II SA/Rz 84/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. C. i K. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżących A. C. i K. C. /solidarnie/ kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 84/18 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A. C. i K. C. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] wydane w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Jak wynika z jego uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, U. B. skierowanym [...] kwietnia 2015 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) pismem zwróciła się o sprawdzenie legalności wybudowanego przez A. i K. C. tarasu. PINB w stanowiącym odpowiedź piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] poinformował, że taras ziemny nie jest obiektem budowlanym i jego wykonanie nie mieści się w definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, w związku z czym jego wykonanie nie podlega jej przepisom. W związku z wniesionym przez U. B. zażaleniem, w/w pismo PINB zostało uznane za wydane na podstawie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie budowy tarasu; po wcześniejszym przywróceniu przez WINB terminu do wniesienia na nie zażalenia (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]), zostało ono uchylone postanowieniem tego organu z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu tego ostatniego postanowienia WINB stwierdził, że taras związany funkcjonalnie z mieszkaniem jest częścią obiektu budowlanego jakim jest budynek mieszkalny i roboty budowlane polegające na jego wykonaniu stanowią rozbudowę budynku, w związku z czym nieuzasadniona jest odmowa wszczęcia postępowania. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. PINB zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego o taras, po czym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] - działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 48 ust. 2 i 3 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: u.P.b.) nakazał A. i K. C. wstrzymać roboty budowlane wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia, polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o taras o wymiarach 3,90 m x 1,90 m, zlokalizowanego na działce nr 5/20 w miejscowości N. gm. S., nakładając jednocześnie obowiązek przedłożenia w terminie do [...] grudnia 2017 r. 4 egzemplarzy projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub - w przypadku braku planu - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Jednocześnie organ zaznaczył, że brak spełnienia obowiązku w wyznaczonym terminie spowoduje wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. W uzasadnieniu postanowienia PINB wskazał, że w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż na działce nr 5/20 w miejscowości N. usytuowany jest wielorodzinny budynek mieszkalny (4 lokale mieszkalne). Do lokalu nr 2 na parterze przylega taras o wymiarach 3,90 m x 1,90 m, wyniesiony ponad przyległy teren od 50 do 60 cm. Powierzchnia tarasu wykonana jest z płyt betonowych, wykończonych od zewnątrz obrzeżami betonowymi. Taras wyposażony jest w stalową balustradę. Funkcjonalnie połączony jest z mieszkaniem nr 2 poprzez drzwi balkonowe. Ustalono także, że został on wykonany ok. 2005 r., a inwestorzy A. i K. C. nie posiadają żadnych dokumentów potwierdzających legalność jego budowy. Wg PINB, przedmiotowy obiekt nie mieści się w katalogu zwolnień z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zawartym w art. 29 u.P.b. Rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o taras stanowi samowolę budowlaną i w tej sytuacji na podstawie art. 83 ust. 1 u.P.b. organ zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania naprawczego o jakim mowa w art. 48 tej ustawy. Powyższe uzasadniało wstrzymanie robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedłożenia wskazanych dokumentów. W złożonym na postanowienie PINB z dnia [...] czerwca 2017 r. zażaleniu A. i K. C. zawnioskowali o jego uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zakwestionowali stanowisko, jakoby wykonany taras stanowił rozbudowę budynku oraz że jest on funkcjonalnie z nim połączony. Ich zdaniem wykonany w 2005 r. nasyp stanowił jedynie niwelację terenu przy budynku mieszkalnym; wyrównanie poziomu gruntu czy też jego podwyższenie nie stanowi robót budowlanych, które podlegają regulacji prawa budowlanego. Zarzucili brak dokonania przez organ ustaleń w zakresie celu w jakim dokonano niwelacji terenu. Wykonane w 2010 r. prace polegające na ułożeniu płytek betonowych wraz z obrzeżami betonowymi stanowią roboty budowlane dotyczące utwardzenia powierzchni gruntu, które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 u.P.b. nie wymagają pozwolenia na budowę. Zamontowana w 2014 r. barierka metalowa nie mieści się w definicji wykonania urządzenia budowlanego i zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 u.P.b. nie wymaga pozwolenia na budowę. Wnoszący zażalenie zarzucili także brak odniesienia się do kwestii braku konstrukcyjnego połączenia wykonanego obiektu z budynkiem mieszkalnym. Jako niezasadne ocenili również wstrzymywanie robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 2 u.P.b., gdy roboty te zostały faktycznie zakończone. Organ nie zbadał także zgodności wykonanych robót z planem przestrzennym. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. WINB -działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 P.b. - uchylił w całości postanowienie PINB i jednocześnie nakazał A. i K. C. wstrzymać roboty budowlane wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o taras oraz przedłożyć PINB (organowi I instancji) w terminie do 30 czerwca 2018 r. wskazane tym postanowieniem dokumenty (analogiczne jak wymienione w postanowieniu PINB z [...] czerwca 2017 r.). W uzasadnieniu WINB wskazał na konieczność zreformowania zaskarżonego postanowienia z uwagi na umieszczenie w jego sentencji zastrzeżeń dotyczących skutków wynikających z niewykonania nałożonego obowiązku, co nie znajduje podstawy prawnej. Wyznaczono nadto nowy termin wykonania nałożonego obowiązku. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że prowadzone postępowanie dotyczyło rozbudowy budynku mieszkalnego o taras i zostało wszczęte z urzędu pismem PINB z dnia [...] maja 2017 r. O tym że taras jest częścią budynku a nie inną budowlą (jak twierdzą składający zażalenie) świadczy treść § 12 ust. 5 pkt 1 i § 3 pkt 24 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak zauważył organ, z żadnego przepisu nie wynika, że taras ma być konstrukcyjnie połączony z budynkiem. Ze względu na różnice wysokości w budynkach stosuje się dylatacje, co nie powoduje, że mamy do czynienie z innym budynkiem czy obiektem. Powołując się na ustalenia organu I instancji WINB wskazał, że nie ma wątpliwości, że taras poprzez drzwi balkonowe funkcjonalnie połączony jest tylko z mieszkaniem nr 2 usytuowanym na parterze. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżących, że wykonany nasyp stanowił niwelację terenu, a ułożone na nim w późniejszym okresie płytki to utwardzenie terenu. Rozłożenie w czasie prowadzenia robót (od 2005 r. do 2014 r.) nie ma żadnego znaczenia. W toku kontroli przeprowadzonej [...] maja 2015 r. ustalono, że roboty przy tarasie nie były prowadzone, gdyż zostały zakończone. W ocenie WINB, dobudowanie tarasu jest powiększeniem istniejącego obiektu budowlanego, jakim jest budynek mieszkalny. Powiększenie zaś parametrów istniejącego obiektu budowlanego takich jak kubatura, długość, szerokość czy granice obiektu stanowią jego rozbudowę. W myśl art. 3 pkt 6 u.P.b., przez pojęcie budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Rozbudowa obiektu nie została zwolniona z uzyskania pozwolenia na budowę. Takiego pozwolenia inwestorzy nie posiadają, zatem przedmiotowa rozbudowa stanowi samowolę budowlaną. Prawidłowo zdaniem WINB wdrożony został tryb postępowania na podstawie art. 48 u.P.b. Cytując treść tego przepisu, a także art. 49 u.P.b. organ wyjaśnił, że PINB umożliwił inwestorom legalizację wykonanej rozbudowy. Lokalizacja przedmiotowego tarasu nie narusza przepisów warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r., ani przepisów innych rozporządzeń. Odległości tarasu od granicy działki są znacznie większe niż dopuszczone w przepisach tego rozporządzenia. Końcowo organ wskazał, że zaskarżonym postanowieniem wstrzymano roboty budowlane i nałożono obowiązek przedłożenia wymaganych do legalizacji dokumentów. Możliwość legalizacji samowoli budowlanej jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na postanowienie WINB z dnia [...] grudnia 2017 r. A. i K. C. wnieśli o jego uchylenie i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że "wykonane prace stanowią taras". W aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o tym, że jest to budowa, a dodatkowo, że jest ona połączona w trwały sposób. Zarzucili nadto naruszenie art. 48 u.P.b. poprzez błędne uznanie, że jest to obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na budowę i zalegalizowania, podczas gdy jest to wyłącznie utwardzenie nawierzchni nie wymagające pozwolenia na budowę i legalizacji. Skarżący wskazali także na naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 5 u.P.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w rzeczywistości wykonano niwelację terenu i jego utwardzenie za pomocą płyt chodnikowych (w związku z tym wskazali na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia). Brak jest konstrukcyjnego połączenia rzekomej budowli z budynkiem. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). W kontekście powyższego skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie wydane zostało bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć wpływ na jej wynik. Skutkiem powyższego jest także uchybienie przepisom art. 48 ust. 2 i 3 u.P.b., stanowiącym materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Mają one ścisły związek z regulacją zawartą w ust. 1 tego artykułu, zgodnie z którą organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Stosownie do ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W myśl ust. 3, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego a także dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3. Podkreślić należy, że art. 48 ust. 2 u.P.b. ma zastosowanie zarówno do sytuacji, w której obiekt budowlany został już wybudowany, jak i do takiej, w której jest jeszcze w trakcie budowy. Wstrzymanie robót budowlanych, o jakim mowa w tym przepisie jest elementem postępowania legalizacyjnego i nie ma związku z tym, czy roboty te w dacie prowadzenia postępowania legalizacyjnego są prowadzone, czy też zostały już zakończone (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2018 r. II SA/Łd 744/17 - LEX nr 2433884 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 listopada 2017 r. II SA/Sz 619/17 - LEX nr 2412557). Wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych w tym przypadku ma dwojakie znaczenie. Po pierwsze, wstrzymuje roboty budowlane, jeżeli są one obecnie prowadzone, a po drugie, stanowi zakaz prowadzenia takich robót na przyszłość, do zakończenia postępowania, z konsekwencjami wynikającymi z art. 50a pkt 1 u.P.b., tj. przerwaniem procedury legalizacyjnej i nakazaniem w drodze decyzji rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części (tak Gliniecki A. (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, WK 2016). W ocenie Sądu, aby możliwe było uznanie prawidłowości zastosowania art. 48 ust. 2 i 3 u.P.b., niezbędne jest dokonanie nie budzących wątpliwości ustaleń, że w sprawie doszło do budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Istotna pozostaje zatem właściwa kwalifikacja prawna wykonanych robót. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego (WINB w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz PINB w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017 r.) stwierdziły, że A. i K. C. w warunkach samowoli budowlanej (bez uzyskania pozwolenia na budowę) dokonali rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego o taras związany funkcjonalnie - poprzez drzwi balkonowe - z ich położonym na parterze mieszkaniem. W tym względzie Sąd co do zasady podziela znajdujące się u podstaw tych postanowień stanowisko, że budowa tarasu stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego wymagającą według art. 28 ust. 1 u.P.b. (z uwzględnieniem zastrzeżeń wynikających z art. 29 – 31) pozwolenia na budowę (w myśl art. 3 pkt 6 u.P.b., przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także m.in. jego rozbudowę). Polega ona na ingerencji w istniejący obiekt budowlany, prowadzącej do powiększenia jego bryły wskutek zmiany jego charakterystycznych parametrów (kubatury, powierzchni zabudowy, długości, szerokości, wysokości). Budowa tarasu postrzegana przez pryzmat jego dobudowy do istniejącego budynku mieszkalnego nie pozwala więc uznać go za samodzielny obiekt budowlany, ale jako część rozbudowywanego budynku. W ocenie Sądu, przyjęcie jednak przez orzekające w sprawie organy takiej kwalifikacji wykonanych robót budzi w okolicznościach analizowanego przypadku zasadnicze wątpliwości, gdyż nie znajduje uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zgodnie z nim, co wynika z protokołu oględzin z dnia [...] maja 2015 r., do lokalu mieszkalnego nr 2 na parterze, ok. 50 – 60 cm od poziomu terenu, przylega utwardzona płytkami betonowymi powierzchnia o wymiarach 3,90 m x 1,90 m, wokół której ułożone są obrzeża zabezpieczające. W wizualnej ocenie dokonujących oględzin pracowników PINB, "nie można stwierdzić użycia betonu do budowy tarasu" oraz "czy taras jest konstrukcyjnie związany z budynkiem", na którego długości ściany fundamentowe wyizolowane są folią kubełkową. Koresponduje to z wyjaśnieniami udzielonymi przez K. C., który wskazał, że taras nie jest w żaden sposób połączony z budynkiem, zaś sam nasyp wykonany jest z ziemi przysypanej piaskiem z cementem, na czym ułożono płytki betonowe. Zdaniem Sądu, ustalenia te uprawdopodabniają twierdzenia skarżących, że prace polegające na ułożeniu na przylegającym do budynku mieszkalnego nasypie ziemnym płytek wraz z obrzeżami stanowiły utwardzenie powierzchni gruntu, nie podlegające regulacjom u.P.b. (zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 u.P.b., pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych). Niezależnie od zapisów protokołu, znajduje to odzwierciedlenie w dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej, wg której utwardzona płytkami powierzchnia wraz z zabezpieczającymi ją obrzeżami usytuowana jest na wierzchniej części nasypu ziemnego (oddzielonego od budynku folią kubełkową), na skosach i wokół którego znajdują się liczne nasadzenia. Co istotne, całość pozbawiona jest fundamentów a przede wszystkim konstrukcyjnego powiązania z "rozbudowanym" w ten sposób budynkiem. W tych okolicznościach decydującego znaczenia dla kwalifikacji wykonanych prac jako tarasu nie posiada zamontowana na utwardzonej części barierka. Wszystkie powyższe elementy, mimo że sumarycznie pozostają w funkcjonalnym związku z mieszkaniem skarżących rzutując na podniesienie jego walorów użytkowych, nie przemawiają za uznaniem wystąpienia decydującej dla uznania rozbudowy zmiany bryły budynku do którego przylegają i od którego jak wynika, bez trudności, większego zaangażowania czasowego oraz nakładu sił i środków mogą być oddzielone. W tym zakresie Sąd nie podziela wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu stanowiska WINB, że "z żadnego przepisu nie wynika, że taras ma być konstrukcyjnie połączony z budynkiem". Takie połączenie wynika bowiem z istoty rozbudowy, w wyniku której część rozbudowywana i dobudowywana stają się integralną konstrukcyjnie całością. Sąd nie akceptuje również powołanej na poparcie powyższego argumentacji WINB, że "w budynkach stosuje się dylatacje chociażby z uwagi na różnice wysokości poszczególnych części budynku", tym bardziej, że organ ten w żaden sposób nie uzasadnił, na podstawie czego uznał, że do jej wykonania w przedmiotowym budynku w ogóle doszło oraz że "wykonanie dylatacji pomiędzy tymi częściami w sytuacji braku trwałego połączenia konstrukcyjnego ze ścianami tego budynku było jak najbardziej uzasadnione" (zgodnie z powszechnie przyjmowanym rozumieniem pojęć dylatacja /przerwa dylatacyjna, jest to szczelina celowo utworzona w konstrukcji budynku lub budowli, której funkcją jest samodzielnie przenoszenie przewidywanych obciążeń przez wydzielone w jej wyniku fragmenty). Podsumowując, opisane okoliczności zdaniem Sądu wskazują na zasadnicze rozbieżności między stwierdzoną przez organy rozbudową budynku mieszkalnego o taras i wywodzonymi z tego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.P.b. następstwami, a rzeczywistym charakterem wykonanych robót, które oceniane przez pryzmat rezultatu (przylegający do budynku mieszkalnego, utwardzony w wierzchniej części nasyp ziemny) nie wskazują tak na powstanie nowego obiektu budowlanego (budynku, budowli, obiektu małej architektury), jak i na rozbudowę istniejącego. Takie ujęcie tych robót koresponduje przy tym z pierwotnym stanowiskiem PINB wyrażonym w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. (uznanym przez WINB za postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania), że powstały w wyniku tych robót taras ziemny nie jest obiektem budowlanym i jego wykonanie nie mieści się w definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 u.P.b., a więc nie jest budową, przebudową, montażem, remontem ani rozbiórką obiektu budowlanego i w związku z tym nie podlega przepisom u.P.b. Wymaga to ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem, że wykonywanie innych niż budowa obiektu budowlanego robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę ani zgłoszenia nie podlega regulacji art. 48 u.P.b., a tym samym może wskazywać na brak podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na brak wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz co najmniej przedwczesne zastosowanie art. 48 ust. 2 i 3 u.P.b., wydane przez organy administracji I i II instancji postanowienia nie mogły się ostać w obrocie prawnym (dotyczy to również wskazanych wyżej, poprzedzających je postanowień WINB z dnia [...] i [...] kwietnia 2017 r. oraz mającego formę pisma postanowienia PINB z dnia [...] czerwca 2015 r. dotyczących odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie). Skutkuje to ich uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 P.p.s.a. (pkt I wyroku). O należnych skarżącym kosztach postępowania obejmujących opłacony wpis od skargi orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią wskazania co do dalszego postępowania, które wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku.