II SA/Rz 832/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Spółka Jawna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - postanawia - I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej A. Sp. z o.o. Spółka Jawna wpis od skargi w kwocie 500 zł / słownie: pięćset złotych/. II SA/Rz 832/07 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania firmy A Sp. z o.o. Spółka Jawna z siedzibą w R. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. kiosk typu RUCH z przyłączem energetycznym na działce nr 862/2 obr. 208 położonej przy ul. M. w R. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. – zwana dalej w skrócie u.p.z.p.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, ze decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa i w związku z tym odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Kolegium zaznaczyło, że o wszczęciu postępowania zawiadomiono wszystkie strony, projekt decyzji sporządził uprawniony architekt, dokonując analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków art. 4 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1,2 i 4 oraz art. 61 u.p.z.p.; w formie opisowej i graficznej przedstawiono ramy planowanej inwestycji oraz jej uwarunkowań. Ustalono, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zaliczone do mogących oddziaływać na środowisko i nie narusza przepisów odrębnych. Planowana inwestycja ma być zlokalizowana w terenie objętym zabudową mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i szeregową oraz handlowo usługową. Teren działki wnioskowanej do zabudowy, to teren zagospodarowanej zieleni ozdobnej z ciągami pieszymi wokół budynku handlowo-usługowego. Zatem odmowa znajduje uzasadnienie w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p., który obliguje organy do ochrony ładu przestrzennego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy w myśl art. 4 ust. 1 u.p.z.p. należy do zadań własnych realizowanych przez gminę. Z analizy urbanistycznej planowany kiosk usytuowany ma być na terenie urządzonej zieleni ozdobnej oraz przed istniejącą linią zabudowy Al. N., co stanowiłoby dysonans przestrzenny z linią zabudowy oraz ingerowałoby w obecne zagospodarowanie terenu zielenią ozdobną. Kiosk typu "Ruch" nie przystaje do obecnie określonych wymagań estetycznych na terenie miasta R. Organ ustalający warunki zabudowy dysponuje pewną dozą samodzielności, która wyłamuje się spod kontroli, jaka mieści się w granicach obowiązującego prawa. W skardze do Sądu A Sp. z o.o. Spółka Jawna z siedzibą w R. zaskarżyła w całości wymienioną na wstępie decyzję wnosząc o jej uchylenie jako naruszającą prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jako podstawy zaskarżenia podano: - naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię tych przepisów; - niewłaściwe wyznaczenie obszaru analizowanego, a tym samym naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588); - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów zebranych w toku postępowania oraz sprzeczność poczynionych przez organy administracyjne obu instancji ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka odniosła się do kwestii związanej z dochowaniem terminu do wniesienia skargi do Sądu. Według skarżącej skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło dopiero w dniu 3 sierpnia 2007r. We wniosku inicjującym postępowanie skarżący jako adres doręczeń wskazał adres [...] B. ul. J. [...], gdyż korespondencja w miejscu siedziby ze względu na rozpoczęcie czynności związanych ze zmianą siedziby Spółki nie mogła być prawidłowo doręczana. W odwołaniu skarżąca podała adres do korespondencji w B., ale zaskarżona decyzja została wysłana na dotychczasowy adres siedziby Spółki w R. W dniu 12 lipca 2007r. decyzję odebrał pracownik firmy "[...]", mającą swoją siedzibę w tym samym budynku, co skarżąca Spółka, a następnie dopiero w dniu 3 sierpnia 2007r. przekazał ją pracownikowi skarżącej. Zatem dopiero w tej dacie nastąpiło skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji. Na poparcie stanowiska powołano wyrok NSA z dnia 13 lutego 1997r. SA/Bk 1153/95 LEX nr 32620, zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upływa 3 września 2007r. i w tej sytuacji skarżąca dochowała terminu do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę złożyło dwa alternatywne wnioski. Pierwszy o odrzucenie skargi. Kolegium przyznało fakt wysłania przesyłki na dotychczasowy adres do korespondencji pomimo wskazania w odwołaniu już innego adresu, gdyż według adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel stwierdził, że przesyłkę odebrała osoba uprawniona. W tym stanie rzeczy skarżąca mija się z prawdą, twierdząc, że przesyłkę odebrał pracownik firmy [...]. Na wypadek nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę. Wojewózki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w spawie. Poza sporem jest okoliczność, że skarżąca w odwołaniu z dnia [...] maja 2007r. jako adres do korespondencji wskazała: ul. J. [...], [...] B.. Pomimo to, organ odwoławczy wysłał decyzję na adres taki jak organ pierwszej instancji: R. ul. W. [...]. Korespondencja została odebrana przez pracownika innej firmy, która pod tym adresem miała swoją siedzibę i dysponowała pieczątką skarżącej spółki A, ale jak wyjaśnia skarżąca nie była umocowana do odbioru korespondencji dla spółki A. Z przepisu art. 40 k.p.a. wynika, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela temu przedstawicielowi. W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy maja obowiązek zawiadamiać organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. Tak też uczyniła skarżąca spółka na etapie postępowania odwoławczego i obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego było kierowanie całej korespondencji w tym i decyzji na adres wskazany przez stronę. Niewątpliwie organ naruszył przepis art. 10 § 1 k.p.a., bowiem stronę wobec niedoręczenia decyzji pozbawiono udziału w postępowaniu. W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią jest stwierdzenie, czy skarżąca spółka w terminie wniosła skargę do Sądu. Stosownie do art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile Kodeks postępowania administracyjnego nie stanowi inaczej (doręczenie decyzji adresatom). Decyzja ostateczna wchodzi zatem do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne wobec jej adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu pranego (C.Martysz w: G.Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego komentarz t.I Zakamycze 2005r. str. 188). Przedstawione uwagi uprawnia do następującej konkluzji: brak doręczenia decyzji jednej ze stron postępowania nie niweczy skutków prawnych prawidłowego doręczenia decyzji pozostałym stronom postępowania. Doręczenie decyzji zgodnie z art. 110 k.p.a. powoduje nie tylko jej wejście do obrotu prawnego, ale rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania, złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Ponadto od daty doręczenia decyzji zaczynają biec terminy, po upływie których organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, jak też od tej daty zaczyna biec termin po upływie którego nie stwierdza się nieważności decyzji. W rozpoznawanej sprawie występują inne strony, którym decyzja organu drugiej instancji została prawidłowo doręczona. W przypadku, gdy strona została pozbawiona udziału w postępowaniu, termin do wniesienia skargi stronie pozbawionej udziału (skarżącej spółce) kończy się w ostatnim dniu terminu najpóźniejszego doręczenia decyzji stronie tego postępowania i upłynął 11 sierpnia 2007r. (karta akt administracyjnych nr 14- najpóźniejsze doręczenie decyzja organu drugiej instancji). Skargę do Sądu skarżąca wysłała listem poleconym 3 września 2007r., a więc po upływie terminu, jaki przysługiwał innym stronom do wniesienie skargi. W kontekście przytoczonych uwag, błędny jest pogląd skarżącej o dochowaniu terminu do wniesienia skargi. W takim przypadku procesową formą możliwości skutecznego wniesienia skargi było złożenie równocześnie ze środkiem zaskarżenia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 86 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA z 15.05.2006r. sygn. akt II SA/Op 65/06 ONSAiWSA 2007/2/31). Sąd dokonał szczegółowej analizy tej części uzasadnienia, która zawiera uwagi odnośnie zachowania terminu do wniesienia skargi. W uwagach tych pełnomocnik skarżącej na poparcie argumentów o zachowaniu terminu wskazał na art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 83 § 2 p.p.s.a stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W tej części uzasadnienia w żaden sposób nie został zasygnalizowany wniosek o przywrócenie terminu, a strona błędnie uznała, że własnym działaniem wykazując termin, w którym dowiedziała się o decyzji, powoduje rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi. Zaprezentowane przez zaskarżona stanowisko nie znajduje uzasadnienia, bowiem decyzja organu drugiej instancji nie została jej doręczona, a nadto należy mieć na względzie zasadę trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 k.p.a. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a strona nie złożyła wraz ze skargą wniosku o jego przywrócenie, co skutkuje tym, iż Sąd nie mógł merytorycznie odnieść się do zarzutów skargi. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a skargę odrzucił. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.