II SA/Rz 818/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego służbę wojskową postanawia przyznać prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. . II SA/Rz 818/07 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 5 lutego 2008r. sygn. akt IISA/Rz 818/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S.K. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie domowy wydania zaświadczenia potwierdzającego służbę wojskową. W dniu 10 marca 2008r. S.K. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 27 marca 2008r. sygn. akt II SA/Rz 818/07 referendarz sądowy umorzył postępowanie o przyznanie skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych i w pozostałym zakresie odmówił ustanowienia adwokata. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, w którym podkreślił, że prowadzi gospodarstwo domowe tylko z żoną. Sprzeciw został złożony z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nazwanej dalej skrótem P.p.s.a. zatem postanowienie z dnia 27 marca 2008r. utraciło moc prawną (art. 260 P.p.s.a.), a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek jest uzasadniony. Stan majątkowo-rodzinny wnioskodawcy przedstawia się następująco: S.K. i jego żona są osobami w podeszłym wieku, prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe. Pobierają emerytury rolnicze łącznie w kwocie 1.301 zł (brutto). Mieszkają w domu będącym własnością ich syna, w którym mają ustanowione dożywotnie użytkowanie 50m². Syn wnioskodawcy prowadzi odrębne gospodarstwo domowe i mieszka w tym samym domu ale na innej kondygnacji. Na zakup leków wnioskodawca z żoną wydają łącznie w stosunku miesięcznym ok. 300zł, na zakup żywności 350 zł, odzież 150 zł, natomiast utrzymanie domu wynosi około 200 zł. Wnioskodawca nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Nie korzysta z dopłat do gruntów rolnych ani z innego wsparcia. S.K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a więc zwolnienia go od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Stosownie do art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uzależnione jest od wykazania przez skarżącego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy stanowi odstępstwo od ogólnej zasady zawartej w art. 199 P.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane z ich udziałem w sprawie. Ze względu na przedmiot sprawy (sprawa z zakresu powszechnego obowiązku obrony) skarżący na mocy art. 239 ust.1 pkt f P.p.s.a. korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Zatem wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy. Wobec tego wniosek sprowadza się do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, w postaci ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Biorąc pod uwagę dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w przedłożonych dokumentach źródłowych i dodatkowych oświadczeniach wnioskodawcy uznać należy, że skarżący wykazał dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Przemawia za tym miesięczna wysokość uzyskiwanego dochodu 1.301 zł brutto, przeznaczonego na potrzeby dwuosobowej rodziny oraz brak zasobów finansowych. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.