II SA/Rz 82/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. M. K. po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 82/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpoznaniu odwołania Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "P." z/s w R. i Stowarzyszenia Mieszkańców R. "E." z/s w R., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej R. 58288 Południe na wieży remizy strażackiej zlokalizowanej w R. przy ul. S. 9 na działce nr 1344 obr. 211. W podstawie prawnomaterialnej decyzji powołano art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r., Nr 158, poz. 1105) oraz w związku z § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2007 r. P. T. C. sp. z o.o. zwróciła się do Prezydenta Miasta R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej R. 58288 Południe", na wieży remizy strażackiej, zlokalizowanej w R. przy ul. S. 9 na działce nr 1344 obr. 211. W dniu 16 kwietnia 2007 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Pismem z dnia 5 października 2007 r. Prezydent Miasta R. zwrócił się o uzupełnienie dokumentacji o szczegółową kwalifikację przedmiotowego przedsięwzięcia w świetle znowelizowanego z dniem 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Zgodnie bowiem ze znowelizowaną treścią rozporządzenia przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko są: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pole elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 500 W i 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż odpowiednio 40 m i 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż wiązki promieniowania tej anteny. Organ I instancji ustalił iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie spełnia warunków kwalifikacji. Dla anten DCS, GSM i UMCS maksymalne EIRP wynosi 786 W, 835 W, 774 W, 825 W, 860 W, 1140 W i 1217 W ale w odległości 40 i 70 m od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej wiązki jej promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Mając powyższe na uwadze i działając w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. organ ten umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Powyższa decyzja została podana do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia umieszczonego na tablicy ogłoszeń w dniach od 2 do 16 listopada 2007 r. Od powyższej decyzji odwołania o tej samej treści złożyły Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "P." z/s w R. oraz Stowarzyszenie Mieszkańców R. "E. z/s w R. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciły naruszenie art. 6, 7, 77, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11, 46, 49 ust. 1 i 5, art. 51 pkt 1 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Według treści odwołań wszystkie przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 46 ust. 7 ustawy prawo ochrony środowiska, wymagają, przed wydaniem decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia, oceny oddziaływania na środowisko. Jeśli przedsięwzięciem, w rozumieniu ustawy w/w, jest inwestycja budowlana lub inna ingerencja w środowisko, polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, to zdaniem odwołujących się pojęcie "przedsięwzięcia" jest tożsame z pojęciem."zmiany zagospodarowania terenu" wymagającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, powodująca zmiany sposobu wykorzystywania terenu, wymaga wydania "decyzji środowiskowej". Ponadto zarzucono, że uzależnienie "decyzji środowiskowej" od miejsc dostępnych dla ludności, nie znajduje oparcia w ustawie o ochronie środowiska, podczas gdy przy jej wydawaniu organ pominął inną istotną dla sprawy kwestię, tj. nie ustalił czy planowane przedsięwzięcie nie spowoduje wzrostu emisji o 20 %. Zgodnie z niezmienioną treścią § 2 ust. 2 pkt 1 ppkt b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wymagają przedsięwzięcia niewymienione w ust. 1 lub w § 3 ust. 1. jeżeli ich realizacja spowoduje wzrost emisji o nie mniej niż 20 %. Nie dokonano również ustaleń dotyczących charakterystyki terenu z uwzględnieniem działek znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, a przez to nie ustalono w sposób prawidłowy stron postępowania, naruszając tym samym art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto organ pominął w swoich ustaleniach w jakiej odległości znajduje się teren objęty programem, Natura 2000. W wyniku rozpoznania tych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., wspominaną na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Podkreślono, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia toczy się tylko dla tych przedsięwzięć, dla których ustawa Prawo ochrony środowiska przewiduje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, czyli przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów lub tych, dla których obowiązek jest ustalony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. w związku z §2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. sporządzenia raportu wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20 000 W;" Natomiast zgodnie z § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada i 2004 r. sporządzenia raportu mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w §2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. f) nie mniej niż 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko /E. S. i R. B./ wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie polega na lokalizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej Era zainstalowanej na trzech projektowanych masztach rurowych na wieży remizy strażackiej o wysokości 12,5 m w R. przy ul. S. 9. Stację mają tworzyć, system anten sektorowych oraz wykorzystywane do bezpośredniej łączności pomiędzy stacjami mikrofalowe anteny paraboliczne. Anteny sektorowe mają pracować na paśmie 8802170 MHz, a izotropowa moc promieniowania przy założonej maksymalnej doprowadzonej mocy ma wynosić od 773,53 do 1216,62 /w raporcie wskazano dokładną specyfikację doprowadzonej maksymalnej mocy do każdej anteny sektorowej i odpowiadającą temu izotropową mocą promieniowania wraz z pozostałymi charakterystykami/. Zatem skoro nie będą wytwarzały promieniowania izotropowo większego niż 2000 W nie wymagają sporządzenia raportu. Brak jest również przesłanek do nałożenia obowiązku sporządzenia raportu przez organ w drodze postanowienia. O ile równoważna moc promieniowana izotropowo, wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi powyżej 500 W, to miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej aniżeli 40 m, a dla anten o promieniowaniu wyższym od 1000 W - większej niż 70 m. Anteny paraboliczne mikrolinii jako radiolinie nie wymagają sporządzenia raportu w związku z wyraźnym wykluczeniem radiolinii. Ustosunkowując się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., gdyż przedsięwzięcie nie jest realizowane na terenie obiektu lub zakładu zaliczonego w rozporządzeniu do przedsięwzięć zaliczonych w ust. 1 § 2 do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu. Skargę na powyższą decyzję złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "P." z/s w R., ponownie zarzucając naruszenie przepisów k.p.a., a to: art. 7, 10, 77, 80 i 107 § 3 oraz przepisów ustawy o ochronie środowiska: art. 11, 46, 48, 49 ust. 1 i 5, art. 51 pkt 1 ust. 3, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy administracji nie powiadomiły stron postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów, a także o możliwości zgłaszania żądań przed wydaniem decyzji. Ponadto zdaniem strony skarżącej organ musi jednoznacznie ustalić czy w odległości 70 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny mogą wystąpić miejsca dostępne dla ludzi, bez tego może dojść do bezpośredniego narażenia zdrowia i życia. Ponadto nie dokonał samodzielnych ustaleń stanu faktycznego, a raport na podstawie którego dokonano ustaleń utracił moc w dniu 31 sierpnia 2007 r. Nadto organ winien podać rzeczywiste oddziaływanie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na obszar Natura 2000. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i również powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano tez, że oczywistym jest, iż planowana inwestycja będzie ingerować w środowisko, jednakże będzie to mieścić się w granicach wytyczonych prawem i wobec nieprzekraczania dopuszczalnych natężeń pola elektromagnetycznego nie będzie konieczne wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Teren oddziaływania inwestycji nie jest objęty obszarem Natura 2000, zatem bezcelowe jest powoływanie podstaw naukowych i faktycznych braku wpływu. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Strony zostały powiadomione o przesłaniu odwołań do SKO w R., natomiast z uwagi na nieprzeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowych dowodów nie wezwano stron celem wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2008 r. strona skarżąca ponowiła w szczególności zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a ponadto prawidłowość umorzenia postępowania w sytuacji, gdy strony sa zainteresowane wynikiem merytorycznym. Do pisma dołączono wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2356/07 dotyczący sprawy "identycznej" z będącą przedmiotem skargi /sygn. akt II SA/Rz 82/08/. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, z mocy z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm./, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach /art. 145 § 1 powyższej ustawy/. Dokonana zgodnie z przedstawionymi wyżej kryteriami kontrola zaskarżonej decyzji, tj. kontrola jej legalności wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cyt. wyżej, co w konsekwencji skutkowało uwzględnieniem skargi. Otóż zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2007 r. /.../, wydana na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm./, umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "budowa stacji telefonii komórkowej R. 58288 Południe" na wieży remizy strażackiej zlokalizowanej w R. ul. S. 9, na działce nr 1344, obr. 211, z powodu bezprzedmiotowości. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach" następuje w postępowaniu administracyjnym, które zostaje uruchomione wnioskiem podmiotu realizującego dane przedsięwzięcie /art. 46a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska – Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, ze zm./. Zaznaczyć też trzeba, że mimo iż ustawa – Prawo ochrony środowiska, zawiera szereg regulacji procesowych, uwzględniających specyfikę spraw z zakresu ochrony środowiska, które muszą być stosowane w tym postępowaniu, to jednak nie zawierają one kompleksowych rozwiązań zastępujących normy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też w zakresie nieuregulowanym w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organy administracji zobowiązane są stosować przepisy k.p.a. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie zaniedbały obowiązki proceduralne wynikające z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., i w tej sytuacji nie mogły też zawrzeć w swoich decyzjach uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom określonym przepisom art. 107 § 3 k.p.a. W rezultacie więc przedwczesnym było zastosowanie normy art. 105 § 1 k.p.a., tj. formalne zakończenie postępowania. W myśl art. 46 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, obowiązkiem uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych objęta jest realizacja: a) planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, b) planowanych przedsięwzięć innych niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony, jeżeli mogą one znacząco oddziaływać na ten obszar. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy, to przedsięwzięcia, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, to przedsięwzięcia, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być stwierdzony na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy. Z raportu sporządzonego przez zespół autorski mgr inż. E. S., R. B., znajdującego się w aktach sprawy, wynika że planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony. Stąd też przyjąć należy, iż obowiązek uzyskania dla tego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istniałby wówczas, gdyby było ono przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu byłoby obligatoryjne albo co najmniej fakultatywne. O ile zatem inwestycja byłaby przedsięwzięciem, co do którego przepisy prawa nie przewidują możliwości sporządzenia raportu nawet w sposób fakultatywny, obowiązek uzyskania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie istnieje. W zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2007 r. powołano się na przepisy rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 158, poz. 1105/. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r., a zatem w toku postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2007 r. podmiotu realizującego przedmiotowe przedsięwzięcie. W rozporządzeniu tym nie zostały zawarte przepisy intertemporalne i wobec tego nowelizacja wywołuje skutki prawne również do postępowań administracyjnych wszczętych przed jej wejściem w życie. Zasadnie więc organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż są nowym stanem prawnym związane. Nie jest kwestionowane, że stacja bazowa telefonii komórkowej będąca przedmiotem planowanej inwestycji ma być wyposażona w urządzenia promieniujące pole elektromagnetyczne, parametry zaś anten sektorowych wchodzących w jej skład, jak wynika z wspomnianego już raportu oddziaływania na środowisko – przesądzają o tym, że w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach /w której obowiązywało rozporządzenie w brzmieniu sprzed nowelizacji/ planowana inwestycja należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne /§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia/. Wówczas przesłanką konieczną do zakwalifikowania instalacji do obowiązkowego raportu o oddziaływaniu na środowisko była okoliczność, by instalacje te emitowały pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitując pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w brzmieniu znowelizowanym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20000 W. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w brzmieniu znowelizowanym sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głownej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z powyższego zatem wynika, że po nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. kryterium, według których kwalifikuje się daną inwestycję jako wymagającą sporządzenia raportu – obligatoryjnie bądź fakultatywnie – jest nie tylko wartość równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Nie ma racji strona skarżąca, zarzucając nieuwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie przedstawionej wyżej zmiany stanu prawnego, a co zostało wyakcentowane w sposób wyraźny podczas rozprawy przed Sądem, podnosząc też przy tym, że organ administracji nie wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku "stosownie do zmienionych przepisów prawa" /materialnego/. Wcześniej, w skardze, zarzucono organom brak dokonania samodzielnych ustaleń stanu faktycznego, zwracając jednocześnie uwagę, iż raport będący podstawą ich ustaleń utracił moc w dniu 31 sierpnia 2007 r. Uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2007 r. jak już wcześniej wyjaśniono, odwołuje się do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. /Dz. U. Nr 153, poz. 1105/. W aktach sprawy /k. 55, t. II, I instancji/ znajduje się zaś dowód doręczenia inwestorowi wezwania /wraz z jego kopią/ skierowanego przez organ I instancji, a nawiązującego do wniosku inwestora z dnia 11 kwietnia 2007 r., do uzupełniania dokumentacji "o szczegółową kwalifikację przedmiotowego przedsięwzięcia łącznie z oddziaływaniem anten wszystkich operatorów na przedmiotowym terenie" w świetle znowelizowanego w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. /Dz. U. Nr 257, poz. 2573/. Z treści tego wezwania wynika, że dane dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia winny być przedstawione w formie opisowej i graficznej, z uwzględnieniem każdej anteny oraz miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Powyższe wezwanie zostało skierowane do inwestora z rygorem z art. 64 § 2 k.p.a., który w wyznaczonym mu terminie złożył "Kwalifikację przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej nr R. 58288 Południe, ul. S. 9, woj. podkarpackie" /k. 55 akt w/w/. W zgodnej natomiast ocenie organów obu instancji planowane przedsięwzięcie wyłączone jest z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Z raportu oddziaływania na środowisko /zespołu autorskiego mgr inż. E. S., R. B./, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że projektowana stacja bazowa składać się będzie z systemów antenowych zamontowanych na trzech masztach rurowych na wieży remizy strażackiej o wysokości ok. 12,50 m przy ul. S. 9 w R. Na w/w masztach rurowych zainstalowane będą anteny nadawczo-odbiorcze /9/ i anteny linii radiowej /7/. Anteny sektorowe pracują na paśmie od 880 do 2170 MHz, a izotropowa moc promieniowana wynosi od 773,53 do 1216,62 W /str. 11 raportu/. Planowane przedsięwzięcie nie spełnia nawet kryteriów z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i d rozporządzenia /raport fakultatywny/ w brzmieniu znowelizowanym, na co wskazuje równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny /nie mniej niż 500 W, ale miejsca dostępne dla ludności w odległości większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny i nie mniej niż 1000 W, ale miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny/. Uzasadniało to wniosek organów, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia postępowania środowiskowego, co w konsekwencji oznacza bezprzedmiotowość postępowania i konieczność jego umorzenia. W ocenie jednak Sądu ustalenia organów nie są dostatecznie konkretne i szczegółowe, co też czyni słusznym zarzut strony skarżącej o lakoniczności w istocie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie znajduje w nim bowiem odzwierciedlenia, że zbadano, czy inwestor w rzeczywistości właściwie wyznaczył odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten wzdłuż głównej osi promieniowania /z uwzględnieniem kierunku i pochylenia głównej wiązki promieniowania anten/, a także, czy właściwie wskazał równoważną moc wypromieniowanej izotropowo EiRP wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Niezbędne w tym zakresie dane, nawet jeśli mogą wynikać z raportu oddziaływania na środowisko /uzupełnionego przez inwestora/ nie zastały wystarczająco przytoczone i objaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co niewątpliwie dyskwalifikuje kompletność tegoż uzasadnienia, w rezultacie czyniąc, iż nie spełnia ono wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Nieuzasadnione są zarzuty skargi, o ile podnoszą wadliwość raportu z powodu sporządzenia go "za pieniądze inwestora". Obowiązujący w czasie wydania decyzji art. 48 ustawy – Prawo ochrony środowiska nałożył na wnioskodawcę – podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia obowiązek przedstawienia w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko raportu oddziaływania na środowisko /ust. 4/. Z tego przepisu wyraźnie wynika, że taki raport sporządzany jest przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Nie dostrzega też Sąd naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., co zarzucono w skardze i było również zarzutem uczestnika – Stowarzyszenia Mieszkańców R. "E.". Podnosząc taki zarzut strona winna wykazać, czy została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołując się na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/2004/ONSAiWSA/2005/4/06/ należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej /np. złożenie dokumentu/. Uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądowej skutkuje bowiem tylko takie naruszenie przepisów prawa procesowego, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, czy uchybienie organu I instancji w tym zakresie miało wpływ na treść decyzji. Mając jednak na uwadze treść art. 6 i 8 k.p.a. organy administracji rozpoznając sprawę ponownie, wobec uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w toku prowadzonego postępowania. W tym stanie rzeczy oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Wskazania co do dalszego postępowania organu administracji wynikają wprost z powyższych rozważań.