II SA/Rz 833/13

z dnia 24 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania skarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi W. B. na orzeczenie Komendant Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], [...] w przedmiocie uznania winnym i wymierzenia kary dyscyplinarnej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania skarżonego orzeczenia. Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], [...], Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], [...], o uznaniu W. B. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia mu kary nagany. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący W. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Na uzasadnienie wniosku podał, że orzeczenie organu II instancji jest prawomocne i podlega wykonaniu poprzez czynności personalne określone w art. 134a ustawy o Policji. Żaden przepis prawa nie reguluje możliwości usunięcia z akt osobowych rozkazu personalnego o wytyku określonym w art. 134a ustawy o Policji. Dlatego nawet uchylenie skarżonego orzeczenia, bez udzielenia ochrony tymczasowej, oznaczać będzie szkodę dla dalszego awansu zawodowego i przyszłej służby skarżącego w Policji. Następstwa te w ocenie wnioskodawcy wypełniają wynikającą z art. 61 ustawy – Ppsa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłankę trudnych do odwrócenia skutków. W piśmie z 28 sierpnia 2013 r. skarżący dodał, że organ dyscyplinarny przystąpił już do wykonania zaskarżonego orzeczenia, w szczególności rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] "drastycznie" obniżono mu uposażenie, co pogarsza jego warunki bytowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem uwzględnienia rozpatrywanego wniosku jest ustalenie, że skarżony akt podlega wykonaniu. Pod pojęciem tym należy rozumieć konieczność spowodowania, w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Instytucja ochrony tymczasowej nie znajduje zatem zastosowania w każdej sprawie sądowoadministracyjnej. Przedmiotem skargi jest orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, w którym wymierzono funkcjonariuszowi Policji karę nagany, o której mowa w art. 134 pkt 1 i art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) dalej: "u.P.". Z przepisów zawartych w powołanej ustawie nie wynika, aby orzeczenie takie podlegało wykonaniu lub wymagało wykonania, aby wywołać stan rzeczy z niego wynikający. W szczególności wniosku takiego nie można wywieść z dyspozycji art. 135o u.P. Wprawdzie ust. 5 cyt. art. 135o stanowi, że prawomocne orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych policjanta, jednak działanie to stanowi wyłącznie czynność techniczną, która nie stanowi wykonania (egzekucji) w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa. Natomiast o atrybucie wykonalności skarżonego orzeczenia dyscyplinarnego nie może świadczyć okoliczność, że w związku z uprawomocnieniem się takiego aktu właściwe organy wydały inne akty administracyjnej, np. decyzję (rozkaz personalny) o zmianie wysokości uposażenia lub dodatków (por. art. 100, art. 104, art. 110, art. 124 oraz § 8 i 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644)). Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzeczono o odmowie uwzględnienia wniosku.