II SA/Rz 822/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazu i instalacji elektrycznej oraz przebudowę odcinka sieci kanalizacji sanitarnej, budowę zjazdu drogowego indywidulanego, utwardzenie powierzchni gruntu na terenie obejmującym nieruchomości nr ewid 5804/7, 5539, 5804/5 położone w Ł. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. M. i zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji wniósł o wstrzymanie jej wykonania "z powodu zachodzącego niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Podał, że ewentualne rozpoczęcie prac budowlanych na działce inwestorów mogłoby spowodować trudne do odwrócenia w późniejszym czasie skutki, przede wszystkim trwałą zmianę sposobu zagospodarowania jego działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej jako P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 P.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Występując ze wskazanym żądaniem obowiązkiem skarżącego jest wskazanie konkretnych okoliczności odnoszących się do wymienionych przesłanek. Zasadniczo bowiem wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji, która ma przymiot ostatecznej w administracyjnym toku postępowania (art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2013 r., poz. 269 ze zm.). Wymaga również zwrócenia uwagi, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy nie prowadząc autonomicznego postępowania dowodowego (art. 133, art. 106 § 3 i § 4 P.p.s.a.). Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się bez badania zasadności skargi, a rolą Sądu na obecnym etapie postępowania jest dokonanie oceny zasadności podniesionych przez wnioskodawcę argumentów. Skoro wola skorzystania z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony skarżącej to ciąży na niej również obowiązek przedstawienia twierdzeń, tez lub dowodów odnoszących się do konkretnych zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem rozpoznawany wniosek wymogów tych nie spełnia. Powołane okoliczności mają charakter ogólny, nie odnoszą się do konkretnych działań inwestycyjnych na danych nieruchomościach, w szczególności należących do skarżącego, skoro powinien on podejmować czynności procesowe w granicach własnego interesu prawego. W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przemawia za jego uwzględnieniem, gdyż nie przedstawiono w nim żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby poprzez realizację planowanej inwestycji wystąpienie dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sam skarżący nie podaje okoliczności, które pozwalałyby zakwalifikować przedmiotową inwestycję jako sprowadzającą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powodującą trudne do odwrócenia skutki. Nie wskazuje na skutki jakie realizacja inwestycji mogłaby ze szkodą dla skarżącego wywołać. W przedmiotowej sprawie inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Jeśli decyduje się on na rozpoczęcie robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi na tą decyzję, to istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, ale nie po stronie skarżącego, lecz inwestora. W razie bowiem wydania wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, gdy inwestycja jest zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wówczas to, inwestora obciążać będą dodatkowe koszty przy ewentualnym rozebraniu przedmiotowej inwestycji. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powołanie się ogólnikowo na obawę zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania powołanej we wniosku decyzji. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.