II SA/Rz 853/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], którą wymierzono K. M. - prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo A - karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie Multigame o nr [...], poza kasynem gry. Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji, skarżąca zawnioskowała o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi. Uzasadniając ten wniosek podała, że wobec niej wszczęta została egzekucja a brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a mianowicie doprowadzi do utraty płynności finansowej. Wyjaśniła, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, która jest jedynym jej źródłem dochodu, nadto zatrudnia dwie osoby. Utrata płynności finansowej na skutek egzekucji doprowadzi do utraty pracy przez te osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do niego. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej żądania. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, a mianowicie, że wykonanie tejże decyzji przed rozpoznaniem skargi doprowadzi do utraty płynności finansowej przez wnioskodawczynię. Strona nie przedstawiła wszystkich dokumentów obrazujących aktualną kondycję finansową i wyjaśniających rozbieżności w zakresie posiadanego majątku w odniesieniu do danych podanych w postępowaniu karnym, a dotyczących osiąganych dochodów, ponoszonych kosztów utrzymania trzech samochodów oraz faktu bycia współwłaścicielką budynku mieszkalnego o pow. 200m2, co zresztą stanowiło podstawę do odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie referendarza sądowego z 3.08.2015 r., sygn. akt II SA/Rz 853/15 – k. 80 akt sądowych). Na podstawie przedstawionej przez wnioskodawczynię argumentacji jak i dokumentów zalegających w aktach sprawy nie było możliwe ustalenie jakie negatywne skutki z wykonania decyzji, mogą dla niej wyniknąć. Brak pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy strona rzeczywiście nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo wyjaśnić należy, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.