II SA/Rz 858/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ SO (del.) Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi H. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 858/09 Uzasadnienie Przedmiotem skargi H. G. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z [...].09.2009 r., nr [...]. Na mocy tego postanowienia WINB utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) z [...].07.2009 r., znak [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na Wspólnotę Mieszkaniową [...] w P. w wysokości 3 000 zł plus koszty egzekucyjne w wysokości 68 zł. Decyzją z [...].01.2007 r., znak [...], PINB nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie nieprawidłowości w budynku mieszkalnym zlokalizowanym przy ul S. w P. poprzez m.in.: naprawę koron kominowych ponad dachem, likwidację nieodpowiednich włączeń do przewodów kominowych, uszczelnienie wewnętrznych przegród kominowych, zamurowanie zbędnych otworów w przegrodach kominowych, wykonanie w pomieszczeniach kuchennych i łazienkowych mieszkań prawidłowej wywiewnej wentylacji grawitacyjnej, wykonanie zabezpieczenia chodnika pod balkonem na I – szym piętrze mieszkaniu nr 4, likwidację rysy uszkodzonej płyty balkonowej na I – szym piętrze mieszkaniu nr 4, likwidację rysy na styku ściany szczytowej ze stropem nad klatką schodową oraz na styku ściany szczytowej i poprzecznej klatki. Wymieniona decyzja w związku ze stwierdzeniem przez WINB niedopuszczalności odwołania wniesionego przez A. P. w imieniu Wspólnoty stała się decyzją ostateczną. PINB postanowieniem z [...].07.2009 r., znak: [...], nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł oraz opłatę egzekucyjną w kwocie 68 zł. Przed zastosowaniem środka egzekucyjnego skierowano do Wspólnoty Mieszkaniowej upomnienie, w którego treści zawarto pouczenie o skutkach nie wykonania obowiązków orzeczonych w decyzji PINB z [...].01.2007 r. znak [...]. Postanowienie PINB z [...].07.2009 r., znak [...] zaskarżyła w drodze zażalenia członkini Wspólnoty – H. G. Wyraziła w nim swe niezadowolenie z nałożonej na Wspólnotę Mieszkaniowa grzywny. Zdaniem Strony prace remontowo – budowlane nie są wykonywane. Winę za to ponosi jednak A. Sp. z o.o. w P. Pomimo podejmowanych interwencji telefonicznych i osobistych roboty budowlane nie są wykonywane przez A. Podniesiono także, iż zachodzi konieczność podjęcia nowej uchwały i wyznaczenia kolejnego przedsiębiorstwa budowlanego. W piśmie z 27.08.2009 r. H. G. odpowiadając na wezwanie WINB wyjaśniła, że zażalenie zostało wniesione w jej imieniu a nie w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. WINB po rozpatrzeniu zażalenia H. G. postanowieniem z [...].09.2009 r. nr [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ w treści tego rozstrzygnięcia przytoczył okoliczności faktyczne sprawy. Uznano, że H. G. ma interes prawny we wniesieniu zażalenia. Jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej, do której skierowano postanowienie o nałożeniu grzywny. Organ odwoławczy jako prawidłowe ocenił działania przymuszające PINB. Zawarte w zażaleniu H. G. okoliczności świadczą o bezczynności A. Sp. z o.o. w P., a nie o winie Wspólnoty Mieszkaniowej; nie może to jednak przekonywać za uchyleniem zastosowanego środka egzekucyjnego. Postanowienie WINB zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) przez H. G. Strona oprócz opisu sprawy przytoczyła przepisy prawa, które jej zdaniem zostały naruszone przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego. W jej przekonaniu organy nadzoru załatwiają sprawy robót budowlanych nierzetelnie i biurokratycznie. W toku postępowania zostały naruszone zasady ogólne K.p.a., a w tym zasada informowania strony o istotnych okolicznościach prawnych i faktycznych, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz szybkości i prostoty postępowania. Stronie skarżącej zależy na jak najszybszym usunięciu stwierdzonych w zamieszkiwanym przez nią budynku nieprawidłowości. W wyniku tych nieprawidłowości poniosła już uszczerbek na zdrowiu; zły stan budynku zagraża jej życiu. WINB w odpowiedzi na skargę H. G. wniósł o jej oddalenie. Według organu zawarte w skardze zarzuty nie mogą mieć wpływu na kwalifikację legalności zaskarżonych do Sądu rozstrzygnięć administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga H. G. jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25.07. 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga H. G. dotyczy postanowienia WINB o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Stosowanie tego rodzaju środków prawnych regulują przepisy ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej u.p.e.a.). Funkcją tych przepisów jest tworzenie zgodności stanu rzeczywistego, na który składa się bieżący obraz stosunków społecznych, ze stanem wynikającym z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Innymi słowy, celem postępowania egzekucyjnego jest przymuszenie do wykonania obowiązków o charakterze administracyjnym. Postępowanie egzekucyjne stanowi zinstytucjonalizowaną postać władztwa administracyjnego. Zdaniem Sądu, zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie naruszyły obowiązujących w tych względzie przepisów prawa. Objęty egzekucją administracyjną obowiązek wynika z opisanej w części uzasadnienia faktycznego decyzji administracyjnej PINB z [...].01.2007 r., znak: [...]. Wskazana decyzja wypełnia cechy aktu podlegającego wykonaniu gdyż stała się ostateczna w wyniku stwierdzenia przez WINB niedopuszczalności odwołania A. P. na mocy postanowienia z [...].06.2007 r., nr [...]. Określony w treści decyzji obowiązek wykonania oznaczonych robót budowlanych jest obowiązkiem wymagalnym. Terminy wykonania sprecyzowanych w osnowie decyzji robót budowlanych upłynęły przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Należy przypomnieć, iż nakazy wykonania robót budowlanych określone w pkt 1,2,3,4,6 podlegały wykonaniu z chwilą wydania decyzji (rygor natychmiastowej wykonalności) zaś nakazy oznaczone w pkt 5,7,8 miały zostać wykonane przez Wspólnotę Mieszkaniową w terminie 10 miesięcy od daty, w której decyzja PINB z [...].01.2007 r., znak: [...] stała się wykonalna. Wobec powyższego PINB, stosownie do treści art. 6 § 1 u.p.e.a., obowiązany był do wszczęcia postępowanie egzekucyjnego. Wszczęcie postępowania zostało poprzedzone doręczeniem H. G. upomnienia. Organ udokumentował dwoma potwierdzeniami odbioru, fakt doręczenia upomnienia z 17.12.2008 r., znak: [...]. W treści upomnienia prawidłowo pouczono Wspólnotę Mieszkaniową o skutkach nie wykonania obowiązków administracyjnych. W dniu 22.05.2009 r., a więc po przypomnieniu zobowiązanemu o konieczności przeprowadzenia robót w budynku przy ul. S. w P. doręczono H. G. tytuł wykonawczy. Wskazano w nim podmiot zobowiązany, podano postawę prawną egzekwowanego obowiązku, a także jego dokładną treść. Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem uwzględnił charakter niepieniężny charakter świadczenia i zastosował wobec zobowiązanego środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Według art. 119 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Wydane przez PINB postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego odpowiada treści art. 122 § 2 u.p.e.a. Organ ustalając kwotę grzywny nie przekroczył granicy 10 000 zł, jaką wyznacza art. 121 § 2 wskazanej ustawy. Rozstrzygnięcie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało doręczone wszystkim członkom Wspólnoty Mieszkaniowej. Zażalenie wniesione przez H. G. zostało złożone w terminie; WINB miał więc podstawy aby w sposób merytoryczny ustosunkować się do zawartych w nim zarzutów. Przepisy K.p.a. oraz przepisy Konstytucji RP powołane przez skarżącą nie zostały przez organy egzekucyjne naruszone. H. G. wyraziła w skardze niezadowolenie z faktu nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Zły stan budynku grozi stronie uszczerbkiem na zdrowiu, a nawet utratą życia. Opinia skarżącej potwierdza prawidłowy kierunek działań organów nadzoru budowlanego. Podjęte przez te organy czynności egzekucyjne mają na celu doprowadzenie budynku Wspólnoty Mieszkaniowej do stanu zgodnego z normami techniczno – budowlanymi. Grzywna w celu przymuszenia ma zmusić właściciela budynku do wykonania decyzji administracyjnej wydanej na podstawie powołanego przez skarżącą art. 66 ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 1567, poz. 1071 ze zm.). Jeżeli Wspólnota Mieszkaniowa wykonana ciążący na niej obowiązek, to H. G. będzie mogła w spokoju użytkować lokal w budynku przy ul. S. Nie reagowanie organów nadzoru budowlanego na zaistniały stan naruszałoby ich ustawowe obowiązki. Innymi słowy, wszczęcie postępowania egzekucyjnego skarżąca powinna traktować jako sposób doprowadzenia budynku do stanu prawidłowego, a więc umożliwiającego bezpieczne zamieszkiwanie. Z wyżej powołanych przyczyn orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a.