II SA/Rz 849/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi L. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz radcy prawnego M. S. z Kancelarii Radcy Prawnego wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie: dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. Przedmiotem skargi L. T. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych, którą wydano w następującym stanie sprawy: Wskutek pisemnej interwencji L. T. dotyczącej robót wykonanych przy budynku stodoły przez W. i J. T. w D. przy ul. Ś., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w dniu 3 października 2013 r. przeprowadził czynności kontrolne na ww. nieruchomości o nr ewid. 3242/3 - w sprawie legalności wykonania robót budowlanych przy budynku stodoły. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. PINB nałożył na W. i J. T. obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych związanych z remontem budynku inwentarsko-składowego. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], organ umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z remontem ww. obiektu. Organ I instancji ustalił, że na działce nr ewid. 3242/3 znajduje się budynek inwentarsko-składowy o wym. 9,50 x 13,85 m o konstrukcji murowano-drewnianej, z dachem dwuspadowym przykrytym blachą. Część obiektu od strony południowej, północnej i wschodniej posiada ściany z desek. W części zachodniej obiekt wykorzystywany jest jako kurnik, a pozostała część jako skład płodów rolnych, maszyn rolniczych i sprzętu gospodarczego. Budynek wybudowany został przez poprzednich właścicieli w latach 50-60 poprzedniego wieku, a w 2003 r. uległ częściowemu spaleniu. Wobec tego wiosną 2003 r. W. i J. T. przystąpili do remontu obiektu, w ramach którego wykonali drewnianą ścianę od strony wschodniej, północnej i południowej, wykonano drewnianą konstrukcję dachu oraz pokrycie z blachy, natomiast murowaną część od strony wschodniej, która uległa zniszczeniu podczas pożaru - uprzątnięto. Zakres wykonanych robót w ocenie organu nadzoru budowlanego stanowił remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane, na który nie było konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę. Wymagało to natomiast zgłoszenia właściwemu organowi, którego nie dokonano. Wobec tego zobowiązano inwestorów do przedłożenia stosownej opinii technicznej i z obowiązku tego się wywiązali. Z przedłożonego dokumentu wynika, że wszystkie roboty wykonano prawidłowo, a obiekt nadaje się do użytkowania. Wobec braku podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ustawy – Prawo budowlane prowadzone postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, stosownie do art. 105 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej: "k.p.a.". W odwołaniu od powyższej decyzji L. T. zarzucił, że organ nie wyjaśnił dostatecznie wszystkich okoliczności sprawy. Wzniesiona przez inwestorów ściana w granicy z jego działką powinna spełniać odpowiednie wymagania przeciwpożarowe. Ponadto, przez fakt wzniesienia ściany w granicy działek nie może sprzedać swojej nieruchomości, ponieważ ewentualni inwestorzy powinni dysponować odpowiednim miejscem na działce na wzniesienie własnego budynku gospodarczego, a jest to niemożliwe z powodu istniejącej już ściany w granicy. Opisaną na wstępie decyzją WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe w całości. W ocenie organu odwoławczego zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja zawierała zasadniczo prawidłowe rozstrzygnięcie. Niewątpliwie, w przedmiotowej sprawie inwestorzy dopuścili się samowoli budowlanej polegającej na remoncie obiektu bez uprzedniego zgłoszenia. Odtworzyli bowiem stan pierwotny obiektu, który uległ zniszczeniu podczas pożaru w 2003 r. Ustalenie to wymagało więc przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Wykonane roboty odpowiadały prawu, nie było podstaw do nakładania na inwestorów określonych w powołanych przepisach obowiązków i dlatego należało umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Kwestię reformacji zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uzasadnił koniecznością doprecyzowania, że umorzenie dotyczy całego prowadzonego postępowania. Z decyzją WINB nie zgodził się L. T., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Podniósł, że kwestionowana przez skarżącego ściana wschodnia stodoły nigdy w jej historii nie istniała, w tym także przed pożarem. Nie mogła przez to zostać po tym wydarzeniu odbudowana. Dowodem tego jest m.in. propozycja podziału stodoły wysunięta podczas postępowania o zniesienie współwłasności, której część została mu przyznana. Ponadto, ściana wybudowana w granicy powinna spełniać określone wymagania przeciwpożarowe, których istniejąca ściana nie spełnia. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli przez pryzmat wyżej przytoczonych przepisów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił stan faktyczny i stan prawny sprawy aktualny na dzień jej wydania i Sąd tak ustalony stan faktyczny poczytuje za własne ustalenia. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że inwestorzy wykonali na działce nr 3242/2 i ta część w trakcie pożaru uległa zniszczeniu, a pozostałości były widoczne w trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 3 października 2013 r. i uwidocznione na zdjęciu włączonym do materiału dowodowego. Z oświadczenia inwestora wynika, że drewniana część obiektu znajdująca się na działce nr 3242/3 w trakcie pożaru uległa zniszczeniu wraz z konstrukcją dachu i przykryciem. Wykonując w 2003 r. drewnianą ścianę istniejącego budynku od strony od strony wschodniej, północnej i południowej oraz drewnianą konstrukcję dachu i pokrycie z blachy inwestorzy odtworzyli stan pierwotny istniejący na działce przed pożarem dla części obiektu znajdującej się na ich działce. Sąd stwierdza, że organy orzekające prawidłowo zakwalifikowały wykonane roboty budowlane jako remont, który zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy winien był być zgłoszony właściwemu organowi architektoniczno - budowlanemu, a ten obowiązek nie został dopełniony przez inwestorów. Prawidłowo też organy jako podstawę działania przyjęły art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. W toku prowadzonego postępowania inwestorzy zostali zobowiązani do przedłożenia oceny technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Z nałożonego obowiązku inwestorzy wywiązali się. Z treści sporządzonej oceny wynika, że roboty budowlane wykonano prawidłowo i nie spowodowały wzrostu obciążeń na elementy konstrukcyjne ścian i fundamentu. Obiekt nadaje się do użytkowania. Wynikiem tak przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego było wydanie zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w całości w sprawie robót budowlanych związanych z remontem budynku inwentarsko - składowego, zlokalizowanego na działce nr 3242/3 w miejscowości D. Odnosząc się do argumentów odwołania organ II isnatcnji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z remontem części obiektu budowlanego, która uległa zniszczeniu w trakcie pożaru. Przy wykonywaniu remontu następuje wymiana tylko poszczególnych elementów obiektu i zastąpienia ich nowymi, co miało miejsce w niniejszej sprawie i dlatego organ nie ma podstaw do wydania nakazu wykonania ściany murowanej ognioodpornej. Zarzuty skargi podobnie jak odwołania koncentrują się zasadniczo na domaganiu się przez skarżącego, aby ściana budynku inwentarsko - składowego znajdująca się w granicy działek 3242/2 i 3242/3 była ścianą ognioodporną. Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i prawidłowo organy obydwu instancji przyjęły, że inwestorzy wykonali remont., dlatego brak było podstaw do nakładania obowiązków większych niż wynikających z zakresu remontu. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.