II SA/Rz 810/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- IISA/Rz 810/06 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] lutego 1989 roku Nr [...] Urząd Miejski Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami orzekł o oddaniu w użytkowanie wieczyste nieruchomości wymienionych w decyzji na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. W dniu 2 listopada 1999 roku Pan P. F. zwrócił się do Urzędu Miasta o stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji z uwagi na to, że wśród nieruchomości wymienionych w decyzji znajduje się działka nr 228 , o zwrot której zamierza wystąpić. Decyzją z dnia [...] marca 2000 r. [...] Prezydent Miasta odmówił stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji. Organ stwierdził, że decyzji UM z [...] lutego 1989 r. nie można uznać za bezprzedmiotową, ponieważ stanowiła podstawę do zawarcia aktu notarialnego umowy wieczystego użytkowania. Brak przepisu , który nakazywałby stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z powodu przekroczenia terminu do zawarcia aktu notarialnego nie pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] października 2000 roku nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z [...] marca 2000 r. [...] odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji UM z [...] lutego 1989 r i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Miasta. W uzasadnieniu wskazało, że merytoryczne rozstrzygnięcie wymaga rozpatrzenia kwestii formalnych towarzyszących wydaniu decyzji. Jedną z nich jest właściwość rzeczowa organu wydającego decyzję. Decyzja z [...] marca 2000 roku od której wniesiono odwołanie została wydana przez Prezydenta Miasta, a zdaniem Kolegium pochodzi ona od niewłaściwego organu. Obowiązujące prawo w sprawach z zakresu gospodarowania nieruchomościami jako organ właściwy wskazuje zarząd jednostki samorządu terytorialnego, a nie wójta, burmistrza, prezydenta. Wniosek ten wynika wprost z art. 4 pkt.9 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Konsekwencją tego zapisu jest stwierdzenie, że w ramach gospodarki nieruchomościami właściwym do wydawania rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych jest zarząd. Ta reguła ma również zastosowanie do spraw, które w trybie przepisów k.p.a. mają być prowadzone, a dotyczą rozstrzygnięć zapadających w poprzednim stanie prawnym, bowiem dla takich przypadków prawo nie przewidziało szczególnej regulacji. W dniu 6 lutego 2006 Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2000 roku [...],wskazując na przepis art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. Wskazała, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa , gdyż w tej samej sprawie, prowadzonej w wyniku tego samego odwołania P. F., została wydana inna decyzja – z [...] kwietnia 2000 roku , sygn. [...]. Decyzja ta nigdy nie była doręczona wnioskodawcy, a Zarząd Spółdzielni dowiedział się o jej istnieniu przypadkowo, w dniu 6 lutego 2006 roku, przy kompletowaniu dokumentów innej sprawy. Pismem z dnia 24 maja 2006 Z. K., działając przez pełnomocnika K. K. wniosła o dopuszczenie jej do postępowania wszczętego przez Spółdzielnię Mieszkaniową. Wykazała ona, że toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego dotyczącego nieruchomości nr 219/2, która była przedmiotem decyzji z [...] lutego 1989 roku. Skład orzekający uznał, że postępowanie dotyczy interesu prawnego Z. K. i uznał ją za stronę postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2006 [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji wskazując, że wydanie przez SKO decyzji z dnia [...] października 2000 roku nie odbyło się w warunkach przepisu art. 156 §1 pkt. 3 k.p.a. Organ przyznał, że na skutek odwołania P. F. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] marca 2000 roku [...] faktycznie wydane były dwie decyzje : 1/ decyzja z [...] kwietnia 2000 roku [...] 2/ decyzja z [...] października 2000 roku [...] Decyzja z [...] kwietnia 2000 roku została zaskarżona przez Spółdzielnię Mieszkaniową skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w trybie samokontroli, decyzją z dnia [...] lipca 2000 sygn. [...] uchyliło decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2000. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny , postanowieniem z dnia 20 września 2000 roku w sprawie sygn. SA/Rz 863/00 umorzył postępowanie sądowe. Tak więc wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] października 2000 roku sygn. [...] nie odbyło się w warunkach określonych w art. 156§ 1pkt.3 k.p.a., bowiem w dacie jej wydania, decyzja z dnia [...] kwietnia 2000 nie istniała w obrocie prawnym. Organ dodał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa otrzymała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2000 , o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji podpisane w dniu 26 lipca 2000 roku przez pełnomocnika Spółdzielni. Po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2006. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2006 roku oraz o zasądzenie kosztów wg norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła, że nie posiada dokumentu potwierdzającego doręczenie jej decyzji SKO z [...] lipca 2000 roku, dlatego nie jest możliwe, że została ona prawidłowo doręczona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując takiej kontroli zaskarżonego aktu, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] domagała się stwierdzenia na podstawie przepisu art. 156 §1 pkt.2 k.p.a. nieważności decyzji z dnia [...] października 2000 roku sygn. [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z [...] marca 2000 roku / [...]/ i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Miasta. Zarzut dotyczy wydania decyzji w sytuacji, gdy w tej samej sprawie wydana została wcześniej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze inna decyzja z [...] kwietnia 2000 roku [...]. Skarżąca twierdzi, że ostatnio wymieniona decyzja nigdy nie została jej doręczona, a o istnieniu decyzji dowiedziała się przypadkowo w dniu 6 lutego 2006 roku. Sąd nie podziela tego zarzutu, bowiem z akt Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie SA/Rz 863/00 wynika, że w skardze skierowanej do tego Sądu , Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] domagała się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2000 roku [...], zarzucając, że nie była stroną postępowania. Na rozprawie w dniu 20 września 2000 roku za stronę skarżącą zgłosiła się radca prawny A. P., jako substytut pełnomocnika, radcy prawnego B. K. Z protokołu rozprawy wynika, że z uwagi na wydaną w trybie art. 38 ust.2 ustawy z 11 maja 1995 roku o NSA/ Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm / decyzję z dnia [...] lipca 2000 roku [...], uwzględniającą w całości skargę Spółdzielni i uchylającą własną decyzję z [...] kwietnia 2000 nr [...], pełnomocnik strony skarżącej wniósł o umorzenie postępowania sądowego, co Sąd uczynił postanowieniem z dnia 20 września 2000 roku SA/Rz 863/00 . Uzasadnienie postanowienia zawierające przedstawienie stanu sprawy, podstawę rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie , sporządzone z urzędu , doręczone zostało stronom postępowania, w tym pełnomocnikowi skarżącej, radcy prawnemu B. K. , Firma Prawnicza [...], w dniu 29 września 2000 roku. Z powyższego wynika jednoznacznie, że pełnomocnik skarżącej znał treść decyzji [...] z [...] lipca 2000, co było powodem złożenia przez niego wniosku o umorzenie postępowania sądowego w sprawie SA/Rz 863/00. Nie ma zatem przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2000 roku sygn. [...] z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zauważa, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie wyczerpuje w pełni wymagań stawianych przez przepis art. 107 k.p.a., niemniej organ odwołał się do uzasadnienia utrzymanej w mocy decyzji z [...] czerwca 2006 roku [...], które wyczerpująco odpowiada na stawiane zarzuty. Sąd uznał, że okoliczność ta nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skargę oddalił w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.