II SA/Rz 836/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na pismo z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. II SA/Rz 836/10 U Z A S A D N I E N I E M. P. wnioskiem z dnia 9 lipca 2010 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego względem Komendanta Miejskiego Policji, uznając się za osobę pokrzywdzoną. Podniósł, że Komendant Policji rozpatrując jego wniosek w sprawie osobowej rozpatrzył go niezgodnie z obowiązującą procedurą, a sposobie jego rozpatrzenia powiadomił go pismem, a nie rozkazem personalnym pozbawiając go w ten sposób możliwości złożenia odwołania. W odpowiedzi na ten wniosek Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] poinformował M. P., że nie znajduje podstaw do jego uwzględnienia, gdyż w jego ocenie nie można mu przypisać statusu pokrzywdzonego. Wyjaśnił, że pisma Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] i [...] skierowane do M. P., stanowią informację o odmownym załatwieniu jego prośby dotyczącej przeniesienia. Konkludując organ ocenił, że tryb postępowania w tym zakresie był zgodny z obowiązującą pragmatyką służbową. Opisane powyżej pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. stało się przedmiotem skargi M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga na pismo jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na podstawie § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., w niniejszej sprawie przepisem szczególnym który, przewiduje kontrolę sądu administracyjnego jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm., określanej dalej w skróćcie u.p.), stanowi on, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Odnosząc się zatem do zarzutu skarżącego zawartego w skardze podkreślić należy, że wprawdzie przepis 135 ust 2 u.p. określa, że na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia. Jednakże postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie kończy takiego postępowania dyscyplinarnego, a dodatkowo rozstrzygnięcia wydawane w tego rodzaju sprawach nie mają charakteru administracyjnego. Z powyższego wynika, że na rozstrzygnięcia wydane w oparciu art. 135 ust. 2 u.p. skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącego o przyznaniu mu statusu pokrzywdzonego wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji uznał, że skarżący nie posiada statusu osoby pokrzywdzonej. W związku z tym mając na uwadze treść przepisu art. 135 ust. 2 u.p. (wyżej zamieszczoną), stwierdzić należy organ nie mógł załatwić sprawy przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, gdyż skarżący składając wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nie był osobą pokrzywdzoną. Reasumując: zaskarżone pismo w sprawie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie mieści się w katalogu spraw o których mowa w treści art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., dlatego nie podlega ono kontroli sądowoadministracyjnej. Przyjmując nawet tak jak tego chce skarżący, że jego sprawa załatwiona winna być w formie postanowienia podjętego na zasadzie art. 135 u.p., to i tak mając na uwadze treść art. 138 u.p. nie można przyjąć, że skarga taka byłaby dopuszczalna. Skoro na pismo objęte skargą nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.