II SA/Rz 843/12

z dnia 23 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 328/12 - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę o wznowienie. W dniu 11 września 2012 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga M.M. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 328/12, w której strona domagała się powtórzenia rozprawy z 13 czerwca 2012 r. W jego ocenie "Wojewoda [..] i jego urzędnicy popełnili przestępstwo łamiąc przepisy i uchwałę 7 Sędziów NSA z 2000 r. sygn. akt OPS 9/00". Miało również dojść do "złamania Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 156 – niwecząc go przez mataczenie". Zarządzeniem z 7 listopada 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie przez oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem nazwy orzeczenia, jego daty, określenie podstawy wznowienia przy uwzględnieniu przepisów art. 271 – 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej zwana "P.p.s.a."), oraz uzasadnienie wskazanych podstaw wznowienia, a także określenie żądania względem zaskarżonego orzeczenia. Pismo stosownej treści doręczono stronie 13 listopada 2012 r. W wykonaniu wezwania skarżący sprecyzował, że przedmiotem skargi jest wyrok tut. Sądu z 13 czerwca 2012 r. Podstawę wznowienia określił jako "pogwałcenie uchwały 7 sprawiedliwych z dn. 19 czerwca 2000 r. (OPS 9/00)". Skarżący ponowił żądanie "powtórzenia rozprawy z dn. 13 VI 2012 r.". W nawiązaniu do art. 273 P.p.s.a. M.M. wyraził ocenę, że nie jest możliwe z jego strony przeprowadzenie postępowania karnego w rozumieniu powołanego przepisu. Ponadto Sąd powinien z urzędu wziąć pod rozwagę naruszenie przez organy ustaw i uchwał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w dziale VII P.p.s.a. Stosownie do art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie jest pismem wszczynającym postępowanie w sprawie. Dlatego stosownie do dyspozycji art. 276 P.p.s.a. powinna spełniać wymogi określone w art. 57 § 1 pkt 1 – 3 oraz art. 46 § 1 i art. 47 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawy wznowienia zostały ściśle określone w art. 271 – art. 273 P.p.s.a. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia (art. 276 w zw. art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że M.M. nie uzupełnił skutecznie skargi o wznowienie. Nie wskazał bowiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać powołania się na "naruszenie/pogwałcenie" uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący nie wskazuje również, aby toczyło się jakiekolwiek postępowanie karne związane ze sprawą zakończoną wyrokiem tut. Sądu z 13 czerwca 2012 r., za pomocą którego miano uzyskać ww. wyrok, ewentualnie aby orzeczenie oparto na dokumencie podrobionym lub przerobionym, albo skazującym wyroku karnym następnie uchylonym. Strona nie sformułowała też żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku, lecz nie przewidzianego przepisami "powtórzenia rozprawy". Pomimo zatem tego, że wyrok z 13 czerwca 2012 r. jest prawomocny od 7 sierpnia 2012 r., a skarga o wznowienie została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu dnia 11 września 2012 r., to brak formalny skargi polegający na nie wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia i żądania uchylenia lub zmiany wyroku skutkować musi jej odrzuceniem. Z podanych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 i art. 279 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 222 P.p.s.a. nie żądano od skarżącego wpisu od skargi.