II SA/Rz 846/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 3 czerwca 2024 r. nr SKO.4120.48.2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz skarżącego M. K. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 846/24 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi M.K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 3 czerwca 2024 r. nr SKO 4120.48.2024 dotycząca nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, M.K.1 oraz M.K. 16 września 2023 r. nabyli od przedsiębiorcy [...] S.G. w R. pojazd marki Hyundai Tucson, numer [...], zarejestrowany w B. pod nr rej. [...]. Pojazd ten został sprowadzony z B. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 12 września 2023 r. Właściciele pojazdu 24 października 2023 r. złożyli w Starostowie [...] wniosek o rejestrację pojazdu, który to został na stałe zarejestrowany decyzją nr [...] z 7 listopada 2023 r. pod nr rej. [...]. Decyzją z 9 maja 2024 r. nr K.5410.10311.2023.MB Starosta [...] nałożył na M.K. karę pieniężną w wysokości 200 zł za naruszenie wynikającego z art. 71 ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r., poz.1047 ze zm., dalej: u.P.r.d.) obowiązku zarejestrowania pojazdu mechanicznego w terminie 30 dni od jego sprowadzenia na terytorium RP. Odrębną decyzją z tego samego dnia o tym samym numerze nałożył analogiczną karę na M.K.1 W odwołaniu od decyzji z 9 maja 2024 r. M.K. zarzucił brak kompleksowego odniesienia się do treści przepisu art.189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a."), wskazując że opóźnienie w rejestracji pojazdu wyniosło tylko 8-dni, brak znajomości przepisów prawnych, znikomą wagę naruszenia (analogiczne odwołanie wniosła odrębnie M.K.1). SKO po rozpatrzeniu odwołania opisaną na wstępie decyzją z 3 czerwca 2024 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 140 mb pkt 1 i art. 71 ust. 7 u.P.r.d. w zw. z art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz.U. z 2023 r., poz. 1394, dalej: ustawa zmieniająca) - utrzymało w mocy decyzję Starosty z 9 maja 2024 r. W uzasadnieniu wyjaśniło, że 1 stycznia 2024 r. na mocy rozwiązań przyjętych w ustawie zmieniającej znowelizowano przepisy u.P.r.d., w tym dotyczące nakładania kar pieniężnych. W weryfikowanym przypadku zastosowanie znajdzie stan prawny sprzed nowelizacji, gdyż zgodnie z przepisem art. 14 pkt 2 ustawy zmieniającej, w przypadku gdy pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej przed 1 stycznia 2024 r., do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem o zbyciu albo nabyciu pojazdu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 /czyli u.P.r.d./ w brzmieniu dotychczasowym. Na podstawie art. 71 ust. 7 u.P.r.d., właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne wykazały, że odwołujący wraz z żoną nabyli 16 września 2023 r. będący przedmiotem postępowania pojazd, sprowadzony na terytorium RP z innego państwa UE 12 września 2023 r. Wniosek o rejestrację pojazdu złożono 24 października 2023 r., przy czym rejestracja pojazdu nastąpiła 24 października 2023 r. (czasowa) i 7 listopada 2023r. (stała). Tak wiec ustawowy termin przekroczono o 12 dni. Stosownie do treści art. 140mb u.P.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wbrew przepisowi art. 71 ust. 7 nie rejestruje pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. W świetle dokonanych ustaleń Kolegium uznało, że Starosta miał wszelkie podstawy do nałożenia na stronę odwołującą kary o której mowa w art. 140 mb pkt 1 Wskazany przepis prawny ma charakter powszechnie obowiązującej normy, a nieznajomość prawa czy trudności organizacyjne nie mogą zwalniać od odpowiedzialności. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W weryfikowanym przypadku wina strony odwołującej w braku realizacji obligacji zawartej w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d. nie przybrała postaci znikomej, co uniemożliwia odstąpienie od nałożenia kary. Zdaniem Kolegium, analizowany obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu ma na celu poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą M.K. (reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata) zaskarżył decyzję Kolegium z 3 czerwca 2024 r., zarzucając naruszenie: 1. Prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 140mb pkt 1 i art. 71 ust. 7 u.P.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie wyłącznie na skarżącego kary w wysokości 200 zł, podczas gdy niezawiadomienie o rejestracji pojazdu spoczywa na wszystkich współwłaścicielach, a odpowiedzialność z tego tytułu jest odpowiedzialnością solidarną. 2. Przepisów postępowania, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy skarżonej decyzji w sytuacji, gdy istniały przesłanki jej uchylenia, b) art. 7a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych odnoszących się do norm stanowiących o ukaraniu za brak rejestracji pojazdu w ustawowym terminie na korzyść skarżącego w przypadku prowadzenia odrębnych postępowań za ten sam czyn, co do tego samego pojazdu, a nie solidarnie, jak winno mieć miejsce w sprawie, c) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia przy jednoczesnym braku wskazania argumentacji na podstawie której organ doszedł do prezentowanego przekonania, w tym całkowitego zaniechania odniesienia się do faktu, że pojazd objęty był współwłasnością, co było istotne z punktu widzenia ukarania, d) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na założeniu, iż samo naruszenie polegające na nieterminowym zarejestrowaniu pojazdu uniemożliwia uznanie naruszenia prawa za znikome. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organu II i I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że 16 września 2023 r. wraz z małżonką nabył w ramach współwłasności od S.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] samochód osobowy marki Hyundai Tueson, sprowadzony przez sprzedającego na terytorium RP 12 września 2023 r. Sprzedawca działający jako profesjonalna firma zajmująca się obrotem samochodami nie poinformował skarżącego o obowiązku zawiadomienia Starosty w terminie 30 dni od dnia sprowadzenia pojazdu. Pojazd ten nie posiadał ważnych badań technicznych, dlatego też skarżący w pierwszej kolejności przystąpił do uzyskania wskazanych badań, sądząc, że jest to niezbędne do rejestracji pojazdu, z wnioskiem o którą wystąpili 24 października 2023 r. W ocenie skarżącego, naruszenie obowiązku rejestracji pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej spoczywającego na współwłaścicielach, może skutkować nałożeniem kary pieniężnej na wszystkich współwłaścicieli — nabywców pojazdu. Odpowiedzialność za naruszenie wskazanego przepisu w ocenie skarżącego jest odpowiedzialnością solidarną, do której należy posiłkowo stosować przepis art. 441 § 1 K.c. Niezrozumiałe jest postępowanie Kolegium polegające na uchyleniu w całości decyzji Starosty z 9 maja 2024 r. oraz odstąpienie od nałożenia na współwłaścicielkę pojazdu M.K. administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 200 zł, co dokonane zostało decyzją Kolegium z 3 czerwca 2024 r. nr SKO 4120.47.2024 przy jednoczesnym utrzymaniu zaskarżoną decyzją w mocy decyzji Starosty z 9 maja 2024 r. W ocenie skarżącego, na skutek wydania przez Starostę dwóch odrębnych decyzji pod jednym numerem K.5410.10311.2023.MB i opatrzonych jedną datą 9 maja 2024 r. w stosunku do dwóch różnych osób, zachodziły okoliczności o których mowa w art. 138 k.p.a. Ponadto organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaniechał wskazania, co było podstawą przyjęcia rozstrzygnięcia wskazanego w tej decyzji w zakresie nałożenia kary indywidualnie na skarżącego z pominięciem odpowiedzialności solidarnej współwłaścicielki pojazdu. W ocenie skarżącego, organ rozpatrując możliwość zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. nie uwzględnił wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, które to dawałyby podstawę do nienakładania na niego kary. Okoliczności wskazane w pkt 2 tej regulacji nie budzą wątpliwości. W odniesieniu natomiast do pkt 1 organ w zaskarżonej decyzji jedynie lakonicznie odniósł się do wagi naruszenia prawa w stopniu wyższym niż znikomy, wskazując że obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu ma na celu poprawę legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Skarżący podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Szczecinie z 27 maja 2024 r. II SA/Sz 281/24, w którym stwierdzono, że przy ocenie naruszenia dobra prawem chronionego należy mieć na względzie to, że ewidencje nie są celem samym w sobie, ale narzędziem do realizacji dalszych celów, tj. ograniczenia negatywnych zjawisk społecznych w obrocie pojazdami. W ocenie skarżącego, organ nie wykazał wpływu nieterminowej rejestracji pojazdu na cel dla którego obowiązek taki przewidziano, tj. nie wskazał, czy i w jaki sposób opóźnienie w dopełnieniu obowiązku zarejestrowania pojazdu rzeczywiście wpłynęło w tej sytuacji na naruszenie konkretnych dóbr chronionych przepisami u.P.r.d. Jednocześnie skarżący podzielił stanowisko Sądu wyrażone w wyżej wskazanym wyroku, że po nowelizacji przepisów u.P.r.d. z dniem 1 stycznia 2024 r., ustawodawca w ogóle zrezygnował z obciążenia właściciela pojazdu obowiązkiem zgłoszenia nabycia pojazdu, przyjmując za wystarczające z punktu widzenia realizacji celów ustawy nałożenie tego obowiązku wyłącznie w związku ze zbyciem pojazdu. Świadczyło to o tym, że niezgłoszenie nabycia pojazdu zostało przez samego ustawodawcę ocenione jako nieistotne z punktu widzenia realizacji celów informacyjnych, w tym zapewnienia aktualności i integralności danych zawartych w rejestrach o których była mowa wyżej, co w ocenie Sądu również powinno zostać wzięte przez organ pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości deliktów ujawnionych w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja SKO z 3 czerwca 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 9 maja 2024 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 200 zł za naruszenie wynikającego z art. 71 ust. 7 u.P.r.d. obowiązku zarejestrowania pojazdu w terminie 30 dni od jego sprowadzenia na terytorium RP. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli względem powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności faktyczne związane z datą: sprowadzenia na terytorium RP pojazdu związanego z przedmiotem postępowania (12 września 2023 r.), jego nabycia przez skarżącego i żonę (16 września 2023 r.) oraz zgłoszenia do rejestracji (24 października 2023 r.). Zastrzeżeń nie budzi także przyjęty przez organy administracji do orzekania stan prawny u.P.r.d., której przepisy stanowiły materialnoprawną podstawą wydanych przez nie decyzji; mimo dokonanej z dniem 1 stycznia 2024 r. (a więc w toku trwającego postępowania) nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz.U. poz. 1394), na mocy art. 14 pkt 2 ustawy zmieniającej, w przypadku gdy pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej przed dniem 1 stycznia 2024 r., do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem o zbyciu albo nabyciu pojazdu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 /u.P.r.d./, w brzmieniu dotychczasowym. W myśl art. 71 ust. 7 u.P.r.d. mającym zastosowanie w sprawie, właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. Nie jest kwestionowana okoliczność, że termin ten nie został zachowany, a czynności zmierzające do rejestracji pojazdu zostały przez skarżącego podjęte w 12 dniu po upływie 30-dniowego terminu od jego sprowadzenia. Stosownie zaś do art. 140mb pkt 1 u.P.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wbrew przepisowi art. 71 ust. 7 nie rejestruje pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Kwestie procesowe związane z procedowaniem i wymierzeniem kary reguluje k.p.a. Z przepisów tych istotna pozostaje regulacja art. 189f, m.in. której naruszenie zarzucił skarżący; zgodnie z § 1 pkt 1 tego przepisu, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Zdaniem organów administracji przesłanka ta nie została spełniona, gdyż wina skarżącego w braku realizacji ciążącego na nim obowiązku – mającego na celu poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów - nie przybrała postaci znikomej, a terminowość rejestracji pojazdu jest istotna. W tym kontekście należy zauważyć, że nabywcą pojazdu oprócz skarżącego była także jego żona, co do której organ I instancji wydał również tego samego dnia decyzję o nałożeniu z takiego samego tytułu kary pieniężnej w takiej samej wysokości. Po rozpatrzeniu wniesionego przez nią odwołania, Kolegium decyzją z 3 czerwca 2024 r. nr SKO 4120.47.2024 uchyliło decyzję Starosty i odstąpiło od nałożenia na nią administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 200 zł na naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu mechanicznego w terminie 30 dni od jego sprowadzenia na terytorium RP. Sąd podziela wyrażone w w/w decyzji stanowisko SKO (nie akceptując tym samym zarzutów skargi), że w sytuacji gdy sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej pojazd objęty jest współwłasnością, to obowiązek jego zarejestrowania spoczywa na każdym ze współwłaścicieli. Nie oznacza to jednak, że na każdego z nich może zostać nałożona kara administracyjna. Przepis art. 71 ust. 7 u.P.r.d. ustanawia bowiem jeden obowiązek dla właściciela pojazdu. Skoro zatem jest to jeden obowiązek dla właściciela, to na podstawie art. 140mb pkt 1 u.P.r.d. może prowadzić do jednej kary w związku z niedopełnieniem tego obowiązku, niezależnie od liczby współwłaścicieli. Objęcie każdego ze współwłaścicieli odrębnym ukaraniem za naruszenie z art. 140 mb pkt 1 u.P.r.d. w związku brakiem rejestracji tego samego pojazdu prowadziłoby do wielokrotnego ukarania za ten sam czyn (por. wyroki WSA w Łodzi z 18 kwietnia 2023 r. III SA/Łd 872/22 - LEX nr 3527017 i WSA w Kielcach z 7 października 2021 r. I SA/Ke 428/21 - LEX nr 3245989). SKO uchylając decyzją z 3 czerwca 2024 r. decyzję Starosty z 9 maja 2024 r. i odstępując od nałożenia na M.K.1 kary pieniężnej na naruszenie obowiązku zarejestrowania w oznaczonym terminie sprowadzonego na terytorium RP pojazdu mechanicznego nawiązało do art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., wskazując, że organ odstępuje od nałożenia kary i poprzestaje na pouczeniu strony: 1) w przypadku stwierdzenia że waga naruszenia prawa jest znikoma a strona zaprzestała naruszania prawa, oraz 2) doszło do realizacji celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z zasadą proporcjonalności stanowi to działanie adekwatne do okoliczności sprawy. W związku z powyższym SKO wywiodło, że waga naruszenia prawa nie jest w sprawie znikoma ale może być uznana za nieznaczną oraz doszło do osiągnięcia celów prewencyjnych. Sąd co do zasady w pełni akceptuje to stanowisko, zwłaszcza że jak wielokrotnie w toku postępowania wskazywał skarżący i jego żona, przekroczenie terminu nie było znaczne, a z ciążącego nich obowiązku wywiązali się sami przed wszczęciem postępowania przez Starostę. Wprawdzie decyzja SKO odnosząca się do żony skarżącego nie jest objęta kontrolą Sądu w ramach rozpoznawanej sprawy, niemniej dla jej potrzeb Sąd zwraca uwagę na sposób argumentacji SKO, która jawi się jako wewnętrznie sprzeczna. Organ ten wywodząc bowiem brak znikomości wagi naruszenia prawa a jednocześnie nawiązując do przesłanek zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (powołanego zresztą w podstawie prawnej tej decyzji), w rzeczywistości faktycznie zastosował ten przepis, mimo samowolnie dokonanej przez siebie jego modyfikacji i zastąpienie ustawowego określenia wagi naruszenia prawa "znikoma" pozaustawowym określeniem "nieznaczna" (z jednoczesnym zakwestionowaniem w sprawie "znikomości"). Odnosząc to do okoliczności rozpoznawanej sprawy oraz uwzględniając że przepis art. 71 ust. 7 u.P.r.d. ustanawia jeden obowiązek dla właściciela pojazdu którego niedopełnienie może na podstawie art. 140mb pkt 1 tej ustawy skutkować nałożeniem tylko do jednej kary niezależnie od liczby współwłaścicieli, to zdaniem Sądu nie może prowadzić to jednocześnie do sytuacji, gdy w stosunku do jednego ze współwłaścicieli (żony skarżącego) – w tożsamych okolicznościach faktycznych - odstępuje się od wymierzenia kary właśnie z uwagi na ową znikomość (aczkolwiek inaczej określoną), zaś w stosunku do drugiego ze współwłaścicieli (skarżącego) wywodzi się jej brak podkreślając decydujące znaczenie skutków naruszenia dóbr prawem chronionych. Stanowi to nieuzasadnione i arbitralne różnicowanie sytuacji prawnej współwłaścicieli pojazdu w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych. Przesądza to o uznaniu, że SKO zaskarżoną decyzją dopuściło się naruszenia przepisów postępowania (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przemawiało to za uchyleniem tej decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). O należnych skarżącemu kosztach postępowania sądowego obejmujących równowartość opłaconego od skargi wpisu (100 zł), wynagrodzenie ustanowionego pełnomocnika – adwokata (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) - orzeczono stosownie do art. 200 zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie wynikają dla SKO wprost z poczynionych wyżej rozważań wskazujących na zasadność zastosowania względem skarżącego regulacji art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.