II SA/Rz 81/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. J. i S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 21 września 2016 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że " inwestor kontynuuje prace budowlane mimo rozbieżności stanu faktycznego budowy, a zamiennego projektu budowlanego. Zasypał mur oporowy nawiezioną ziemią, którą utwardził, a na wyżej wymienianym murze oporowym buduje ogrodzenie, chcąc w ten sposób sprawić wrażenie zgodności z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego". Skłoniło ją to do złożenia formalnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 wyżej wymienionego przepisu: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu". Skarżący ma obowiązek wykazać istnienie jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji. Należy również podkreślić, na co wielokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że prawo zabudowy (art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane"), a tego dotyczy zaskarżona decyzja, jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w rozumieniu art.3 pkt 11 Prawa budowlanego), podlega szczególnej ochronie, a wszelkie ograniczenia w tym zakresie muszą być podyktowane koniecznością ochrony dóbr o szczególnym znaczeniu – np. bezpieczeństwa, zapewnienia odpowiednich warunków zdrowotnych i higienicznych, ochrony środowiska. (postanowienia NSA z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 729/10, z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1361/11 orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl). Uwagi te należy uznać również za aktualne przy rozpoznawaniu wniosków o wstrzymanie wykonania tego rodzaju decyzji. Skarżąca w swoim wniosku poza przytoczeniem ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie wskazała na czym zagrożenie czy ewentualna szkoda miałaby polegać. Jej wniosku nie może uzasadniać powoływanie się na fakt kontynuowania prac budowlanych przez inwestora. Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną do Sądu decyzją organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, czyli podlega wykonaniu. Oznacza to, że inwestor jest uprawniony do przystąpienia do, wskazanych w pozwoleniu, robót budowlanych. Powoływanie się zatem wyłącznie na te okoliczności, jako przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, czyni wniosek nieuzasadnionym. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.