II SA/Rz 832/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia "[...]" i Stowarzyszenia "A.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na wieży remizy strażackiej zlokalizowanej w R. przy ul. S. na działce nr 1344 obr. [...]. W podstawie prawnomaterialnej decyzji powołano art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r., Nr 158, poz. 1105 - zwanego dalej Rozporządzeniem z 2007 r.) oraz w związku z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm. – zwanego dalej Rozporządzeniem). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2007 r. B. sp. z o.o. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]", na wieży remizy strażackiej, zlokalizowanej w R. przy ul. S. na działce nr 1344 obr. [...]. Pismem z dnia 5 października 2007 r. Prezydent Miasta [...] zwrócił się o uzupełnienie dokumentacji o szczegółową kwalifikację przedmiotowego przedsięwzięcia w świetle znowelizowanego z dniem 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie bowiem ze znowelizowaną treścią Rozporządzenia przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko są m.in.: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pole elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 500 W i 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż odpowiednio 40 m i 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż wiązki promieniowania tej anteny. Organ I instancji ustalił, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie spełnia warunków kwalifikacji. Dla anten DCS, GSM i UMCS maksymalne EIRP wynosi bowiem 786 W, 835 W, 774 W, 825 W, 860 W, 1140 W i 1217 W ale w odległości 40 i 70 m od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej wiązki jej promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Mając powyższe na uwadze i działając w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. organ ten umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Powyższa decyzja została podana do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia umieszczonego na tablicy ogłoszeń w dniach od 2 do 16 listopada 2007 r. Od w/w decyzji odwołania o tej samej treści złożyły Stowarzyszenie "[...]" oraz Stowarzyszenie "A.". Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciły naruszenie art. 6, 7, 77, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11, 46, 49 ust. 1 i 5, art. 51 pkt 1 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Według treści odwołań wszystkie przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 46 ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska, wymagają, przed wydaniem decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia, oceny oddziaływania na środowisko. Jeśli przedsięwzięciem, w rozumieniu w/w ustawy, jest inwestycja budowlana lub inna ingerencja w środowisko, polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, to zdaniem odwołujących się pojęcie "przedsięwzięcia" jest tożsame z pojęciem."zmiany zagospodarowania terenu" wymagającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, powodująca zmiany sposobu wykorzystywania terenu, wymaga wydania "decyzji środowiskowej". Ponadto zarzucono, że uzależnienie "decyzji środowiskowej" od miejsc dostępnych dla ludności, nie znajduje oparcia w ustawie o ochronie środowiska, podczas gdy przy jej wydawaniu organ pominął inną istotną dla sprawy kwestię, tj. nie ustalił czy planowane przedsięwzięcie nie spowoduje wzrostu emisji o 20 %. Zgodnie z niezmienioną treścią § 2 ust. 2 pkt 1 ppkt b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wymagają przedsięwzięcia niewymienione w ust. 1 lub w § 3 ust. 1. jeżeli ich realizacja spowoduje wzrost emisji o nie mniej niż 20 %. Zdaniem składających odwołanie nie dokonano również ustaleń dotyczących charakterystyki terenu z uwzględnieniem działek znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, a przez to nie ustalono w sposób prawidłowy stron postępowania, naruszając tym samym art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto organ pominął w swoich ustaleniach w jakiej odległości znajduje się teren objęty programem, Natura 2000. W wyniku rozpoznania tych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wspominaną na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Podkreślono, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia toczy się tylko dla tych przedsięwzięć, dla których ustawa Prawo ochrony środowiska przewiduje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, czyli przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów lub tych, dla których obowiązek jest ustalony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia z 2007 r. w związku z §2 pkt 7 Rozporządzenia sporządzenia raportu wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20 000 W;" Natomiast zgodnie z § 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia z 2007 r. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada i 2004 r. sporządzenia raportu mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w §2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. f) nie mniej niż 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Organ podaje, że z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko /E. S. i R. B./ wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie polega na lokalizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej B. zainstalowanej na trzech projektowanych masztach rurowych na wieży remizy strażackiej o wysokości 12,5 m w R. przy ul. S. Stację ma tworzy, system anten sektorowych oraz wykorzystywane do bezpośredniej łączności pomiędzy stacjami mikrofalowe anteny paraboliczne. Anteny sektorowe mają pracować na paśmie 8802170 MHz, a izotropowa moc promieniowania przy założonej maksymalnej doprowadzonej mocy ma wynosić od 773,53 do 1216,62 /w raporcie wskazano dokładną specyfikację doprowadzonej maksymalnej mocy do każdej anteny sektorowej i odpowiadającą temu izotropową mocą promieniowania wraz z pozostałymi charakterystykami/. Zatem skoro nie będą wytwarzały promieniowania izotropowo większego niż 2000 W nie wymagają sporządzenia raportu. Według organu brak jest również przesłanek do nałożenia obowiązku sporządzenia raportu przez organ w drodze postanowienia. O ile równoważna moc promieniowana izotropowo, wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi powyżej 500 W, to miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej aniżeli 40 m, a dla anten o promieniowaniu wyższym od 1000 W - większej niż 70 m. Anteny paraboliczne mikrolinii jako radiolinie nie wymagają sporządzenia raportu w związku z wyraźnym wykluczeniem radiolinii. Ustosunkowując się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 2 ust. 2 Rozporządzenia, gdyż przedsięwzięcie nie jest realizowane na terenie obiektu lub zakładu zaliczonego tam do przedsięwzięć zaliczonych w ust. 1 § 2 do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu. Skargę do tut. Sądu na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie "[...]"– zwane także Stowarzyszeniem lub S., ponownie zarzucając naruszenie przepisów k.p.a., a to: art. 7, 10, 77, 80 i 107 § 3 oraz przepisów ustawy o ochronie środowiska: art. 11, 46, 48, 49 ust. 1 i 5, art. 51 pkt 1 ust. 3, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy administracji nie powiadomiły stron postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów, a także o możliwości zgłaszania żądań przed wydaniem decyzji. Ponadto zdaniem strony skarżącej organ musi jednoznacznie ustalić czy w odległości 70 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny mogą wystąpić miejsca dostępne dla ludzi, bez tego może dojść do bezpośredniego narażenia zdrowia i życia. Ponadto nie dokonał samodzielnych ustaleń stanu faktycznego, a raport na podstawie którego dokonano ustaleń utracił moc w dniu 31 sierpnia 2007 r. Nadto organ winien podać rzeczywiste oddziaływanie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na obszar Natura 2000. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano też, że oczywistym jest, iż planowana inwestycja będzie ingerować w środowisko, jednakże będzie to mieścić się w granicach wytyczonych prawem i wobec nieprzekraczania dopuszczalnych natężeń pola elektromagnetycznego nie będzie konieczne wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Teren oddziaływania inwestycji nie jest objęty obszarem Natura 2000, zatem bezcelowe jest powoływanie podstaw naukowych i faktycznych braku wpływu. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Strony zostały powiadomione o przesłaniu odwołań do SKO, natomiast z uwagi na nieprzeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowych dowodów nie wezwano stron celem wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2008 r. strona skarżąca ponowiła w szczególności zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a ponadto prawidłowość umorzenia postępowania w sytuacji, gdy strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym. Do pisma dołączono wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2356/07 dotyczący sprawy "identycznej" z będącą przedmiotem skargi /sygn. akt II SA/Rz 82/08/. Skarga został uwzględniona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 82/08, który uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wskutek wniesionych do tego wyroku przez Stowarzyszenie "[...]" oraz SKO skarg kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 70/09 uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie naruszył art. 141 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), gdyż w uzasadnieniu wyroku nie sformułowano jakichkolwiek wskazań adresowanych do organu w zakresie dalszego postępowania w sprawie. Jak podkreślono, wskazań sądu organ nie może się domyślać. Tylko jeden akapit uzasadnienia poświęcono wymogom, jakim powinna, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., odpowiadać prawidłowa decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z jednej strony zarzucono organom naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedostateczne przytoczenie i wyjaśnienie treści raportu, a z drugiej nie określono jak uchybienia te przełożyły się na wynik sprawy. Sąd I instancji zobowiązany został przy ponownym badaniu sprawy do sformułowania jednoznacznej oceny, czy stosunek prawny ukształtowany zaskarżoną decyzją odpowiada, czy też nie odpowiada przepisom Rozporządzenia i Rozporządzenia z 2007 r. NSA wskazał też, że czynności dowodowe organów, nakazane we wskazaniach sądu I instancji powinny zmierzać do ustalenia, czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi i powinny odnosić się do sposobu wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludzi oraz rozstrzygać kwestie kumulacji pola elektromagnetycznego. W ocenie NSA wyrok tut. Sądu został wydany również z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a., gdyż w istocie nie został wydany na podstawie akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w podanym wyżej zakresie, a także mając na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, w tym także z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Badając akta sprawy administracyjnej, Sąd przede wszystkim stwierdził, że w toku postępowania zaistniały naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania i były to uchybienia przed organami obydwu instancji określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten wskazuje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z kolei pojęcie strony określa art. 28 k.p.a., wedle którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] niewątpliwie przymiot strony przysługiwać powinien właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości, znajdującym się wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten, wchodzących w skład planowanej inwestycji. Co prawda organy nie wyjaśniły, jak rozumieją powyższe pojęcie (wzdłuż osi głównej promieniowania) zawarte w przepisach znowelizowanego Rozporządzenia (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8) jednakże trzeba zwrócić uwagę, że po wejściu w życie Rozporządzenia z 2007 r. pismem z dnia 5 października 2007 r. organ I instancji wezwał pełnomocnika B. Spółki z o.o. – wobec stosownej zmiany przepisów - do uzupełnienia dokumentacji o szczegółową kwalifikację przedmiotowego przedsięwzięcia łącznie z oddziaływaniem anten wszystkich operatorów na danym terenie w formie opisowej i graficznej z uwzględnieniem każdej anteny oraz miejsc dostępnych dla ludzi wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Wezwanie to zawierało rygor pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia w razie jego nieuzupełnienia w terminie 7 dni. W powyższym terminie zostało nadane w urzędzie pocztowym pismo pełnomocnika z dnia 18 października 2007 r. z załącznikami w formie opisowej i graficznej. W załącznikach tych z daty 16.10.2007 r. nie została zawarta żądana przez organ informacja dotycząca ewentualnego oddziaływania anten wszystkich operatorów na przedmiotowym terenie – wciąż wymagana według § 4 Rozporządzenia, co już powinno skutkować zastosowaniem rygoru zawartego w piśmie. Powracając jednak do sygnalizowanego wcześniej uchybienia wśród załączników tych znalazł się rysunek, na którym dwoma różnymi kolorami zaznaczone zostały – według autora – główne kierunki promieniowania anten w zasięgu do 70 m i do 40 m. Rysunek został wykonany na bardzo niewyraźnej odbitce kopii wyrysu mapy, jednakże po jej porównaniu z rysunkiem załączonym do przedstawionego wraz z wnioskiem raportu można stwierdzić, że jeśli pojęcia "główne kierunki promieniowania" i "oś główna promieniowania" byłyby tożsame to fioletowa linia na rysunku z datą 10.2007 r. kończy się w działce ewidencyjnej 1351, co powinno skutkować zapewnieniem udziału w postępowaniu właścicielowi, bądź użytkownikowi wieczystemu tej nieruchomości i to bez względu na wynik takiego postępowania. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, kto jest właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym. Wśród zgromadzonych wypisów z ewidencji gruntów brak dotyczącego w/w działki. Odnośnie postępowania przed organem drugiej instancji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została doręczona w ogóle stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, tj. właścicielce działki ew. 1342 – U. M., co potwierdza nie tylko treść tzw. rozdzielnika umieszczonego pod decyzją, ale również brak w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji przez w/w osobę. Z kolei w odniesieniu do S. T. i G. T. – jak można się domyślać, gdyż brak w tym przedmiocie jakiejkolwiek adnotacji – SKO przyjęło skuteczne doręczenie w/w osobom decyzji z dnia [...].12.2007 r., gdyż nie było ponownej próby doręczenia. Tymczasem – abstrahując już od poprawności doręczenia kilku osobom zamieszkującym pod tym samym adresem i działającym bez pełnomocnika łącznie tylko jednego pisma – zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji zostało w tym wypadku zwrócone przez pocztę z adnotacją "nie ma takiej ulicy". W istocie adres w/w osób, pod który doręczana była korespondencja urzędowa w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie jest tożsamy z adresem, na który SKO wysłało swoją decyzję, przez co także G. T. i S. T. zostali pozbawieni bez własnej winy udziału w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Wyżej wskazane okoliczności już skutkowały stwierdzeniem przez WSA, iż wystąpiły przesłanki przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, a z art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. – w odniesieniu do niewykonania przez B. Sp. z o.o. w pełni wezwania zawartego w piśmie z dnia 5.10.2007 r. w zakresie określonym w § 4 Rozporządzenia tj. kumulacji pola elektromagnetycznego – wobec braku zastosowania określonych w wezwaniu skutków. Przede wszystkim jednak Sąd miał na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 26.06.2010 r. W ocenie Sądu ani zaskarżona decyzja ani decyzja Prezydenta Miasta [...] nie wskazują, w jaki sposób zostały wyznaczone miejsca dostępne dla ludzi. Zdaniem Sądu wysokość 4,44 m, czy 5,05 m (a do takiej wysokości ma sięgać promieniowanie elektromagnetyczne o równoważnej mocy promieniowania wyszczególnionej w uzupełnieniu raportu w odległości 70 m od środka elektrycznego z anten S 7, S 8 i S 9) nie można w każdej sytuacji uznać za miejsca niedostępne dla ludności. Zdaniem Sądu konieczne jest dokonanie przez organy własnych ustaleń w powyższym zakresie. Bez takich ustaleń nie można z góry wykluczyć, że mimo braku w danym miejscu budynku jest ono nie tylko teoretycznie dostępne dla ludzi (może się np. okazać, że teren nie jest w rzeczywistości równy bo istnieje wzniesienie). Słusznie więc zarzuca Stowarzyszenie, że organy powinny poczynić w tym zakresie własne ustalenia, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Naruszone przeto zostały zasady określone w art. 7 i art. 77 kpa. Ponadto – co sygnalizowano już wcześniej – B. Sp. z o.o. pomimo wezwania organu nie uzupełniła danych dotyczących ewentualnej kumulacji pola elektromagnetycznego stosownie do § 4 Rozporządzenia. W świetle brzmienia powyższego przepisu braku tego nie można uznać za niemającego istotnego wpływu na wynik sprawy, na co także zwracał uwagę NSA w uzasadnieniu swojego wyroku. Mając to wszystko na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. Ostatnie z wymienionych uchybień proceduralnych mogły mieć bowiem istotny wpływ na wynik sprawy. Organy w dalszym postępowaniu przede wszystkim zapewnią w nim udział osobom mającym niewątpliwie interes prawny w świetle art. 28 k.p.a., co dotyczy również właściciela bądź użytkownika wieczystego działki ewidencyjnej nr 1351 po uprzednim ustaleniu, kto jest tym podmiotem (lub podmiotami), wyjaśnią w jaki sposób zostały wyznaczone obszary niedostępne dla ludności wzdłuż osi głównych promieniowania poszczególnych anten, ustalą stan faktyczny niniejszej sprawy pod kątem przepisów Rozporządzenia w brzmieniu po nowelizacji, w tym także z uwzględnieniem § 4 tego aktu prawnego, tzn. pod kątem kumulacji pola elektromagnetycznego, przeprowadzając w wyżej wymienionych kierunkach niezbędne postępowanie dowodowe, wyjaśnią, czy na przedstawionych przez spółkę B. rysunkach zaznaczone "kierunki promieniowania" są tożsame z pojęciem "osi głównych wiązki promieniowania anteny", zbiorą i rozpatrzą materiał dowodowy stosownie do przepisów art. 7 i 77 k.p.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.