II SA/Rz 827/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ZK na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [.] maja 2016 r. nr [.] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Skuteczne wniesienie skargi na decyzję administracyjną wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa". Należy do nich m.in. zachowanie terminu ustawowego, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa. Zgodnie z powołanym przepisem, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Czyni się to za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, a organ ten następnie przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 1 i § 2 Ppsa). O terminie wniesienia skargi decyduje data jej wniesienia (lub nadania) do właściwego organu. Wniesienie skargi z uchybieniem terminu stanowi kwalifikowane uchybienie uniemożliwiające nadanie sprawie sądowoadministracyjnej prawidłowego biegu i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa wymaga od Sądu jej odrzucenia. Przedmiotem skargi ZK jest opisana w sentencji decyzja, którą doręczono mu w dniu 12 maja 2016 r. w formie doręczenia zastępczego; korespondencję wydano dorosłemu domownikowi – żonie ZK. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie zaskarżenia do sądu administracyjnego. Skargę złożono w siedzibie [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] w dniu [.] czerwca 2016 r. Ustawowy termin do dokonania tej czynności upływał jednak z dniem 11 czerwca 2016 r. Z uwagi na to, że była to sobota, termin ten uległ przedłużeniu do poniedziałku 13 czerwca, stosownie do art. 83 § 2 Ppsa. Tym samym wniesienie skargi dopiero w dniu 17 czerwca w świetle art. 85 Ppsa uznać należało za czynność bezskuteczną, a samą skargę za niedopuszczalną. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia, ponieważ skardze nie można nadać prawidłowego biegu. Z tego powodu, stosownie do art. 222 Ppsa, nie kierowano do skarżącego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Na marginesie Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącego z dnia 8 czerwca 2016 r. adresowane do [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.]. Z uwagi na to, że wniesiono je po doręczeniu mu decyzji organ odwoławczy w piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. wezwał ZK do sprecyzowania, jak w świetle obowiązujących przepisów należy je traktować. Na udzielenie odpowiedzi wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W aktach sprawy brak odpowiedzi na to wezwanie, czy też nawiązania do niego w jakimkolwiek piśmie, w tym skardze z dnia 16 czerwca 2016 r. Dlatego też Sąd nie miał podstaw do uznania, że skargę stanowiło pismo z dnia 8 czerwca 2016 r., jako że jego adresatem nie był Sąd, lecz organ administracji publicznej, a skarżący nie oświadczył, że jego wolą było wniesienie tego dnia skargi do Sądu Administracyjnego. Za skargę uznano więc pismo z dnia 16 czerwca 2016 r. wyraźnie adresowane do tut. Sądu. Wniesiono je jednak z uchybieniem ustawowego terminu.