II SA/Rz 82/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D. W. i I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...]czerwca 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących D. W. i I. W. solidarnie kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 82/21 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi I.W. i D.W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2020 r. nr [...] dotycząca uregulowania stosunków wodnych. Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, H.W. wnioskiem z [...] października 2009 r. zwróciła się do Starosty [...] w kwestii zmiany stanu wody na gruncie, tj. skierowania spływu wody z drogi gminnej nr [...] na stanowiącą jej własność działkę nr 320 położoną w [...], co powoduje jej zalewanie i podtopienia. Jednocześnie kolejnym pismem z [...] października 2009 r. H.W. zwróciła się do Burmistrza [...] "jako zarządcy drogi gminnej nr [....]" z wnioskiem o "zabezpieczenie spływu wód z drogi gminnej oraz wyżej położonych terenów", które zalewają jej działkę nr 320. Podała, że usytuowana na w/w drodze metalowa krata zabezpieczająca ciek wodny została wykonana bezprawnie, gdyż jej grunt nie jest obciążony obowiązkiem przyjmowania wód opadowych, a zabezpieczenie spływu wód z drogi gminnej i wyżej położonych terenów zgodnie z obowiązującym prawem pozostaje w gestii zarządcy drogi, czyli Burmistrza. Postanowieniem z [...] października 2009 r. Starosta [...] uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę objętą wnioskiem H.W. z [...] października 2009 r. Burmistrzowi [...], który decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie dot. rozpoznania jej wniosku z [...] października 2009 r.; decyzja ta została uchylona decyzją SKO z [...] grudnia 2009 r. nr [...] z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem SKO z [...] marca 2010 r. nr [...] do załatwienia wniosku H.W. w sprawie zabezpieczenia spływu wód z drogi gminnej nr [...] w [...] oraz wyżej położonych terenów na działkę nr 320 wyznaczony został Wójt Gminy [...]. W skierowanym do Burmistrza piśmie z [...] lipca 2012 r. H.W. oświadczyła, że powyżej drogi gminnej nr [....] znajdują się działki na których doszło do zmiany stanu wód o numerach 1278/1, 1307/1, 1307/3, 1307/7, 1307/6, 1307/4, 1307/8, 1307/5, 1307/9, 1307/16, 1307/11, 1307/17, 1307/13, 1307/18, 1307/14, 1307/19, 1307/20, 1307/15 i 1307/21. Działki te przed ich wydzieleniem tworzyły jedną działkę wykorzystywaną jako grunt pod uprawy rolnicze, z której woda spływała bruzdą w kierunku działki nr 400/1 i dalej do rowu przy tej działce. Po podziale i przekwalifikowaniu powstałych działek na budowlane, w środku została zrobiona droga i część działek została zabudowana. Nie zostały jednak wykonane żadne prace związane z odprowadzeniem wody z tych działek i nowopowstałych budynków oraz z drogi dojazdowej do poszczególnych działek. Tymczasem obowiązkiem właściciela działki zgodnie z przepisami Prawa wodnego jest zagospodarowanie wód opadowych z terenu własnej działki na jej powierzchni, a nie kierowanie ich na działki sąsiednie. W celu zagospodarowania wód opadowych na własnym terenie bez szkód dla gruntów sąsiednich - jeżeli jest to konieczne – powinny być wykonane odpowiednie urządzenia kanalizacyjno – melioracyjne. Wykonanie cieku w nawierzchni drogi gminnej nr 1278/1 i przykrywanie go metalową kratką powoduje stałe zalewanie jej działki nr 320 i nanoszenie żwiru z wyżej położonej drogi między działkami, co dokumentują dołączone do akt sprawy zdjęcia. Skutkiem ciągłego zalewania działki wykorzystywanej do celów rolniczych powstają straty materialne, ponieważ część plonów ulega zniszczeniu i nikt jej tego nie rekompensuje. Ponadto występują także problemy z wjazdem maszyn rolniczych na zalewany teren. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...]: 1) nakazał Gminie [...] likwidację odwodnienia powierzchniowego w drodze gminnej nr [...] na wysokości działki nr 320 w [...], 2) nakazał Gminie [...] zabezpieczenia spływu wód z drogi gminnej nr [...] na działkę nr 320 poprzez wykonanie podziemnego kolektora kanalizacji deszczowej o Q 400 mm, biegnącej w poboczu drogi gminnej po stronie dz. 1307/7, 1307/6, 1307/1 400/1, 402/1, i podłączenie do niego wód z koryta odwodnieniowego opisanego w pkt 3 ppkt b decyzji i zlokalizowania wylotu kolektora na działce o nr ew. 280/1 - rowie przydrożnym biegnącym wzdłuż granicy drogi gminnej nr 1278/1 do istniejącego przepustu Q 600 mm pod tą drogą, który odprowadzi wody powierzchniowe z terenu przyległego, rowem ziemnym na działce nr 316, przy granicy z działkami nr 311 i 312 do rowu przy drodze powiatowej, 3) nakazał właścicielom nieruchomości o nr 1307/6, 1307/16 w [...] wykonania kanalizacji deszczowej przez: a) wstawienie pod powierzchnią ww. działek krytego korektora o średnicy 250 mm, biegnącego środkiem tej drogi i wyposażenie w cztery wypusty uliczne odbierające wody z jej powierzchni oraz z korytek odwodnieniowych, skośnie usytuowanych względem drogi, przykrytych kratą żeliwną, b) wykonania wzdłuż granicy z działką 1278/1 koryta odwodnieniowego z polimerobetonu z kratą żeliwną typu [...] z elementów o wymiarach 1000x130x60 mm. Koryto powinno być podłączone z wypustem ulicznym i podpowierzchniowym kolektorem deszczowym, biegnącym wzdłuż pobocza drogi gminnej po stronie drogi dojazdowej i działki nr 1307/7, 4) system odwodnienia należy wykonać w terminie do 30 lipca 2020 r. Odwołanie od wskazanej powyżej decyzji złożyła Gmina [...] zaskarżając punkt 1, 2 i 4 decyzji i wskazując na naruszenie art. 6, 7, 9, 11, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a."), przez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasad praworządności i legalizmu i zaniechanie obiektywnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, nadto objęcie postępowaniem działek, których właściciele nie uczestniczyli w postępowaniu. Odwołanie zostało również wniesione przez: I.W., D.W., J.C., A.C., A.G., M.S.- G., J.N., W.N., R.K., M.K., B.S., T.M., K.Ś., J.G., A.G., A.Ż., B.Ż., którzy zarzucili wydanej w sprawie decyzji; kosztowność wykonania kanalizacji deszczowej i fakt nie rozwiązania wskazaną instalacją problemów z skierowaniem wody na działkę nr 320, wskazali również, iż niepotrzebne jest wydatkowanie środków publicznych związanych z realizacją punktu 1 i 2 decyzji. Kolegium działając na podstawie działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2019 ze zm., dalej "P.w.") uchyliło zaskarżoną decyzję w części w pkt 4 i ustalił termin wykonania decyzji do dnia 30 września 2021 r., w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wyjaśniło, że rozpoznawana sprawa była wielokrotnie przedmiotem postępowania odwoławczego. Wyjaśniło także, że celem postępowania organu administracji publicznej zmierzającego do wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 3 P.w. jest ustalenie czy właściciel gruntu zmienił stan wody na gruncie, a zwłaszcza kierunek odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej oraz czy zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Efektem ustalenia, iż wystąpiły przesłanki określone powyżej powinno być wydanie przez właściwy organ decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Konsekwencją braku wykazania szkody, o której mowa w art. 29 P.w. albo też braku wykazania zmiany stanu wody na gruncie, jest wydanie decyzji odmawiającej nakazania właścicielowi gruntu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, czyli odmawiającej uwzględnienia wniosku wnioskodawcy. Postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 29 ust. 3 P.w. charakteryzuje się koniecznością prowadzenia licznych czynności dowodowych w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, koniecznością dokładnej oceny dokonanych zmian na gruncie pod kątem ustalenia, czy skutkują one zmianą stanu wody w rozumieniu art. 29 ust. 1 P.w., koniecznością oceny zaistniałych szkód pod kątem ustalenia związku przyczynowego między stwierdzonymi zmianami, a ich powstaniem oraz wreszcie wielokrotnie koniecznością oceny stanu faktycznego istniejącego w przeszłości w aspekcie ustalenia płaszczyzny wyjściowej będącej podstawą do przyjęcia, iż zaistniały zmiany na gruncie i zmiany stanu wody na gruncie. Zmiana stanu wody na gruncie to nie tylko zmiana jej kierunku spływu, może ona mieć różny charakter - może nią być zmiana rozkładu spływu wody opadowej (np. dotychczas spływ równomierny na całej granicy działek sąsiednich, a po zmianie skoncentrowany w jednym miejscu bądź na jednym odcinku), może nią być zwiększenie ilościowe spływu wody opadowej przy niezmienionym kierunku tego spływu (np. na skutek wybetonowania bądź wybrukowania części działki sąsiedniej), może nią być wreszcie zwiększenie szybkości spływu tej samej ilości wody opadowej (poprzez zmianę ukształtowania terenu np. na skutek urządzenia na działce skarp). Nie ulega wątpliwości to, że na działkach mających wcześniej charakter gruntów użytkowanych rolniczo dojdzie do zmiany stanu na gruncie wskutek wybudowania na tychże działkach budynków mieszkalnych. Naturalną konsekwencją wybudowania budynku jest bowiem to, że ulega zmniejszeniu udział powierzchni biologicznie czynnej w ogólnej powierzchni działki, co ma konsekwencje w zakresie wchłaniania wody opadowej - powierzchnia biologicznie czynna działki funkcjonująca po wybudowaniu budynku musi przyjąć większą ilość wody opadowej niż dotychczas, czego konsekwencją może być zwiększona immisja wody opadowej na działki sąsiednie. Organ pierwszej instancji wziął pod uwagę wskazane powyżej okoliczności. W zakresie zmiany stanu wody na działkach, organ pierwszej instancji zbadał w sposób wskazany w art.7 i art.77 § 1 k.p.a. wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Kluczowe znacznie w sprawie ma ekspertyza hydrogeologiczna wykonana przez S.M. W tym opracowaniu zostały wyszczególnione wszystkie aspekty związane ze zmianą stanu wady na gruncie, a przed wszystkim wskazano działania jakie należy podjąć, aby zabiec szkodom. W konsekwencji zakresu nakazów zawartych w zaskarżonej decyzji, realizowana zostaje dyspozycja normy prawnej w zakresie wykonania czynności związanych z stabilizacją naruszenia stanu wody na gruntach objętych postępowaniem. W odniesieniu do zarzutów odwołań Kolegium wskazało, że materiał dowodowy został zebrany w sposób kompletny, a stronom postępowania zapewniono czynny udział w postępowaniu. Sankcje wynikające z decyzji zostały skierowane do właścicieli gruntów, gdzie doszło do jednoznacznego naruszenia stanu wody na gruncie. Fakt wydatkowania środków publicznych jest zatem uzasadniony, gdyż realizowana zostaje inwestycja regulująca dokonane uprzednio naruszenie. Z uwagi na termin wykonania decyzji, dokonana została zmiana, umożliwiająca wykonanie obowiązków nałożonych w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie I.W. i D.W. zaskarżyli wymienioną na wstępie decyzję w całości zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego, a to art 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 P.w. przez zobowiązanie do wykonania urządzeń wodnych osób, które nie doprowadziły do zmiany stanu wód na gruncie /nie były właścicielami nieruchomości, na której doszło do zmiany stanu wód/, - naruszenia prawa procesowego, a to art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podali, że decyzja organu I instancji w pkt 3 a), b) zobowiązuje właścicieli nieruchomości do wykonania obowiązku określonego w tych punktach decyzji, tymczasem powinna zobowiązywać imiennie określone osoby. Takie sformułowanie decyzji czyni ją niewykonalną, bowiem decyzja nie adresuje prawidłowo decyzji w stosunku do konkretnej osoby. Z uwagi na odległość w czasie realizacji decyzji w tym zakresie, nie jest wykluczone dokonanie zmian właścicielskich w obrębie nieruchomości. Z tej przyczyny powstaną oczywiste wątpliwości, kto miałby wykonać decyzję. Tak sformułowany nakaz w decyzji może prowadzić do tęgo, że zobowiązana zostanie osoba, która nie brała udziału w postępowaniu, np. wskutek przeniesienia prawa własności, co jest niedopuszczalne. Nadto, zgodnie z art 107 § 1 pkt 3 k.p.a., decyzja powinna zawierać oznaczenie strony lub stron. Tymczasem decyzja organu I instancji w odniesieniu do pkt 3 a), b), takiego oznaczenia nie zawiera. Należy z ustaleń organu I instancji wynika, że na nieruchomościach będących powyżej działek 1307/6, 1307/16 prowadzone są aktualnie prace budowlane związane z budową budynków mieszkalnych, a co za tym idzie, transportem betonu ciężkimi samochodami, co bezpośrednio może doprowadzić do uszkodzenia korytek odwodnieniowych jakie zobowiązał wykonać organ I instancji. Z tej przyczyny ze wszech miar celowe było dokonanie ustaleń faktycznych przez organ przynajmniej co do planowanego czasu trwania robót na w/w działkach, w celu wyznaczenia odpowiedniego terminu realizacji nakazu. Mając na uwadze, że koszt realizacji inwestycji jest bardzo wysoki - ok. 100 tys. zł, oczywiście celowe jest wykonanie inwestycji w takim terminie, w którym inne roboty nie będą zagrażały inwestycji, Co także istotne w tym zakresie, sprzęt budowlany zostawia bardzo dużo zanieczyszczeń ziemnych, przez co odwodnienia nie będą drożne. Powyższe okoliczności winien jednoznacznie ustalić organ I instancji podczas oględzin. Realizacja zobowiązania nałożonego na właścicieli zgodnie z punktem 3 a) i b) możliwa jest dopiero po wykonaniu zobowiązania nałożonego na Gminę [...], w przeciwnym razie decyzja będzie niewykonalna. Niezbędne jest bowiem, dla potrzeb wykonania projektu przez właścicieli, uprzednie wykonanie zobowiązania gminy, a to budowy kolektora. Nie jest możliwe przygotowanie projektu przed fizycznym wykonaniem zobowiązania gminy i wynika to z przeszkód prawnych. Obiektywnie zatem konstrukcja decyzji prowadzi do jej faktycznej częściowej niewykonalności, bowiem nie koreluje w czasie obowiązku nałożonego na dwa odrębne podmioty. Trzeba także wskazać, że między współwłaścicielami występuje szereg rozbieżności w zakresie wyboru zarówno firmy projektowej, jak i firmy wykonawczej, decyzja w ogóle nie rozstrzyga tej kwestii, która, co wysoce prawdopodobne, będzie wymagała Ingerencji sądu powszechnego. Ponadto nałożony obowiązek dotyczy wykonania czynności przekraczającej zwykły zarząd. Wymagana jest zatem dla jej podjęcia zgoda wszystkich współwłaścicieli. Pominięcie w decyzji tak kluczowych aspektów czyni ją w istocie niewykonalną. Mając na uwadze aktualną sytuację epidemiczną i znaczne opóźnienia w pracy sądów powszechnych, uzasadnione jest wyznaczenie co najmniej dwuletniego terminu na wykonanie obowiązku, przewidując realny czas trwania postępowania przed sądem powszechnym. Jednocześnie decyzja w punkcie czwartym nie wskazuje jednoznacznie czy termin ten jest adresowany wyłącznie do gminy czy także do współwłaścicieli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w ramach w/w kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Związane jest to z tym, że do ich wydania doszło w następstwie sądowej kontroli (kasacyjny wyrok WSA w Rzeszowie z 20 września 2017 r. II SA/Rz 613/17) wydanej w sprawie wcześniejszej decyzji Kolegium z [...] marca 2017 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2014 r. nr [...] o nakazaniu Gminie [...] oraz wymienionym w nim osobom (właścicielom nieruchomości sąsiednich) wykonanie określonych prac celem eliminacji niekorzystnego oddziaływania w postaci spływu wód – skutkującego naruszeniem stosunków wodnych – na działkę nr 320 w [....]. W rozpoznawanej sprawie jest to o tyle istotne, że na mocy art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie /ta ostatnia okoliczność w sprawie nie zachodzi/. Analiza zaskarżonej decyzji SKO z [...] października 2020 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2019 r. nie daje jednak podstaw do uznania, że wszystkie te wskazania zostały w pełni wykonane. Nie powtarzając szczegółowo wywodów przedstawionych w uzasadnieniu wyroku II SA/Rz 613/17 – które Sąd co do stwierdzenia naruszenia stosunków wodnych i podmiotów za to odpowiedzialnych podtrzymuje i z czym co do zasady korelują rozstrzygnięcia organu I i II instancji – należy wyraźnie zwrócić uwagę na wskazanie w nim zawarte, że w praktyce realizacja obowiązków związanych z wykonaniem nakazanych prac, mimo ich rozłożenia na różne podmioty (Gminę [...] i wskazane osoby fizyczne) - jest ściśle ze sobą powiązana, a przez to wywiązanie się z obowiązku wykonania odwodnienia działki nr 1307/6 (drogi dojazdowej) nie jest możliwe bez uprzedniego wykonania odwodnienia drogi gminnej nr [...]. Orzekające w sprawie organy całkowicie pominęły tę okoliczność, ustalając taki sam termin wykonania prac w stosunku do wszystkich odpowiedzialnych podmiotów. W tym zakresie należy przyznać rację stronie skarżącej, że prawidłowe wykonanie obowiązku przez współwłaścicieli działek nr 1307/6 i 1307/16 jest możliwe dopiero po wykonaniu zobowiązania nałożonego na Gminę [...]; w przeciwnym razie, w sytuacji uchylania się przez Gminę od wykonania nałożonego na nią obowiązku, jego wykonanie przez pozostałe podmioty w rzeczywistości będzie niemożliwe. Nie sposób także nie podzielić stanowiska, że współwłaściciele w/w działek – jako strony postępowania – powinni zostać konkretnie wskazani celem uniknięcia jakichkolwiek nieporozumień i niedomówień co do kręgu podmiotów zobowiązanych do wykonania określonych prac. Ich ogólnikowe określenie (jako współwłaściciele działek) godzi w wynikającą z art. 9 K.p.a. zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron przez organy administracji publicznej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Powyższe okoliczności jawią się jako istotne dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy. Prowadząc ponownie postępowanie organy administracji zastosują się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku II SA/Rz 613/17 i korelujących z nimi wskazówek niniejszego uzasadnienia. Sygnalizowane natomiast przez skarżących ewentualne trudności co do wspólnego wykonania nałożonych obowiązków z uwagi na wielość podmiotów i trudności z osiągnięciem wzajemnego porozumienia obciążają natomiast współwłaścieli działek, pozostając poza zakresem zainteresowania i orzekania przez organy administracji i sąd administracyjny. Reasumując, do wydania przez SKO zaskarżonej decyzji z [...] października 2020 r. oraz decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2019 r. doszło z naruszeniem art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a, co jednocześnie uchybiało art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się w pełni do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z 20 września 2017 r. II SA/Rz 613/17. Skutkowało to koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tych decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. O należnych skarżącym kosztach postępowania sądowego, obejmujących opłacony wpis od skargi (300 zł) orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.