II SA/Rz 839/15

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od związanych ze sprawą kosztów sądowych. W. G. wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł od wniesionej skargi, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Wg uzasadnienia wniosku oraz zawartego w nim oświadczenia, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Obydwoje są osobami bezrobotnymi, a pobierany przez nią zasiłek okresowy w kwocie 452 zł stanowi aktualnie jedyne źródło ich dochodów (jest on przeznaczany na zakup żywności i leków oraz opłaty mieszkaniowe). Nie posiadają żadnego wartościowego majątku, w tym nieruchomości i zasobów pieniężnych. Z uwagi na zły stan zdrowia (schorzenia neurologiczne, ortopedyczne) nie są w stanie podjąć żadnej pracy. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie będącej wnioskodawcą osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje więc ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są). Mając na uwadze deklarowane przez skarżącego dochody w wysokości 452 zł miesięcznie (pochodzące w całości ze wsparcia ośrodka pomocy społecznej) i odnosząc je do potrzeby zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych 2 osób, należy stwierdzić brak możliwości chociażby częściowego partycypowania przez niego w związanych z udziałem w sprawie kosztach sądowych. Dotyczy to zwłaszcza wpisu od skargi, którego wysokość przekracza kwotę miesięcznych dochodów jego i żony, a którego opłacenie warunkuje nadanie skardze dalszego biegu i jej merytoryczne rozpoznanie przez Sąd. Wnioskodawca wraz z żoną nie posiada przy tym żadnych wartościowych składników majątkowych przynoszących dochód lub możliwych do zbycia, co ewentualnie mogłoby mu pozwolić wywiązać się z tego obowiązku. W obiektywnym ujęciu zdolność do utrzymania się w skali miesiąca przez 2 osoby z kwoty niespełna 500 zł może budzić uzasadnione zastrzeżenia, a przez to poddawać w wątpliwość wiarygodność złożonego we wniosku oświadczenia, niemniej jednak w przypadku skarżącego z urzędu wzięto pod uwagę informacje udzielone w innych toczących się z jego skarg sprawach, w których ubiegał się o przyznanie prawa pomocy (II SA/Rz 817/12, II SA/Rz 818/12, II SA/Rz 85/14 i II SA/Rz 86/14); wynika z nich m.in. okoliczność doraźnego korzystania ze wsparcia dzieci oraz zamieszkiwanie w domu po zmarłej babce, po której nie zostały uregulowane kwestie spadkowe. W tej sytuacji należy uznać, że wnioskodawca bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania nie jest w stanie opłacić we własnym zakresie związanych ze sprawą kosztów sądowych. Brak jest jednocześnie uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie sytuacja finansowa skarżącego może ulec poprawie, co mogłoby uzasadniać przyznanie mu jedynie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Stosownie do powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.