II SA/Rz 837/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku V.B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi V.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr SKO.4111/51/2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi W dniu 17 czerwca 2025 r. do WSA w Rzeszowie wpłynęła skarga na opisane w sentencji niniejszego postanowienia postanowienie Zaskarżone postanowienie doręczono skarżącej 15 kwietnia 2025 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 15 maja 2025 r. (czwartek). Skarga została złożona 16 maja 2025 r. (piątek) osobiście w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, dalej "SKO", a zatem z jednodniowym opóźnieniem. W dniu 30 maja 2025 r. skarżąca wystąpiła do SKO z wnioskiem o przywróceniem terminu do wniesienia skargi wskazując, że pierwotnie nie zamierzała składać skargi (nazywanej w treści wniosku konsekwentnie odwołaniem) od postanowienia SKO z 2 kwietnia 2025 r., ale 15 maja 2024 r. zmieniła zdanie. Pierwszej części skargi, napisanej odręcznie, nie udało się jej wysłać z uwagi na zmianę godzin urzędowania placówki pocztowej przy ul. Asnyka 9, która zwykle była czynna do północy, a tego dnia do godz. 20:00. Zamknięcie placówki pocztowej o godz. 21:30 nie było jej winą, ale stanowiło siłę wyższą. Po powrocie do domu i przepisaniu skargi tekstem drukowanym wysłała skargę drogą mailową do SKO. Miała świadomość, że dzień 15 maja 2025 r. był ostatnim dniem do wniesienia skargi, jednak 11 minutowe opóźnienie było niewielkie, tym bardziej, że 16 maja 2025 r. ponownie złożyła odwołaniu w siedzibie SKO. Wniosła o uznanie, że jej odwołanie (część pierwsza) złożone zostało w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu wpłynął do sądu wraz ze skargą i aktami sprawy w dniu 17 maja 2025 r., jednak nie został doszyty do akt sądowych sprawy. Znajdował się wśród dodatkowych odpisów pismo "luźno" pozostawionych za okładką akt. W związku z powyższym i mając na uwadze uchybienie terminu do wniesienia skargi Sąd postanowieniem z 30 czerwca 2025 r. odrzucił skargę w przedmiotowej sprawie. Postanowienie doręczono skarżącej 16 lipca 2025 r. W dniu 23 lipca 2025 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie błędnie identyfikując je jako postanowienie "wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania". Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując w treści zażalenia m. in. na okoliczność nierozpoznania złożonego przez nią wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (nazwanej przez skarżącą odwołaniem) od decyzji SKO z 2 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu . W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Zgodnie z art. 86 p.p.s.a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Po myśli art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca miała świadomość złożenia skargi z uchybieniem terminu już w dacie składania skargi. Świadczy o tym wprost argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przytoczona powyżej. Wynika z niej, że skarżąca w ostatnim dniu 30 – dniowego terminu, tj. w dniu 15 maja 2025 r. podjęła decyzję o złożeniu skargi. Z uwagi na zmianę godzin urzędowania placówki pocztowej, do której udała się w późnych godzinach wieczornych (ok 21:30) nie udało jej się nadać skargi w tym dniu, natomiast konieczność jej przetransponowania z tekstu pisanego na tekst drukowany celem przesłania mailem do SKO, spowodowała, że nastąpiło to z 11 minut po północy dnia następnego po dniu w którym upływał termin do złożenia skargi czyli w dniu 16 maja 2025 r. W tym dniu zresztą złożyła skargę również w siedzibie SKO. Z uwagi na fakt, że skarżąca miała świadomość uchybienia terminu do złożenia skargi już w dniu 15 maja 2025 r., to należy przyjąć, że w tym dniu ustała przyczyna jego uchybienia, o której mowa w art. 87 p.p.s.a. Zatem 7 – dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi upływał z dniem 22 maja 2025 r. Natomiast skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w dniu 30 maja 2025 r., czyli również z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Zatem wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony podlega odrzuceniu ma podstawie art. 88 p.p.s.a. Końcowo Sąd stwierdza, że odrzucił skargę z pominięciem wniosku o przywrócenie terminu, który to wniosek winien być rozpoznany jako pierwszy. Nierozpoznanie wniosku nie miało jednak wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi z uwagi na złożenie wniosku z uchybieniem terminu, skutkujące jego odrzuceniem i niedopuszczalnością jego merytorycznego rozpatrzenia.