II SA/Rz 825/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zaliczki alimentacyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2008 r. nr [...]; II. stwierdza nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]sierpnia 2008 r. nr [...]; III. stwierdza nieważność decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]; IV. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. M., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] w sprawie ustalenia prawa do zaliczki alimentacyjnej dla D. P. w wysokości 170 zł miesięcznie na okres od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazano art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 1960 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), art. 41 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ( Dz. U. Nr 192, poz. 1378 ze zm. ), art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 6 i art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej ( Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm. ) w związku z art. 3 pkt 1, 2, 10 i art. 23 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) i § 2 ust. 2 pkt 6 lit a rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne ( Dz. U. Nr 105, poz. 881 ze zm. ). Z uzasadnienia decyzji, jak i akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została wydana po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 939/07 poprzednio wydanej w sprawie, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzji z dnia [...] października 2007 r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] o przyznaniu dla D. P. zaliczki alimentacyjnej w wysokości 170 zł miesięcznie na okres od dnia 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zarzucił organowi odwoławczemu nierozpoznanie podniesionych w odwołaniu zarzutów, a w konsekwencji nierozpatrzenie całości zebranego materiału dowodowego. Mianowicie A. M. w złożonym przez siebie odwołaniu zakwestionowała wysokość ustalonej zaliczki alimentacyjnej w związku z nieprawidłowym przyjęciem przez organ I instancji wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zarzuciła, że organ ten w swoich ustaleniach oparł się jedynie na informacjach wynikających z dołączonego do akt PIT – 37, z którego wynikało, że wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne wyniosła w 2006 r. 398,28 zł, nieustosunkowując się w ogóle do przedłożonego przez nią dokumentu PIT – 11, z którego wynikała wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 680, 40 zł, co w zasadniczy sposób wpływało na wysokość przyznanej zaliczki alimentacyjnej. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] Burmistrz Miasta zmienił własną decyzję z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] w części dotyczącej końcowego terminu przyznania świadczenia, ustalając go na dzień 30 września 2008 r. Celem usunięcia wskazanych przez Sąd wątpliwości Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przeprowadzając postępowanie we wskazanym przez organ odwoławczy zakresie Burmistrz Miasta zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. o wyjaśnienie rozbieżności w informacjach zawartych w nadesłanym PIT – 37 a PIT- 11. W odpowiedzi na powyższe organ skarbowy wskazał, że PIT – 37 zawiera informacje o składkach zdrowotnych odliczonych od podatku, zaś PIT - 11 o składkach pobranych w roku podatkowym przez płatnika. Decyzją z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] Burmistrz Miasta przyznał zaliczkę alimentacyjną dla D. P. w wysokości 170 zł miesięcznie na okres od dnia 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. Podstawą ustalenia zaliczki alimentacyjnej we wskazanej wysokości było przyjęcie, że dochód uzyskany w 2006 r. na jednego członka rodziny wyniósł 301,21 zł. Takich ustaleń organ dokonał w oparciu o informacje wynikające z PIT – 37, oraz wyjaśnienia nadesłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. O tej decyzji A. M. również złożyła odwołanie. Ponownie wskazała w nim, że domaga się ustalenia podstawy do przyznania zaliczki alimentacyjnej w oparciu o informacje wynikające z PIT – 11 i w efekcie przyznanie jej zaliczki alimentacyjnej w wysokości 300 zł. Jej argumentacji nie podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymało w mocy kwestionowaną w odwołaniu decyzję Burmistrza Miasta, podzielając równocześnie ustalenia, jak też poczynione na ich podstawie wnioski organu I instancji. Wskazało też, że postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do zaliczki alimentacyjnej jest sformalizowane, a jej ustalenie następuje w oparciu o jednoznacznie podane dokumenty /nie jest nim PIT-11/ oraz w sposób określony przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. M. podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty, wywodząc, iż nieprawidłowe wyliczenie kwoty składek na ubezpieczenie zdrowotne sztucznie podwyższyło jej dochód, pozbawiając w efekcie końcowym prawa do zaliczki alimentacyjnej w kwocie 300 zł miesięcznie, poprzednio otrzymywanej. Skarżąca wniosła: 1/ o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wysokości zaliczki alimentacyjnej /170 zł/ i przyznanie jej w wysokości 300 zł miesięcznie, 2/ o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej końcowego terminu przyznania zaliczki w ten sposób, że zaliczkę alimentacyjną przyznaje się do 30 września 2008 r., 3/ o wyrównanie zaliczki alimentacyjnej po 130 zł miesięcznie za 13 miesięcy wraz z ustawowymi odsetkami od 30 września 2007 r. do dnia wypłaty. Uzasadniając skargę, na poparcie swojego stanowiska, podniosła argumenty tożsame z uprzednio zawartymi w odwołaniu. Podkreśliła, że faktyczny dochód netto jej rodziny za 2006 r. wyniósł 6907,59 zł, a na jednego członka rodziny – 287,82 zł, co uprawnia do zaliczki alimentacyjnej w wysokości 300 zł miesięcznie od 1 września 2007 r. do 30 września 2008 r. Wyjaśniła również, że decyzją [...] Burmistrz Miasta przedłużył prawo do zaliczki alimentacyjnej do 30 września 2008 r., zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do żądania skargi w zakresie zmiany decyzji w części ustalającej końcowy termin przyznania zaliczki alimentacyjnej wskazano, że termin ten został zmieniony decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...], która stała się ostateczna /nie zostało od niej wniesione odwołanie/ i z tego względu nie była przedmiotem rozstrzygnięcia Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, c) nie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości albo w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach /art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że nie może ona – jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2008 r. /[...]/ - pozostać w obrocie prawnym, choć z innych przyczyn niż wskazane w skardze, a które Sąd – nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną – uwzględnił z urzędu /art. 134 § 1 powyższej ustawy/. Przy dokonywaniu kontroli Sąd skorzystał również z możliwości normatywnej wskazanej w art. 135 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten brzmi następująco: "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia". Trzeba więc zaznaczyć, że użyte w tym przepisie określenie "we wszystkich postępowaniach" wskazuje, iż środki prawne, o których mowa w cytowanym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych zarówno w postępowaniach trybu zwyczajnego, jak i w postępowaniach nadzwyczajnych. Z kolei zwrot "w granicach sprawy, której dotyczy skarga" użyty w powyższym przepisie oznacza sprawę w znaczeniu materialnoprawnym. Na sprawę zaś administracyjną w znaczeniu materialnoprawnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, stąd też powinny być one badane przy ustalaniu tożsamości sprawy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawno-faktycznej. W świetle powyższego uzasadniona jest zatem konkluzja, iż zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008 r. /[...]/, jak i decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2008 r. /[...]/ były podjęte w granicach danej sprawy – którą jest zaliczka alimentacyjna dla D. P. – przy czym obie te decyzje zostały dotknięte kwalifikowaną wadliwością, tj. przewidzianą w art. 156 § 1 odpowiednio pkt 2 i 3 K.p.a. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cyt. wyżej, decyzje te również podlegać musiały usunięciu z obrotu prawnego. Zanim zapadła zaskarżona decyzja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 939/07 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007 r. /[...]/, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2007 r. /[...]/ o przyznaniu dla D. P. zaliczki alimentacyjnej w wysokości 170 zł miesięcznie na okres od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r., czyli świadczenia przewidzianego w ustawie z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej /Dz.U. Nr 86, poz. 732 ze zm./, a która utraciła moc z dniem 1 grudnia 2008 r. /art. 48 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7/. W wyroku tym Sąd zawarł również wskazówki wiążące przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, a w szczególności nakazał organowi II instancji ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu wniesionym przez A. M. i zawnioskowanych w nim dowodów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. /[...]/, z powołaniem się na art. 138 § 2 K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2007 r. /[...]/ uchyliło w całości wymienioną ostatnio decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium argumentowało, że skorzystanie z kompetencji przewidzianych w art. 138 § 2 K.p.a. było uzasadnione koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem prawidłowego ustalenia dochodu w przeliczeniu na osobę w rodzinie odwołującej się. Wcześniej jednak, tj. przed wydaniem wspomnianej wyżej decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r., jak wynika z lektury akt administracyjnych, Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] maja 2008 r. /[...]/ na podstawie art. 163 K.p.a. oraz art. 45 w związku z art. 48 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów /Dz.U. Nr 192, poz. 1378/ zmienił własną decyzję z dnia [...] września 2007 r. /[...]/ przyznającą dla D. P. zaliczkę alimentacyjną w części dotyczącej końcowego terminu przyznania w ten sposób, że zaliczkę przyznał do 30 września 2008 r. Otóż postępowanie w sprawie wzruszenia decyzji na podstawie przepisów, do których odsyła art. 163 K.p.a. – w tym konkretnym przypadku są to przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 7 września 2007 r. – zostaje wszczęte w pierwszej instancji w sprawie nowej, w stosunku do rozstrzygniętej w obalanej decyzji /vide uchwała Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 15.12.1984 r. III AZP 1984, OSNCP 1985/10/143/. Kończy się wydaniem decyzji, będącej rozstrzygnięciem sprawy w pierwszej instancji /a więc "utratą bytu prawnego decyzji uprawniającej"/. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Kolegium rozstrzygnęło w postępowaniu odwoławczym /decyzją z dnia [...].08.2008 r./ co do decyzji, która już utraciła byt prawny, czyli decyzji z dnia [...] września 2007 r. /[...]/. Bez wątpienia kwalifikowane to być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. /powodując skutki nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności/. Z racji więc istnienia w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. /[...]/ wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, konieczne było usunięcie tej decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2008 r. /[...]/ przyznająca dla D. P. zaliczkę alimentacyjną do 31 sierpnia 2008 r., a którą to decyzję wydano w sytuacji, gdy decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] maja 2008 r. /[...]/ została już przyznana dla D. P. zaliczka alimentacyjna do 30 września 2008 r. Wadliwym więc było rozstrzyganie w dniu [...] września 2008 r. przez organ I instancji o zaliczce alimentacyjnej dla D. P., dodatkowo na jej niekorzyść. Tym samym musi to być poczytane temu organowi za zaniedbanie obowiązkom proceduralnym określonym przepisami art. 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a. Uchybienie zaś obowiązkom z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oznacza, że w wydanej przez ten organ decyzji nie zostało zawarte uzasadnienie odpowiadające wymaganiom stawianym przez art. 107 § 3 k.p.a. W rezultacie daje to podstawę do uznania, że przy wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej doszło również do naruszenia wspomnianego ostatnio przepisu. A skoro ta wadliwa decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, to w konsekwencji i ona w takim samym zakresie jest wadliwa. Stąd też obie te decyzje podlegać musiały uchyleniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu, niezbędne również było [dla końcowego załatwienia sprawy] usunięcie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2008 r. /..../ mocą której została zmieniona decyzja z dnia [...] września 2008 r. /.../ w części dotyczącej końcowego terminu przyznania zaliczki alimentacyjnej dla D. P. – przyznano ją do 30 września 2008 r. – gdyż dotknięta była wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. /nieważna jest decyzja, gdy dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną/. Podstawowym elementem tej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji jest tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją ze sprawą rozstrzygniętą już wcześniejszą decyzją ostateczną. Na tożsamość spraw wskazuje identyczność elementów podmiotowych i przedmiotowych /elementy te muszą się pokrywać/, a więc identyczność stron w danych postępowaniach administracyjnych oraz treść żądania strony, podstawa prawna i stan faktyczny. Zarówno decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2008 r. /..../, jak i decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. /.... Burmistrza Miasta rozstrzygnął o przyznaniu dla D. P. zaliczki alimentacyjnej w wysokości 170 zł miesięcznie do 30 września 2008 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że mamy do czynienia z tożsamością sprawy rozstrzygniętej ostatnio wymienioną decyzją ze sprawą będącą przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego we wcześniejszej decyzji ostatecznej /czyli z dnia [...].05.2008 r./. W konsekwencji więc, decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. w/w, jako dotknięta kwalifikowaną wadliwością, podlegać musiała usunięciu z obrotu prawnego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W petitum skargi wniesionej przez A. M. zostało zawarte m.in. żądanie zmiany zaskarżonej decyzji co do końcowego terminu przyznania zaliczki alimentacyjnej, tj. przyznania jej do 30 września 2008 r. Trzeba w związku z tym stwierdzić, nawiązując zarazem do wyjaśnionych już na wstępie niniejszych rozważań kompetencji sądów administracyjnych, że żądanie zmiany zaskarżonej decyzji nie mieści się w ich kompetencjach. Sądy administracyjne dokonują jedynie kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnych, natomiast nie orzekają in merito /co należy do kompetencji organów administracji publicznej/. Zauważyć jednak należy, że żądanie skargi w w/w zakresie zostało już wcześniej "uwzględnione", skoro decyzja z dnia [...] maja 2008 r. /.../ zawiera rozstrzygnięcie o przyznaniu zaliczki alimentacyjnej do 30 września 2008 r. /co przyznaje skarżąca/. Z przyczyn wyżej podanych, co oczywiste, nie mogło być uwzględnione żądanie skarżącej dotyczące przyznania zaliczki alimentacyjnej w wysokości 300 zł miesięcznie, jak też jej wyrównanie z odsetkami ustawowymi za okres wskazany w skardze. Z lektury akt administracyjnych wynika, że skarżąca we wszystkich postępowaniach administracyjnych i postępowaniu sądowym /sygn. akt II SA/Rz 939/07/ kwestionowała wyliczenie wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne, rzutującej na jej dochód, a w efekcie skutkujące "pozbawieniem" prawa do zaliczki alimentacyjnej w wysokości 300 zł miesięcznie. Otóż kontrolując zaskarżoną decyzję zawierającą rozstrzygnięcie o przyznaniu zaliczki alimentacyjnej w wysokości 170 zł miesięcznie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego. Powołane w prawnomaterialnej podstawie tej decyzji przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane, potwierdzając tym samym słuszność zajętego w tej decyzji stanowiska. Wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne została obliczona wg wzoru zawartego w § 15 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne /Dz.U. Nr 105, poz. 881 ze zm./ - wyniosła 449,67 zł i ta właśnie kwota prawidłowo została odliczona od dochodu rodziny skarżącej za 2006 r. W tej sytuacji możliwym było przyznanie dla córki D. P. zaliczki alimentacyjnej w wysokości 170 zł miesięcznie. Nie mniej jednak, skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] maja 2008 r. [...]/ przyznająca zaliczkę alimentacyjną w wysokości 170 zł miesięcznie, odmienny w tym zakresie pogląd skarżącej – skarżąca uważa, że pomoc powinna przysługiwać jej na córkę w postaci zaliczki alimentacyjnej w wysokości 300 zł miesięcznie – a precyzyjniej ujmując dochodzenie słuszności tegoż poglądu, poprzez kwestionowanie powyższej decyzji, możliwe jest tylko w nadzwyczajnym trybie postępowania /z tej racji, że jest to decyzja ostateczna/. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w myśl art. 152 powyższej ustawy.