II SA/Rz 827/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy -skargę oddala- Przedmiotem skargi S. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] o zatrzymaniu prawa jazdy S. S. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Starosta działając na podstawie art. 138 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; zwana dalej P.r.d.) orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy S. S. kategorii A, B, C, B+E,C+E do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu w ramach posiadanych uprawnień. To rozstrzygnięcie uzasadniono tym, że dnia [...] marca 2010 r. wpłynęło do Starostwa pismo Komendanta Wojewódzkiej Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień ze względu na uzyskanie przez S. S. 26 punktów z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu od powyższej decyzji, S. S. wyraził zdanie, iż przymusowe skierowanie go na egzamin w 2010 r. za wykroczenie popełnione 2008 r. jest sprzeczne z zapisami rozporządzenia MSWiA, w tym zakresie. Punkty za wykroczenie popełnione w 2008 r. powinny zostać anulowane po upływie 12 miesięcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania postanowiło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W swej decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...] przytoczono okoliczności, w jakich skarżący popełnił w 2008 r. wykroczenia drogowe. Powołano także art. 138 ust. 1 P.r.d. Z akt sprawy wynika, że organ dysponował danymi z ewidencji kierowców na skutek przesłania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku z dnia [...] marca 2010 r. Wobec okoliczności przekroczenia przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów P.r.d., organ pierwszej instancji zobowiązany był wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, pomimo że nie posiadał fizycznie tego dokumentu. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 138 P.r.d. wydawana jest w wyniku przekroczenia przez kierującego w okresie jednego roku liczby 24 punktów za naruszenie przepisów regulujących ruch drogowy. Przekroczenie tej liczby punktów stwierdzane wpisem w ewidencji kierowców o charakterze ostatecznym lub tymczasowym, jeśli wpis tymczasowy stanie się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia odpowiednim rozstrzygnięciem. Takim rozstrzygnięciem w sprawie S. S. jest wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 2010 r., o sygn. akt [...], na mocy którego uznano wyżej wymienionego winnym czynu popełnionego w dniu [...] grudnia 2008 r., za który otrzymał punkty karne początkowo mające charakter wpisu tymczasowego, ale podlegające także wpisowi do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego [ § 4 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, Dz.U. Nr 236, poz. 1998]. W skardze do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. S. wniósł o: 1) uchylenie wydanych w jego sprawie decyzji, 2) umorzenie postępowania oraz, 3) zasądzenie na rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżący przytoczył w swej skardze okoliczności oraz daty popełnienia wykroczeń drogowych w 2008 r. Pierwsze z tych wykroczeń zostało popełnione 9 października 2008 r. i z tego tytułu została mu wymierzona kara 13 punktów karnych. Jego zdaniem punkty te zostały usunięte po upływie roku, tj. 10 października 2009 r. Kolejne wykroczenie zostało popełnione 28 grudnia 2008 r. i wówczas nie zostały mu przypisane żadne punkty karne. Zgodnie z art. 130 ust. 2 P.r.d. wpisane w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego punkty, usuwa się z ewidencji po upływie jednego roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24. W jego przypadku prawomocne rozstrzygnięcie o popełnieniu drugiego wykroczenia miało miejsce dopiero 1 lutego 2010 r., czyli po upływie 16 miesięcy po popełnieniu pierwszego wykroczenia, W chwili wszczęcia postępowania uzyskane punkty z pierwszego wykroczenia nie mogły być brane pod uwagę i nie uzasadniały skierowania na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, a także do zatrzymania prawa jazdy. Art. 130 ust. 2 w/w ustawy jednoznacznie przesądza o tym, w jaki sposób liczyć jednoroczny termin wskazany w tym przepisie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8 i 9 K.p.a. W jego ocenie nastąpiło przedawnienie karalności. Samorządowe Kolegium Odwołąwcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest zgodna z zasadami słuszności lub współżycia społecznego, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami adminsitracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Krysterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania adminsitracyjnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 powyższej ustawy). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w tej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 cyt. ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Po mysli art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. G ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy należy do starosty. Przed wydaniem takiej decyzji starosta ustala stan faktyczny, jakim jest przekroczenie przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi policja (art. 130 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), wydanego na podstawie art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 cyt. ustawy, ewidencję prowadzi co do zasady komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Zgodnie z § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Zawiera on informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (ust. 2). Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1 (ust. 4). Komendant Wojewódzki Policji przesyła zatem do organu uprawnionego do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, czyli do starosty sformalizowaną informację o liczbie punktów uzyskanych przez kierowcę naruszającego przepisy ruchu drogowego /o przekroczeniu dopuszczalnego limitu punktów karnych/. Tym samym przed wydaniem decyzji starosta ustala stan faktyczny, jakim jest zaewidencjonowana liczba punktów karnych przypisanych danemu kierowcy, wyłącznie na podstawie dokumentu urzędowego. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 Kpa). Służące więc tym dokumentom domniemanie prawdziwości obligowało organy orzekające w sprawie do przyjęcia, że skarżący uzyskał liczbę punktów uzasadniających wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Wprawdzie domniemanie to nie jest nieusuwalne (art. 76 § 3 Kpa), jednakże z akt sprawy nie wynika, aby skarżącemu udało się wykazać nieprawdziwość informacji udzielonej przez Komendanta Policji. Dopiero bowiem podważenie zapisów w ewidencji będzie miało znaczenie w postępowaniu dotyczącym zatrzymana prawa jazdy. W związku z tym chybione jest twierdzenie skarżącego, iż uzasadnienie decyzji Starosty “bazuje na wadliwej treści wniosku z Policji o popełnionych wykroczeniach..." Skoro więc Starosta otrzymał dokument urzędowy zawierający w swej treści informację o przekroczeniu przez skarżącego 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, wydanie przez ten organ decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy uznać należy jako prawidłowe i odpowiadające prawu. Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, iż nastąpiło “przedawnienie karalności", jak i wywodów przedstawionych przez niego na poparcie tego zarzutu. Starosta, wydając bowiem decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, działał wyłącznie na podstawie dokumentu urzędowego nadesłanego przez organ prowadzący ewidencję kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym, tj. Komendanta Policji, będąc zwiazanym domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w tym dokumencie (o przekroczeniu dopuszczalnego limitu punktów). Jak wcześniej już wyjaśniono, wymieniony ostatnio organ jest organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym i tylko on jest uprawniony do dokonywania w tej ewidencji wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, tj. wpisu tymczasowego i wpisu ostatecznego, jak i ich usuwania. Akta sprawy, jak wyżej zauważono, nie zawierają dowodów – ani skarżący na takie się nie powołał – wykazujących podważenie przez skarżącego zapisów w ewidencji. Niezależnie od powyższego, nie można zgodzić się ze skarżącym, iż punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 9 października 2008 r. zostały mu usunięte dnia 10 października 2009 r. Takie twierdzenie pozostaje w sprzeczności z regulacją zawartą w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. cyt. wyżej; dopuszczalny limit punktów obejmuje punkty ostateczne i wpisane tymczasowo )punkty otrzymane w dniu 28.12.2008 r. wpisane tymczasowo stały się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia wyrokiem Sądu Rejonowego w K. sygn. akt [...]). Sformułowany w uzasadnieniu skargi zarzut naruszenia art. 7, 8, 9 Kpa nie został w tym uzasadnieniu bliżej rozwinięty. Natomiast dokonana przez Sąd ocena materiału zawartego w sprawie nie daje żadnych podstaw do przypisania organom orzekającym w sprawie zaniedbania obowiązków proceduralnych w tym zakresie. Podniesienie podczas rozprawy przed sądem przez pełnomocnika skarżącego uchybienia odnośnie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i decyzji wydanej w pierwszej instancji, nie stanowią w ocenie Sądu naruszenia prawa o wpływie na wynik sprawy, a tym samym uzasadniającego wzruszenie tych decyzji. Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.