II SA/Rz 868/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. A. na pismo Marszałka Województwa z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie załatwienia skargi - postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 sierpnia 2010 r. G. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na pismo Marszałka Województwa z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] informujące o sposobie załatwienia skargi G. A. na orzeczenie lekarskie z dnia [...].02.2005 r., nr [...] wydane przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. oraz na pismo Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. z dnia [...].11.2009 r., znak: [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż decyzją Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...].02.2005 r., nr [...] G. A. został skierowany na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W dniu 28.02.2005 r. wydane zostało orzeczenie nr [...], w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, B+E, C, C+E. Na skutek odwołania G. A. przeprowadzono ponowne badanie kontrolne, które zakończyło się wydaniem przez Instytut Medycyny Wsi w L. orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].07.2005 r. stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, B+E, C, C+E. Na skutek żądania G. A. ponownie poddano ww. badaniu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w R., które zakończyło się wydaniem orzeczenia z dnia [...].02.2008 r., nr [...] o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy powyżej wymienionych kategorii. G. A. ponownie złożył do Instytutu Medycyny Wsi w L. odwołanie. Wobec niezgłoszenia się ww. na termin badania dokumentacja została odesłana do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. wraz z informacją o niewydaniu orzeczenia lekarskiego. W dniu [...] listopada 2009 r. G. A. raz jeszcze zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. o wyznaczenie kolejnego terminu badania lekarskiego i wydania orzeczenia lekarskiego. W odpowiedzi wskazano, iż wydane orzeczenie lekarskie nr [...] nie przewiduje terminu kolejnego badania, co świadczy o występowaniu u ww. trwałych przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych. Z powyższym niezgodził się G. A. i pismem dnia [...] kwietnia 2010 r. złożył do Wojewody skargę na orzeczenie lekarskie z dnia [...].02.2005r., nr [...] wydane przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz na pismo Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. z dnia [.....11.2009 r., znak: [...] informujące o braku możliwości ustalenia terminu kolejnego badania lekarskiego. Postanowieniem z dnia [...].04.2010 r., znak: [...] Wojewoda [...] przekazał ww. skargę Marszałkowi Województwa według właściwości. Pismem z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 229 pkt 7, art. 237 § 3 i art. 238 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 200 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej k.p.a./ w zw. z art. 122 ust. 8 ustawy prawo o ruchu drogowym zawiadomił G. A. o sposobie załatwienia skargi, wskazując, iż nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. G. A. ponownie złożył do skargę w trybie art. 227 k.p.a. na powyżej wymienione orzeczenia. Marszałek Województwa zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] uznał skargę za bezzasadną i podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze G. A. zaskarżył "decyzję" Marszałka Województwa z dnia [...] lipca 2010 r. i utrzymane nią w mocy decyzje Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. z dnia [...].02.2005 r. nr [...] i z dnia [...].11.2009 r., znak: [...] i wniósł o unieważnienie zaskarżonych orzeczeń lekarskich i zasądzenie kosztów postępowania. Przytaczając okoliczności sprawy skarżący wskazał, iż zaskarżona "decyzja zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a." została wydana z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w piśmie objętym skargą. Wskazał, iż ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej, lecz to organy są związane takimi orzeczeniami. Organ podniósł, iż z zebranego materiału dowodowego nie wynika, by Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. naruszył obowiązujące przepisy, bądź działał na szkodę zainteresowanego. Dodatkowo Marszałek Województwa wniósł o odrzucenie skargi G. A. jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ - zwanej dalej jako p.p.s.a., gdyż objęte skargą postępowanie prowadzone było w trybie przepisów działu VIII k.p.a. dotyczącego postępowania skargowego. Zatem brak jest możliwości zaskarżenia stanowiska organu stanowiącego w istocie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegać musi odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na podstawie § 3 powyższego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z powyższego wynika, że kognicji sądu administracyjnego nie podlega ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Nie jest więc dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, m. in. w przypadku niezałatwienia sprawy zgodnie z oczekiwaniem skarżącego. Skargi wnoszone w trybie art. 227 i nast. k.p.a. są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Natomiast skargi, o których mowa w ustawie o postępowaniu sądowoadministracyjnym są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli - przede wszystkim decyzji administracyjnych - z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (por. wyroku NSA z dnia 1.12.1998 r., sygn. akt III SA 1636/97, Lex Polonica nr 338222). Postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżących, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach, nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżących o załatwieniu skargi (postanowienie NSA z dnia 25.05.2006r., sygn. akt I OSK 457/2006, Lex Polonica nr 408697). Tut. Sąd w pełni podziela wyżej wskazane stanowiska. W niniejszej sprawie skarga dotyczy stanowiska Marszałka Województwa, będącego zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi G. A. na orzeczenie lekarskie nr [...] i pismo z dnia [...].11.2009 r., a zatem dotyczy ona bez wątpienia skargi wniesionej w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Skoro zaskarżone pismo jest w istocie zawiadomieniem o sposobie jej załatwienia, nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem sąd uznał wniesioną w tym przedmiocie skargę za niedopuszczalną i działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a odrzucił. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.