II SA/Rz 857/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie APEX MULTI MAGIC III nr [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu mieszczącym się w budynku [...] przy ul. [...] w K. W treści skargi reprezentujący skarżącą Spółkę pełnomocnik (radca prawny) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. Na uzasadnienie wniosku powołał okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje ponadto niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Ponosi ona także duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków (w związku z zatrzymaniem przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne), ale także ponosząc straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 K.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. W tej sytuacji Spółka zasługuje na tymczasową ochronę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia przedmiotowej kary pieniężnej. Oceniając przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podkreślono, że nie chodzi przy tym tylko o szkodę grożącą samej Spółce, ale także Skarbowi Państwa w związku z wypłatą w razie przegranej pobranych kar. Zwrócono również uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez inne sądy administracyjne, w których wstrzymywano wykonanie zaskarżonych decyzji oraz w których w wyniku uznania zasadności wniesionych skarg, uchylano zaskarżone decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organów I instancji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi. Na wstępie należy zaznaczyć, że bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostają twierdzenia nawiązujące do argumentacji skargi, wskazujące na rozbieżną praktykę orzeczniczą organów administracji oraz "podobieństwo" sprawy do innych już rozstrzygniętych przez sądy administracyjne, gdyż wkraczałoby to w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. Zamierzonego przez stronę skarżącą skutku nie może również odnieść powoływanie się na brak prawomocnego orzeczenia zapadłego w postępowaniu karnoskarbowym, które nie stanowi warunku prowadzenia postępowania i nałożenia kary w trybie administracyjnym (odpowiedzialności w trybie karnoskarbowym podlegają wyłącznie osoby fizyczne). Dotyczy to także argumentacji wskazującej na potencjalną odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa wynikającą z możliwości uwzględnienia skargi i konieczności zwrotu pobranych kar, gdyż zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki odnoszą się wyłącznie do strony skarżącej, wnioskującej o wstrzymanie. Wśród tych przesłanek brak jest takiej, która uzależniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od rozstrzygnięcia innego podmiotu (w tym Trybunału Konstytucyjnego). Okoliczność ta ewentualnie mogłaby stanowić podstawę zawieszenia postępowania, niemniej zwrócenia uwagi wymaga, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie nie wskazano nawet, o jakie postępowanie przez Trybunałem chodzi. Niezależnie od powyższego, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Spółka (jej pełnomocnik) mimo obowiązku wynikającego dla nich ze wskazanej regulacji, nie uprawdopodobnili spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazujących na inne toczące się względem Spółki (tożsame przedmiotowo) postępowania, w żaden sposób nie zostało wykazane ryzyko wystąpienia ewentualnych niekorzystnych następstw wykonania zaskarżonej decyzji, tj. że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla niej np. z rzeczywistym zagrożeniem utratą płynności finansowej czy wręcz bytu gospodarczego. Wniosków takich nie sposób wyprowadzić na podstawie samego oświadczenia o braku osiągania planowanych zysków (w wyniku zatrzymania automatów) czy ponoszenia strat. Na potwierdzenie kondycji finansowej Spółki nie przedłożono żadnych dokumentów poświadczających wysokość osiąganych dochodów /ponoszonych strat, czy w inny sposób świadczących o aktualnej rentowności prowadzonej działalności (bilansu, rachunków zysków i strat, deklaracji rozliczeniowych podatku od towarów i usług, wyciągów z rachunków bankowych itp.). Nawiązując do "szeregu" prowadzonych względem Spółki postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych, nie wykazano także, jaka jest ich liczba i wysokość nałożonych kar, czy są one regulowane, a także czy ewentualnie toczą się względem niej postępowania egzekucyjne. Nie wyjaśniono również, czy i jaki posiada majątek, czy zatrudnia pracowników oraz z jakich źródeł pokrywa koszty bieżącej działalności (jakiego rodzaju i w jakiej wysokości). Niemożliwe jest w związku z tym ustalenie, że uiszczenie przez Spółkę kwoty 12 000 zł mogłoby spowodować dla niej następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.