II SA/Rz 859/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi G. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala- Przedmiotem skargi G. U. (dalej w skrócie: "skarżący") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta" lub "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Kwestionowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Starosta skierował skarżącego na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Przesyłka zawierająca odpis powyższej decyzji została wysłana na adres zamieszkania skarżącego. Z uwagi na niemożność doręczenia jej skarżącemu, przesyłka została złożona w placówce pocztowej w dniu 1 marca 2018 r., o czym powiadomiono adresata umieszczając stosowne zawiadomienie (awizo) w skrzynce listowej. Powtórnego awiza dokonano w dniu 9 marca 2018 r. Z uwagi na nieodebranie przesyłki, urząd pocztowy w dniu 15 marca 2018 r. zwrócił przesyłkę do organu I instancji z adnotacją: "nie podjęto w terminie". W dniu 6 kwietnia 2018 r. skarżący nadał w placówce operatora pocztowego odwołanie od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jako podstawę prawną postanowienia SKO podało art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie: "k.p.a."). W uzasadnieniu postanowienia SKO wyjaśniło, że stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a., za termin skutecznego doręczenia decyzji stronie uznać należy 14-ty dzień od dnia pierwszego awizowania przesyłki. Ponieważ w niniejszej sprawie, przesyłka skierowana do skarżącego awizowana została po raz pierwszy w dniu 1 marca 2018 r., zdaniem SKO za skuteczny termin doręczenia decyzji uznać należało dzień 15 marca 2018 r. Oznacza to, że koniec czternastodniowego terminu do złożenia odwołania od decyzji upływał w dniu 29 marca 2018 r. Natomiast odwołanie skarżącego nadane zostało w placówce operatora pocztowego w dniu 6 kwietnia 2018 r. SKO stwierdziło przy tym, że dla oceny zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania nie ma znaczenia fakt, że odebrał on osobiście decyzję w lokalu organu w dniu 27 marca 2018 r., bowiem decyzja ta została mu wcześniej skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. SKO podkreśliło, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej jest zachowanie terminu, w którym dana czynność może być podjęta. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Ponieważ skarżący nie wnosił o przywrócenie terminu, SKO zobligowane było do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie powyższemu terminowi - w oparciu o treść art. 134 k.p.a. Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie SKO. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 39 k.p.a. i art. 42 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez SKO, że odwołanie od decyzji Starosty zostało złożone po terminie, w sytuacji, w której skarżący odebrał decyzję w siedzibie organu w dniu 27 marca 2018 r. i złożył odwołanie w terminie 14 dni od doręczenia tego aktu administracyjnego. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że decyzję Starosty odebrał osobiście w siedzibie organu w dniu 27 marca 2018 r. Zaistniały zatem przesłanki, o których mowa w art. 39 k.p.a. i art. 42 § 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego, mając na uwadze treść normy z art. 42 § 2 k.p.a. i relację w jakiej norma ta pozostaje w stosunku do normy z art. 42 § 1 k.p.a., praktyczne wykorzystanie powyższej metody jest możliwe, w każdej sytuacji, gdy tylko adresat pisma znajduje się w siedzibie organu administracji publicznej prowadzącego dane postępowanie administracyjne i przepisy szczególne nie będą stały w opozycji do dokonania takiego doręczenia. W myśl postulatów płynących z art. 39 i 391 k.p.a. organ powinien zawsze wybierać taką techniczną metodę doręczeń pism, która w największym stopniu gwarantuje ich sprawność i efektywność i jednocześnie w największym stopniu zapewnia ochronę dla sfery praw i interesów adresata pisma. W tym stanie rzeczy, w ocenie skarżącego, termin do wniesienia odwołania biegł od dnia następnego po dniu 27 marca 2018 r., co oznacza, że odwołanie zostało złożone przez niego w terminie i winno zostać merytorycznie rozpatrzone przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu – art. 151 P.p.s.a. Nie ma racji skarżący twierdząc, że decyzję organu I instancji doręczono mu w trybie art. 42 § 2 K.p.a. – w siedzibie organu. Oczywiście takie doręczenie jest dopuszczone prawem, niemniej jednak nie można przyjąć, iż tę formułę przybrało ono w sprawie niniejszej. Decyzję administracyjną skutecznie doręczyć można tylko raz i do takiego doręczenie doszło w dniu 15 marca 2018 roku, w trybie art. 44 K.p.a. Wobec nieobecności skarżącego przesyłkę w dniu 1 marca 2018 roku pozostawiono w placówce pocztowej – informację o powyższym pozostawiono na drzwiach mieszkania. W dniu 9 marca 2018 roku dokonano powtórnej awizacji. Wobec nieodebrania przez skarżącego przesyłki należało ją uznać za doręczoną w dniu 15 marca 2018 roku – stosownie do treści art. 44 § 4 K.p.a. Późniejszy odbiór decyzji przez skarżącego w siedzibie organu nie ma żadnego wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 129 § 2 K.p.a. termin do wniesienia odwołania upływał z końcem 29 marca 2018 roku. Z wyłożonych względów wydanie przez SKO postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 K.p.a.) było uzasadnione.