, oraz we wcześniej wydanej decyzji PLW z dnia [...] września 2013 r. - nakazującej ich usunięcie. Dopiero wydanie decyzji o nałażeniu kary pieniężnej spowodowało wniesienie odwołania przez skarżąca. Natomiast nałożenie kary pieniężnej było dla organu I instancji obligatoryjnym postępowaniem. Skargę na decyzję WLW złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. sp. z o.o., domagając się uchylenia decyzji obu instancji oraz umorzenia postępowania, ewentualnie wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca spółka zarzuciła, że stwierdzone podczas kontroli uchybienia są mało precyzyjne gdyż kontrolujący stwierdzili, że znajdują się ubytki farby, jej łuszczenie się, co może być wynikiem normalnej eksploatacji zakładu. Nadto zarzuciła, że organy obu instancji nie przywołują w uzasadnieniu prawnym decyzji przepisu, który nie dopuszcza w gotowalni odbarwianie farby, czy śladów łuszczenia się farby. Natomiast samo stwierdzenie, że Spółka nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku w zakresie stosowania obowiązującego prawa weterynaryjnego jest stwierdzeniem lakonicznym. W ocenie skarżącej, skoro zaniedbania według organu II instancji dopuścił się właściciel zakładu to nie może to obciążać Spółki. Nadto organ II instancji nie podjął weryfikacji rozstrzygnięcia organu I instancji, nie podjął też żadnych dowód oraz nie powiązał ich w uzasadnieniu prawnym i faktycznym. Spółka podniosła, że skoro organem jest Powiatowy Lekarz Weterynarii to nie może postępowania prowadzić Starszy Inspektor Weterynaryjny, a jeżeli to czyni to musi to wynikać z wyraźnego upoważnienia organu. Odpowiadając na skargę WLW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały wskazane w jej treści. Uzasadnienie decyzji organu II instancji zawiera sprzeczności. Otóż ze strony drugiej zaskarżonej decyzji wynika, iż organ II instancji uznał, że organ I instancji nie naruszył przepisów prawa, gdyż wskazał prawidłową podstawę rozstrzygnięcia jak również dokonał w jasny sposób uzasadnienia faktycznego i prawnego. Oznaczałoby to, że akceptując ustalenia organu I instancji organ II instancji podziela jego stanowisko także co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Powyższe wynika także ze stanowiska wyrażonego na stronie trzeciej zaskarżonej decyzji, gdzie "organ II instancji stwierdza, że Powiatowy Lekarz Weterynarii działając na podstawie (...) 4) § 1 pkt 29 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 93, poz. 600) był zobowiązany do nałożenia kary pieniężnej na stronę skarżącą. § 1 pkt 29 cyt. wyżej Rozporządzenia wskazał organ II instancji jako podstawę swojego rozstrzygnięcia także w komparycji decyzji. Tymczasem organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z [...].09.2013 r. wyraźnie wskazał, że "wysokość kary pieniężnej ustalono na podstawie § 1 pkt 5, 7 i 8 w/w Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 maja 2010 r. Oznacza to, że organ II instancji akceptując ustalenia i ocenę prawną organu I instancji w rzeczywistości tego nie uczynił. Nie wiadomo więc z całą pewnością jakie ustalenia legły u podstaw zaskarżonej decyzji oraz jakie przepisy prawne stanowiły jej podstawę prawną – faktycznie wskazane przez organ I instancji przepisy § 1 pkt 5, 7 i 8 cyt. Rozporządzenia czy też § 1 pkt 29 Rozporządzenia. Powyższe oznacza, że z całą pewnością postępowanie prowadzone przez organ II instancji nie odpowiada wymogom z art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. co przełożyło się na opisaną wadliwość uzasadnienia – art. 107 § 3 k.p.a. Opisane naruszenia przepisów postępowania w oczywisty sposób mogły mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż stan faktyczny sprawy ani podstawa rozstrzygnięcia nie zostały ustalone w sposób niewątpliwy. Odnoszenie się przez Sąd w tej sytuacji do podnoszonych w skardze zarzutów prawa materialnego byłoby przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono z urzędu jak w pkt II wyroku.