II SA/Rz 845/11
PostanowienieWSA w Rzeszowie2011-10-13
Skład orzekający: Jolanta Ewa Wojtyna
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga podpisana przez radcę prawnego, który uzyskał pełnomocnictwo od innego pełnomocnika strony (będącego jednocześnie skarbnikiem partii politycznej), może zostać uznana za prawidłowo wniesioną, jeśli pełnomocnictwo nie obejmuje reprezentacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego?Ratio decidendi
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ strona skarżąca (partia polityczna) nie wykazała skutecznie umocowania dla osoby podpisującej skargę (radcy prawnego) do reprezentowania jej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przedłożone dokumenty, w tym umowa o pracę i pełnomocnictwo udzielone przez innego pełnomocnika, nie potwierdzały prawa do reprezentacji w tej konkretnej sprawie, a czynność udzielenia pełnomocnictwa przez pełnomocnika samemu sobie jest nieważna.Stan faktyczny
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wymierzającą partii politycznej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła partia polityczna, podpisana przez skarbnika. Sąd wezwał do wykazania umocowania do podpisania skargi. Strona przedstawiła umowę o pracę skarbnika oraz pełnomocnictwo udzielone przez innego pełnomocnika, które nie obejmowało reprezentacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tej sprawie.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zwrócono skarżącemu kwotę 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi.Pełny tekst orzeczenia
z dnia 13 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.O. R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [..] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu wpisu od skargi.
Decyzją z dnia [..] czerwca 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [..] z dnia [..] stycznia 2011 r., nr [...], wymierzającą P.O. R.P. karę pieniężną w kwocie 69,00 zł za zajęcie pasa drogowego, Alei [...] w [..], przez umieszczenie trzech sztuk dwustronnych reklam, o opisanej w decyzji treści, na latarniach ulicznych nr 20, 34 i 56 w dniach 15 - 16 listopada 2010 r., bez zezwolenia zarządcy drogi.
Skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] wniosła P.O. R.P., którą podpisał Skarbnik P.O. RP – Ł.P.
Zarządzeniem z dnia 1 września 2011 r. wezwano P.O. do złożenia dokumentu określającego umocowanie Ł.P. do podpisania skargi, zakreślając ustawowy termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, Ł.P. (k.21), nadesłała poświadczoną przez Ł.P. za zgodność z oryginałem kopię aktu notarialnego, w którym P.O. R.P., reprezentowana łącznie przez D.F. i Ł.P., udzieliła A.W. pełnomocnictwa, określając jego zakres (§1 pkt 1 i pkt 2 aktu notarialnego, k.22,23). Na tej podstawie A.W. w dniu [..] grudnia 2010 r. udzielił Ł.P. pełnomocnictwa, którego treść jest tożsama z zakresem umocowania określonego w powołanym akcie notarialnym. Ponadto nadesłano też poświadczoną za zgodność z oryginałem umowę o pracę, zawartą między P.O. R.P., jako pracodawcą i Ł.P., jako pracownikiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Skarga jest kwalifikowanym pismem w postępowaniu sądowym i powinna spełniać wymogi m.in. z art. 57 §1 pkt 1-3 oraz art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a."), w tym z mocy art. 46 §1 pkt 4) p.p.s.a. powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 34 i art. 28 §1 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, przy czym osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zarówno przedstawiciel ustawowy, organ osoby prawnej jak i pełnomocnik mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29, art. 37 §1 i art. 46 §3 p.p.s.a.). Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 §1 p.p.s.a., jako uniemożliwiające nadanie sprawie prawidłowego biegu.
Zakres umocowania określają przepisy art. 36 i art. 40 p.p.s.a. Natomiast krąg podmiotów mogących reprezentować stronę jako pełnomocnik wymieniono w przepisach art. 35 p.p.s.a. Może nim być m.in. adwokat lub radca prawny, a w przypadku osoby prawnej także pracownik tej jednostki. W każdym wypadku pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt, najpóźniej na wezwanie przewodniczącego (art. 49 §1 p.p.s.a.), dokument pełnomocnictwa, z którego wynika prawo do reprezentowania danej strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że P.O. R.P. nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałoby umocowanie dla ŁP do podpisania skargi, a także do jej reprezentowania w postępowaniu przed tut. Sądem. Z art. 16 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 155, poz. 924) wynika, że z chwilą wpisania partii politycznej do ewidencji partii politycznych nabywa ona osobowość prawną. Ustawa nie określa jej struktury organizacyjnej, pozostawiając to zagadnienie do uregulowania w statusie (zob. art. 9 ustawy). W nim m.in powinny zostać określone organy partii, w tym organy reprezentujące partię na zewnątrz (art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy). Taki status prawny partii politycznej rodzi konsekwencje w zakresie jej działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w tym zagadnienia reprezentacji.
Zasadniczo, jako osoba prawna, partia polityczna działa przez swoje statutowe organy, a w postępowaniu przez sądem administracyjnym może również działać przez pełnomocnika, przy czym również organ osoby prawnej może być reprezentowany przez pełnomocnika (art. 25 §1 i art. 34 p.p.s.a.). Niezbędne dla tego jest wykazanie należytego umocowania (art. 29 i art. 37 §1 p.p.s.a.).
Podstawą taką dla Ł.P. nie może być samoistnie przedłożona umowa o pracę. Potwierdza ona jedynie, że jest on pracownikiem partii jako osoby prawnej i mieści się w katalogu podmiotów z art. 35 p.p.s.a. Brak w niej jednak zapisu o prawie do reprezentowania pracodawcy w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Umocowania takiego nie zawiera również dokument pełnomocnictwa z dnia [..] grudnia 2010 r. Wymieniono w nim szereg zdarzeń natury cywilnoprawnej, a także do udzielania w imieniu partii pełnomocnictw procesowych oraz w celu realizacji tak określonych granic pełnomocnictwa do działania z wszelkimi osobami fizycznymi i prawnymi, w tym bankami, instytucjami, sądami, urzędami administracji rządowej i samorządowej, urzędem skarbowym, do składania wymaganych pism, podań, wniosków, oświadczeń, odbioru i kwitowania odbioru dokumentów, regulowania zobowiązań pieniężnych, a nadto do udzielania dalszych pełnomocnictw.
Na tej podstawie nie mógł on jednak udzielić pełnomocnictwa samemu sobie. Czynność taka byłaby bezwzględnie nieważna, jako sprzeczna z ustawą. Pełnomocnikiem może być tylko inna od strony osoba, a kumulacja takich ról nie jest możliwa. Wynika to z istoty umocowania osoby do reprezentowania mocodawcy, który nie podejmuje czynności osobiście. Ł.P. będąc skarbnikiem partii nie był również umocowany do samodzielnego podpisania skargi jako piastun organu, skoro statut partii w sferze zewnętrznej przewiduje reprezentację łączną. Piastunami organu byli łącznie D.T. i Ł.P. W taki też sposób udzielono pełnomocnictwa A.W. Ten jednak, umocowując Ł.P. do jednoosobowego działania, nie włączył w zakres reprezentacji występowania w imieniu partii politycznej przed sądem administracyjnym w sprawie dotyczącej kontroli decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wydanie tego aktu administracyjnego nie wynikało bowiem z żadnego zdarzenia cywilnoprawnego objętego umocowaniem, lecz z naruszenia prawa. Leżało zatem poza zakresem pełnomocnictwa. Brak wykazania umocowania do podpisania skargi jest tym bardziej istotny, że z pisma z dnia [..] września 2011 r. (k.21) wynika, że Ł.P. działa nie jako organ partii, lecz jako jej pełnomocnik, będący ponadto radcą prawnym.
Wobec nie wykazania w sposób skuteczny umocowania do podpisania skargi w imieniu strony skarżącej, będącej osobą prawną, Sąd skargę odrzucił, z powodu niemożliwości nadania sprawie prawidłowego biegu. Z tej też przyczyny niemożliwe było dokonanie kontroli skarżonej decyzji. Orzeczenie zawarte w punkcie I sentencji wydano na podstawie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 35 §1 i §2 oraz 37 §1 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu od skargi, jak w punkcie II sentencji, orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło