II SA/Rz 856/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Rz 856/09 odrzucające skargę kasacyjną J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2010 roku, sygn. akt II SA/Rz 856/09 oddalającego jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej postanawia odrzucić zażalenie. II SA/Rz 856/09 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 856/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. Nr [...], po czym postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. odrzucił jego skargę kasacyjną od tego wyroku z uwagi na fakt, że nie została ona sporządzona przez osobę uprawnioną, tj. adwokata lub radcę prawnego. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 14 maja 2010 r. (dowodem tego jest zalegające w aktach sądowych sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 52). W dniu 20 maja 2010 r. do WSA w Rzeszowie wpłynęły oznaczone sygnaturą sprawy (nadane w urzędzie pocztowym 2 dni wcześniej) dwa praktycznie nieczytelne pisma J. S. skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z których jedynie drugie w kolejności zostało zatytułowane jako "wniosek o ukaranie Samorządowego Kolegium Odwoławczego". Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 24 maja 2010 r. skarżący został wezwany o wyjaśnienie w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, czy jego pismo stanowi zażalenie na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2010 r. (w wezwaniu wskazano jednocześnie, że nieudzielanie w tym terminie odpowiedzi spowoduje uznanie, że jest to zażalenie na zaskarżone postanowienie). W udzielonej w terminie odpowiedzi – również w większości nieczytelnej – J. S. oświadczył m.in. "Nie pamiętam treści listu. W domu jest dużo pism (...) było kopię przysłać". Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, co następuje: Wobec braku jednoznacznych wyjaśnień ze strony skarżącego, z uwagi na wynikające z toku postępowania prawo do wniesienia przez niego zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej uznano, że jego pismo z dnia 18 maja 2010 r. jako wniesione z zachowaniem terminu stanowi zażalenie na to postanowienie. Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, z zastrzeżeniem odpowiedniego stosowania art. 175 § 2 i 3, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Oznacza to, iż przy składaniu takiego zażalenia obowiązuje tzw. przymus adwokacki (radcowski), a strona nie spełniająca tych wymagań jest z mocy prawa wyłączona od możliwości jego osobistego sporządzenia. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, która podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny jako niedopuszczalna m.in. w przypadku jej sporządzenia przez osobę nieuprawnioną (art. 197 § 2 w związku z art. 178 powołanej ustawy). Obowiązek sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika – analogicznie jak w przypadku samej skargi kasacyjnej - stanowi gwarancję odpowiedniego jego poziomu merytorycznego, wskazania właściwych podstaw prawnych i zachowania wymagań formalnych. Skoro skarżący nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia takiego zażalenia i mimo tego sporządził je osobiście, skutkuje to jego odrzuceniem. Zauważyć należy, iż J. S. pismem przewodnim przy doręczeniu mu postanowienia objętego zażaleniem został pouczony o wymaganiach, jakie powinno ono spełniać (w tym co do wymogu jego sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego), lecz mimo tego nie zastosował się do niego. Na tej podstawie Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.