II SA/Rz 848/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - skargę oddala - Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik" lub "organ I instancji") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wymierzył A.P. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie MAX CASH 2 nr [...], w lokalu "A" przy ul. [...] w [...], tj. poza kasynem gry. Organ I instancji podał, że w dniu 26 lutego 2015 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu w lokalu "A" przy ul. [...] w [...]. W ramach czynności kontrolnych funkcjonariusze stwierdzili, że w ww. lokalu zainstalowane były cztery urządzenia do gier, w tym urządzenie MAX CASH 2 nr [...]. W toku kontroli funkcjonariusze nie zdołali uruchomić urządzenia w celu przeprowadzenia eksperymentu polegającego na rozegraniu gry, niemniej wobec faktu, że wygląd automatu przypominał automaty do gier, zatrzymali je celem dokonania dodatkowych ustaleń. Na podstawie opinii Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] z dnia 4 grudnia 2015 r. nr [...] ustalono natomiast, że sporne urządzenie umożliwiało odpłatne rozgrywanie gier, których wynik miał charakter losowy – gracz nie miał żadnego wpływu na końcowy układ symboli. Jednocześnie ustalono, że automat umożliwia uzyskanie nagród pieniężnych, gdyż posiada urządzenie wypłacające (hopper), zaś warunkiem rozpoczęcia rozgrywania gier na automacie jest jego zakredytowanie poprzez wprowadzenie banknotów do akceptora banknotów lub wprowadzenie monet do akceptora monet. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy pozwolił ustalić, że gry rozgrywane na kwestionowanym urządzeniu odpowiadały definicji art. 2 ust. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2094 z późn. zm.) - dalej: "u.g.h.". Sporne urządzenie jest urządzeniem elektronicznym, a urządzane na nich gry miały charakter komercyjny. Z danych zawartych w rejestrach organu celnego nie wynikało, aby jakikolwiek podmiot mógł legalnie prowadzić taką działalność w ww. lokalu. W realiach opisywanej sprawy za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. należało natomiast uznać A.P., gdyż był on władającym spornym urządzeniem. Świadczy o tym sformułowane w toku postępowania żądanie zwrotu zatrzymanego automatu, naklejka z danymi firmy "B", pod którą skarżący prowadzi działalność gospodarczą oraz zeznania właścicielki lokalu. Tym samym skarżący znajdował się we władaniu automatu i użytkował go w lokalu, czerpiąc zyski z urządzanych gier. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącego, organ winien zwrócić się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o ustalenie, czy zatrzymane urządzenie rzeczywiście stanowi automat do gier, na którym zainstalowane są gry losowe. Ponadto odwołujący podniósł, że art. 14 ust 1 i art. 6 ust 1 u.g.h. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (dalej zwana: "dyrektywą 98/34/WE"), które nie powinny być stosowane z uwagi na niedopełnienie obowiązku ich notyfikacji. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...], uznając ją za zgodną z prawem. W ocenie organu odwoławczego sporny automat umożliwiał przeprowadzenie gier losowych, gdyż ich wyniki były nieprzewidywalne (zależały od przypadku), a zatem zawierały element losowości. Nie były to urządzenia wyłącznie zręcznościowe, a umożliwiały uzyskanie zarówno wygranych pieniężnych, jak i wygranych rzeczowych polegających na możliwości rozpoczęciu nowej gry poprzez wykorzystanie punktów wygranych w poprzednich grach. Również w pełni zasadnie organ I instancji uznał odwołującego się za podmiot urządzający gry na automacie poza kasynem gry. Do uznania podmiotu za "urządzającego gry na automatach" wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej jego aktywności w tym zakresie. W opisywanej sprawie nielegalny proceder urządzania gier gier hazardowych na spornym automacie odbywał się przy współdziałaniu dwóch podmiotów - skarżącego będącego dysponentem urządzenia oraz dysponenta lokalu. Wprawdzie w toku postępowania nie uzyskano umowy dzierżawy powierzchni lokalu, na mocy której zatrzymany automat został w nim zainstalowany, gdyż – jak wynika z zeznań właścicielki lokalu – egzemplarz umowy został jej odebrany przez dysponentów lokal, niemniej władztwo skarżącego nad automatem nie budzi jakichkolwiek wątpliwości w świetle całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem DIAS, do wyrażenia takiego stanowiska uprawnia treść zażalenia skarżącego wniesionego na postanowienie Prokuratora Rejonowego [...] wydanego w przedmiocie zatrzymania sporego automatu. Ponadto skarżący instalował już automaty do gier w kontrolowanym lokalu, co zostało stwierdzone w innych postępowaniach prowadzonych w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, A.P. – reprezentowany przez kuratora ustanowionego da osoby nieznanej z miejsca pobytu – adw. M.M., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez przyjęcie, że na sporym automacie rozgrywane były gry hazardowe w rozumieniu ustawy, pomimo braku uzyskania w tym zakresie stosownej decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych; 2. art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ug.h. poprzez ich zastosowanie, pomimo że jako przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE nie zostały notyfikowane, a zatem nie powinny być stosowane; 3. art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia kary pieniężnej; 4. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 536), poprzez ich niezastosowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Zasady te określają art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowiące, że działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry i dozwolona jest wyłącznie w kasynach gry. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W rozpoznawanej sprawie z ustaleń faktycznych organów wynika, że w lokalu "A" przy ul. [...] w [...], który nie był kasynem gry, znajdowały się automat do gier MAX CASH 2 nr [...]. Automat ten, będący urządzeniem elektronicznym, pozwalał na rozgrywanie gier hazardowych (losowych), których wynik był nieprzewidywalny i niezależny od woli ani zręczności uczestnika gry. W ocenie Sądu, orzekające organy zasadnie uznały, że gry prowadzone na urządzeniu w zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h. Sporny automat zostało bowiem poddany badaniu certyfikowanej jednostki badającej, jaką niewątpliwie jest Wydział Laboratorium Izby Celnej w [...]. Jak wynika ze sporządzonego przez nią sprawozdania z dnia [...] grudnia 22015 r. nr [...], automat MAX CASH 2 nr [...] jest urządzeniem elektronicznym, rozgrywane na nim gry umożliwiają uzyskanie wygranych pieniężnych, a ponadto automat został wyposażony w urządzenie wypłacające – tzw. hopper. Ponadto urządzenie umożliwia uzyskanie wygranych rzeczowych, pozwalających na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie punktów uzyskanych w poprzednich grach. Sam przebieg gier ma natomiast charakter losowy, gdyż uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli i zręczności grającego, Warunkiem rozpoczęcia gry jest zaś zakredytowanie automatu środkami pieniężnymi. Wbrew twierdzeniom skarżącego, funkcjonariusze celni posiadają samodzielne kompetencje do dokonywania ustaleń w postępowaniu o nałożenie kary za urządzanie gier na automacie. Nie ma zatem racji strona skarżąca, że tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych jest uprawniony do rozstrzygnięcia, czy gra na automacie spełnia przesłanki określone w ustawie o grach hazardowych (por. wyroki NSA: z 7 marca 2019 r. II GSK 2467/17, z 14 grudnia 2018 r. II GSK 3647/16, z 29 listopada 2018 r. II GSK 4052/16; dostępne na stronie: orzeczeia.nsa.gov.pl). Jeśli urządzający gry nie skorzysta – jak w niniejszej sprawie – z uprawnienia do wystąpienia o decyzję na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. na etapie rejestracji automatu, organy izby administracji skarbowej uzyskują autonomiczne uprawnienie do dokonywania własnych ustaleń co do wystąpienia przesłanek uzasadniających wymierzenie kary na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. Organy mają także prawo do samodzielnej oceny dokonanych ustaleń, z zachowaniem procedur przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że efekt ustaleń organu w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry nie może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych, a jedynie służyć ma do zasygnalizowania właściwemu ministrowi konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym trybie przewidzianym w art. 2 ust. 6 u.g.h., czy ta gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, że prowadzone na zakwestionowanym automacie gry miały charakter losowy. W języku polskim określony stan rzeczy ma charakter "losowy", jeśli dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń, jest oparty na przypadkowym wyborze lub na losowaniu, zależny jest od losu (por. M.B., Słownik języka polskiego, Warszawa 2007, tom 2, s. 424; M.S., Słownik języka polskiego, Warszawa 1988, tom 2, s. 53; E.S., Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994, s. 396). Ta językowa definicja koresponduje z przyjętą w orzecznictwie wykładnią użytego w art. 2 ust. 3 u.g.h. sformułowania "element losowości", że taką cechę ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, czyli nie zależy od jego umiejętności fizycznych i psychicznych, tj. zręczności, woli czy wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1713/13, wszystkie powoływane orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Prowadzona działalność w zakresie gier na automatach miała przy tym charakter komercyjny, gdyż automat udostępniony był w lokalu dostępnym dla bliżej nieokreślonej liczby osób, nie będącym kasynem, a udział w grze uzależniony był od wpłaty gotówki. Zdaniem Sądu, podzielić należy również stanowisko organów o zakwalifikowaniu skarżącego do kręgu podmiotów urządzających gry hazardowe, a w konsekwencji nałożenia na niego kary pieniężnej w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W ocenie składu orzekającego, zachowanie skarżącego w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że włączył się aktywnie w proces zorganizowania przedsięwzięcia polegającego na umożliwieniu osobom postronnym rozgrywania gier hazardowych na automatach poza kasynem gry, co stanowi warunek przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w ww. przepisie. Odwołać się w tym miejscu należy do stanowiska tutejszego Sądu zaprezentowanego w wyroku z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie II SA/Rz 1335/15, że działalność polegająca na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych może przyjmować różne formy i stopnie intensywności. Współudział w procesie urządzania gier może zatem przyjąć nie tylko zasadniczą formę obejmującą czynności warunkujące zaistnienie całego przedsięwzięcia (np. zakup urządzenia, zapewnienia odpowiedniego oprogramowania, obsługi technicznej lub konserwacji), lecz także może objąć czynności, które stanowią dalsze elementy warunkujące jego bieżącą ("marketingową") realizację. Warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest jednak wyczerpujące wykazanie przez organy, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności, nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Ustawowy termin "urządzać" stanowi synonim takich pojęć, jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić", co oznacza, że normatywne określenie "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań (czynności) dotyczących zorganizowania, utrzymania, nadzorowania i zapewniania ciągłości funkcjonowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach, w znaczeniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., poza kasynem gry. W orzecznictwie sądów administracyjnych (np. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie: z dnia 21 czerwca 2016 r., II SA/Rz 1495/15; z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Rz 1094/15; z dnia 25 maja 2016 r., II SA/Rz 1416/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 24 lutego 2016 r., III SA/Kr 1004/15 i z dnia 8 marca 2016 r., III SA/Kr 1011/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), trafnie przyjmuje się, że urządzanie gier na automatach obejmuje zachowania aktywne podmiotów zaangażowanych w ten proces, polegające przede wszystkim na organizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych (w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.), związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu, ewentualnie jego szkolenie. W przypadku wielości podmiotów urządzających oraz istnienia współuczestnictwa w tym zakresie konieczne jest, aby organy orzekające odpowiedzialności tego rodzaju podmiotów opierały swoje orzeczenia na niewątpliwych ustaleniach faktycznych, które świadczą o istnieniu pomiędzy podmiotami współurządzającymi pisemnego lub ustnego porozumienia w zakresie podziału zadań i funkcji w procesie urządzania gier. W rozpoznawanej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący był dysponentem spornego urządzenia, o czym ponad wszelką wątpliwość świadczy treść zażalenia skarżącego, wniesionego na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] lutego 2015 r. [...] o żądaniu wydania rzeczy. W treści zażalenia skarżący w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości sfomułował żądanie zwrócenia zatrzymanych rzeczy (w tym spornego automatu). Zadeklarował zatem, że jest dysponentem zatrzymanego urządzenia. Nie mniej istotny jest fakt, że sporny automat opatrzony był naklejką z danymi firmy, pod którą działał skarżący w dacie zatrzymania urządzenia (Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowe "B" A.P.). Ponadto Sądowi z urzędu wiadome jest, że skarżący prowadził działalność polegającą a urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry na terenie kilku województw. Wymaga przy tym zauważenia, że sam skarżący w treści skargi oraz w toku postępowania prowadzonego przez organy nie negował faktu, że nie jest dysponentem zatrzymanego urządzenia, jak również nie podważał w żaden sposób zeznań dysponenta lokalu odnośnie zainstalowania urządzenia. Z zeznania tego wynika natomiast, że sporny automat został wstawiony do lokalu w połowie lutego 2015 r. i był ogólnodostępny w godzinach otwarcia lokalu, tj. od godziny 7:00 do 23:00 (protokół przesłuchania świadka, k. 19 akt administracyjnych). Jeśli chodzi o wysokość nałożonej kary pieniężnej – prawidłowo zastosowano w tym zakresie przepisy obowiązujące w dacie zdarzenia, tj. 26 lutego 2015 r.., czyli art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. Przepis ten został zmieniony z dniem 1 kwietnia 2017 r. przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88), a ustawa nowelizująca nie zawierała przepisów intertemporalnych. Nielegalne urządzanie gier na automatach, poza kasynem gry, przed dniem 1 kwietnia 2017 roku objęte było względniejszą sankcją, gdyż urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegał karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu, aktualnie kara ta wysokości 100 000 złotych od każdego automatu. Z tego też względu właściwie zastosowano przepisy dla skarżącego korzystniejsze. Odnosząc się do zarzutów braku notyfikacji przepisów u.g.h. Sąd wskazuje, że w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. P 4/14, Trybunał Konstytucyjny potwierdził konstytucyjność art. 14 ust. 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Trybunał stwierdził, że brak notyfikacji poddanych przez niego kontroli przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie stanowi takiego naruszenia pozakonstytucyjnej procedury ustawodawczej, które byłoby równoznaczne z naruszeniem art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Innymi słowy, niedochowanie obowiązku notyfikacji art. 14 ust. 1 u.g.h. w czasie uchwalania tego aktu nie może pociągać za sobą tak daleko idącego skutku, jakim jest odmowa jego zastosowania w tych konkretnych sprawach, a tym samym stanowić podstawy uchylenia zaskarżonych decyzji, wymierzających skarżącej spółce kary administracyjne, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. i art. 14 ust. 1 u.g.h. Ponadto, w dniu 16 maja 2016 r. skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął uchwałę, sygn. II GPS 1/16, w której orzeczono, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)." W świetle powyższej uchwały nie ulega wątpliwości, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. może stanowić materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej za określone nim naruszenie przepisów u.g.h. Należy przy tym zaznaczyć, że art. 269 § 1 P.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., II FSK 1474/14). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 P.p.s.a. - a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., II OSK 1632/13). Sąd nie podziela zarzutu nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z naruszeniem art. 189g § 1 K.p.a. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Nie ulega zatem wątpliwości, że do kar pieniężnych nakładanych w oparciu o regulacje u.g.h. należy stosować przepisy Ordynacji podatkowej, a nie K.p.a. Słusznie wskazał zatem organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że termin do wydania decyzji konstytutywnej w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wynosi – stosownie do art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej – pięć lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Skoro w opisywane sprawie naruszenie u.g.h. wykazano w lutym 2015 r., to organy były uprawnione do wydania decyzji w ww. przedmiocie do końca 2020 r. Z kolei zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, nie mógł zostać uwzględniony. Pozostaje bowiem bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a ewentualny brak ustalenia i wypłaty wynagrodzenia kuratora wykracza poza granice sprawy wyznaczonej przedmiotem zaskarżenia – decyzją o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej oraz treścią art. 135 P.p.s.a. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.