II SA/Rz 86/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi N.Sp. k. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 15 listopada 2023 r. nr BP.500.316.2022.0165.RZ9.472902 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala – Przedmiotem skargi N sp.k. z/s w [...] (dalej: "Skarżący" lub "Spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] listopada 2023 r. nr [...], wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt administracyjnych wynika, że od 23 czerwca 2022 r. do 1 września 2022 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "PWITD" lub "organ I instancji") przeprowadził kontrolę w firmie Skarżącej. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowców, a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych i uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrolą objęto 24 kierowców za okres od 1 sierpnia 2021 r. do 30 listopada 2021 r. W dniu 1 września 2022 r. z czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli nr [...]. Decyzją z [...] października 2022 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na N Sp.j. z/s w [...], karę pieniężną w łącznej wysokości 25 000 zł, za: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie wymaganego okresu odpoczynku, skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, niewłaściwą obsługę homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkująca nierejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności kierowy oraz nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728 z późn. zm.) – dalej: "u.t.d." w zw. z lp. 5.2.1, 5.5.1, 5.7.1, 5.8.1., 5.9.3, 5.11.1, 5.11.2, 5.11.3, 5.12.1, 6.2.1, 6.3.11 i 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ I instancji podał, że stwierdzone i opisane w protokole kontroli 72 naruszeń przepisów u.t.d. obligowały do nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 33 300 zł, niemniej z uwagi na art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., jej wysokość została ograniczona do 25 000 zł. Organ I instancji podniósł przy tym, że w opisywanej sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, wyłączające odpowiedzialność Skarżącego w rozumieniu art. 92b lub art. 92c u.t.d. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z 15 listopada 2023 r. nr BP.500.316.2022.0165.RZ9.472902 Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił opisaną wyżej decyzję organu I instancji i jednocześnie nałożył na N Sp.j. z/s w [...] karę pieniężną w wysokości 25 000 zł. Zdaniem organu odwoławczego decyzja PWITD została wydana po zgromadzeniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "K.p.a.". Nałożenie kary pieniężnej było słuszne, gdyż w wyniku kontroli przedsiębiorstwa wykazano w sposób nie budzący wątpliwości naruszenia przepisów u.t.d. Błędnie jednak organ I instancji określił jej łączną wysokość, bowiem w postępowaniu odwoławczym ponowna analiza stwierdzonych nieprawidłowości doprowadziła do ustalenia, że łączna kara winna wynieść 32 700 zł. Powyższe obligowało do uchylenia decyzji PWITD i nałożenia kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, N sp.k. z/s w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, względnie przekazanie sprawy do powolnego rozpatrzenia GITD, a ponadto o o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Skarżącej, decyzja GITD została wydana z naruszeniem przepisów K.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o zakończonym postępowaniu dowodowym przed wydaniem decyzji, niedopuszczenie dowodu z przesłuchania strony i kierowców, lakoniczne odniesienie się do twierdzeń Skarżącej oraz wybiórczą interpretację aktów prawnych regulujących transport drogowy. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, a wyłącznym jej kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492). W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. Z istoty kontroli legalności wynika, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Badając legalność zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych przez ww. przepisy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalony przez organy sprawy stan faktyczny nie budzi wątpliwości, dlatego Sąd uznał, że tak ustalony stan faktyczny otwiera możliwości orzecznicze Sądu. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. 3 u.t.d., zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć: 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy przeprowadzono na podstawie upoważnienia nr [...] z 23 czerwca 2022r. Kontrolą objęto okres od 27 czerwca 2021r. do 26 czerwca 2022r. Przedmiot kontroli dotyczył przestrzegania przez przedsiębiorcę okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw czasu odpoczynku kierowcy, uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowani pojazdami. Ustalenia kontroli zawarto w protokole 1 września 2022r. nr [...]. Podczas kontroli strona okazała zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Na podstawie dokumentów objętych kontrolą ustalono, że w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli przedsiębiorca zatrudniał, średnio 73 kierowców. Podstawą wymierzenia kary był ustalony w okresie prowadzonej kontroli stan faktyczny sprawy i stwierdzono następujące naruszenia zawarte w załączniku nr 3 do u.t.d.: 1. l.p. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny sankcjonowane jest karą w wysokości 100zł.; 2. l.p. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł., o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut sankcjonowane jest karą w wysokości 200 zł. ; 3. l.p. 5.7 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas powyżej 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 150 zł., o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 zł. za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 550 zł.; 4. l.p. 5.8. - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin jest sankcjonowane karą 150 zł., o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 300 zł.; 5. l.p. 5.9. - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego o czas do 2 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 200zł., o czas powyżej 4 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 450 zł; 6. l.p. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas miej niż 30 min., sankcjonowane jest karą w wys. 100 zł.; o czas od 30 min. do mniej niż 1 godz. – kara w wysokości 250 zł.; za każde rozpoczęte 30 minut po 1 godz. 30 min. – karą w wysokości 350 zł.; międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godz. od 2200 do 600, gdy pojazd obsługuje 1 kierowca: o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut – kara 50 zł za każdą rozpoczętą godzinę; od 3 godzin – karą w wysokości 100 zł.; 7. l.p. 5.12 - przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10 – godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej: o czas od 1 godz. do mniej niż 3 godz. – kara w wysokości 50 zł za każdą rozpoczętą godzinę; od 3 godz. – karą w wysokości 100 zł.; 8. l.p. 6.2.1 - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homolowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; 9. l.p. 6.3.16 - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane jest karą w wys. – 500 zł.; 10. l.p. 6.3.11 - niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiające zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł maksymalnie 1 000 zł. Decyzją z [...] października 2022r. nr [...] organ I instancji nałożył na N Sp.j. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 25 000 zł. W odwołaniu zarzucono wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz z naruszeniem podstawowych zasad wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 14 k.p.a. Zarzucił też niezasadne naliczenie kary opisanych w załączniku nr 3: 1. l.p. 5.11 (nr 6 naruszenie wg ww. wykazu) w pkt 1, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 12, 13, 15, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 53, 54, 55, 56, 57, 64, 65, 66, 67, 70 (nr w decyzji organu I inst.) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 2. l.p. 6.2.1. (nr 8 naruszenie wg ww. wykazu) w pkt 71 (nr w decyzji organu I inst.), tj. niewłaściwa obsługa lub odłączenie sprawnego homolowanego i sprawnego technicznie tachografu. Wymienione wyżej zarzuty skarżący składał już na etapie postępowania przed organem I instancji, w odwołaniu, a następnie zostały powtórzone w skardze do Sądu. Dla uzasadnienie naruszenia l.p. 5.11. skarżący wskazał, że organ I instancji niezasadnie powołał się na definicję "załogi kilkuosobowej", o której mowa w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, gdyż kierowcy w każdym z opisanych przypadków nie stanowili załogi kilkuosobowej, "a jedynie przez pewien czas prowadzili pojazd we dwóch: - nigdy nie pracowali przez czas dłuższy niż 15 godzin – załoga jednoosobowa. W każdym z opisanych przypadków żaden z kierowców nie prowadził pojazdu dłużej niż 4 godz. 30 min. i zawsze odbierali przerwę 45 min lub dzieloną w proporcji 15 + 30 min. W okresach tych pojazd był prowadzony przez dwóch kierowców (art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców), gdzie pierwszy kierowca prowadził pojazd i karta kierowcy znajdowała się w splocie pierwszym, a drugi kierowca przebywał na miejscu pasażera (art. 4 lit. d) w rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. Natomiast karta kierowcy, który nie prowadził pojazdu znajdowała się w slocie drugim, na której jest zarejestrowana jest w tych okresach dyspozycyjność/dyżur, która jest traktowana jako przerwa w jeździe ciągłej. Art. 4 lit d ww. rozporządzenia definiuje , że zwrot "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pokazu, ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie i wbrew twierdzeniom skarżącego nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawnych. W zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji wyjaśniono, że stosownie do art. 7 rozporządzenia 561/2006 w treści zmienionej przez art. 1 pkt 5 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. (Dz.U. UE.L.2020.249.1) ustawodawca do wcześniejszego brzmienia art. 7 dodał akapit o treści: "W przypadku pacy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem, że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd". Z treści przywołanego przepisu wynika, że zawężono możliwość wykorzystywania przerwy (o której mowa w art. 4 lit. d rozporządzenia 561/2006) w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę wyłącznie do takiej sytuacji, gdy praca jest wykonywana w załodze kilkuosobowej. Zatem stworzenie załogi kilkuosobowej jest niezbędnym warunkiem, aby kierowca mógł wykorzystać przerwę trwającą 45 min. w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę. Stosownie do art. 4 lit. o) rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. pojęcie "załoga kilkuosobowa" oznacza sytuację, w której w trakcie każdego okresu prowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma kolejnymi dziennymi okresami odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku, a tygodniowymi okresem odpoczynku, w pojeździe przebywa co najmniej dwóch kierowców w celu prowadzenia pojazdu. Przez pierwszą godzinę obsady kilkuosobowej obecność innego kierowcy lub kierowców jest fakultatywna, ale przez pozostałą cześć drogi jest obowiązkowa. Analiza danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów wykazała, że w przypadkach zakwestionowanych w odwołaniu, a następnie w skardze do sądu w zakresie naruszenia załącznika nr 3 l.p. 5.11 u.t.d. kierowcy nie wykonywali pracy w załogach kilkuosobowych, gdyż nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 4 lit. o) ww. rozporządzenia. Kontrolowani kierowcy wykonywali przewozy socjalne odnoszące się odnoszące się do transportu drogowego określonego w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i EW 2135/98, jak również uchylające je rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85. W podsumowaniu powyższego Sąd stwierdza, że ustalony stan faktyczny i prawny potwierdziły, że organy orzekające prawidłowo zakwalifikowały naruszenie i prawidłowo wyliczyły karę, za naruszenia wynikające z dokumentacji zgromadzonej podczas kontroli. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (str. 18 – 20) wynika, że organ II instancji przytoczył też treść art. 34 ust. 1 i art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014 s1). Przepisy te in extenso przytoczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Konsekwencją wyżej powołanych regulacji jest treść załącznika nr 3 l.p. 6.2.1 do u.t.d., który nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 5 000 zł. Organ odwoławczy przeprowadził analizę materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji, w tym danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów, co potwierdziło niewłaściwą obsługę homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującą nierejestrowaniem na karcie kierowcy jego aktywności, prędkości pojazdu lub przebytej drogi w pojeździe o nr rej. [...] prowadzonego przez kierowcę [...] [...].11.2021r. pomiędzy godziną 19, 51, a 20,41. Po tym czasie kierowca prowadził ww. samochód z prawidłowo umieszczoną własną kartą kierowcy. W wyżej podanym okresie nastąpiło nieużycie karty kierowcy, wobec czego nie nastąpiło rejestrowanie aktywności kierowcy. Okoliczność powyższa została potwierdzona oświadczeniem kierowcy okazanym przez przedsiębiorcę. Nietrafny okazał się też zarzut w skardze o niezasadnym naliczeniu kary z zał. nr 3 l.p. 6.3.8 tj niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, gdyż brak jest takiej podstawy prawnej zarówno w wykazie kar decyzji organu I jak i II instancji. Strona kwestionowała również obciążenie karą samego przedsiębiorcy, wskazując na przepis art. 92b i art. 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92a u.t.d. podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 92c przepisu powyższego nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu czy też nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Prawidłowo też zostały zastosowane przepisy prawa materialnego co do przyjętych kwalifikacji deliktów administracyjnych wynikających z załącznika nr 3 do u.t.d., popełnionych przez przedsiębiorcę. Zauważyć należy, że swoim zachowaniem przedsiębiorca dopuścił się naruszenia obowiązków i z punktu widzenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, konsekwencje prawne z tego tytułu może ponosić wykonujący przewóz przedsiębiorca w drodze kary administracyjnej. Finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, taka jak przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. co do zasady, ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Kierowca niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje bowiem jedną z czynności składającą się na szereg działań, których suma jest dopiero transportem drogowym w rozumieniu ustawy. Wobec tego sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów oraz przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jej rzecz usługi kierowania pojazdem (zob. wyrok NSA z 26.07.2007r., I OSK 1259/06 dostępny w cbosa). Ponadto chybione są zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego zawarte w skardze, które nie zostały też w żaden sposób uzasadnione. W związku z tym, że Sąd nie jest związany wnioskami i zarzutami skargi z mocy art. 134 p.p.s.a., to Sąd stwierdza na podstawie akt administracyjnych sprawy, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone bardzo szczegółowo, a każda czynność udokumentowana w sporządzonym protokole kontroli. Organy wydały zaskarżone decyzje stosując się do zasady praworządności zawartej w art. 6 k.p.a., bo działały na podstawie przepisów prawa, a w porządku prawnym istnieją przepisy stanowiące podstawę do wydania przedmiotowych decyzji to jest art. 92a u.t.d. Fakt rozpoznawania sprawy w postępowaniu odwoławczym i szczegółowej analizy całego materiału dowodowego potwierdza, że łączne suma kar za naruszenie przepisów transportowych to kwota 32 700 zł, a nie tak jak przyjął organ I instancji 33 000 zł. Okoliczność ta stała się podstawą do wydania decyzji reformatoryjnej pomimo, że nie miała ona żadnego wpływ na wymiar kary w wysokości 25 000 zł. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie wyjaśniające w sprawie organy dokonały zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Protokół kontroli sporządzony przez przy współudziale przedsiębiorcy jest dokumentem w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania stanowi dowód tego, co zostało urzędowo w nim stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a niejednokrotnie niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Postępowanie prowadzone było z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania zawartej w art. 8 k.p.a. i informowania stron, o której stanowi art. 9 k.p.a. Postawienie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wymaga wskazania konkretnie czynności, której nie dokonał organ, a mogły mieć ona wpływ na wynik sprawy. Dokonanie innej oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie stanowi o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. Zasada przekonywania zawarta w art. 11 k.p.a wiąże się ściśle z treścią uzasadnienia decyzji wydanych przez orzekające w sprawie organy Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest pełne zawiera uzasadnienie faktyczne i wszystkie elementy formalne określone w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest poprawnie zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, spełnia kryteria zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., gdyż organ wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada pisemności została zachowana zgodnie z art. 14 k.p.a. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.