II SA/Rz 869/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonanie decyzji, wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu". Na wstępie należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniane jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji, a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji twierdzenia Skarżącego o rażącym naruszeniu prawa zaskarżoną decyzją. Wskazać również należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużeniu się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków", lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia przy tym wymaga, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano odwracalny charakter rozstrzygnięć o charakterze pieniężnym." W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania"( tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11). W niniejszej sprawie Skarżący poza tym, że domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie podał żadnych okoliczności, które za tym miałyby przemawiać. Wniosku takiego nie uzasadnia sama wysokość ustalonej decyzją kary pieniężnej. Bez wskazania dodatkowych okoliczności nie można bowiem stwierdzić, czy jej uregulowanie spowoduje dla Skarżącego skutki, których odwrócenie nie będzie możliwe w przyszłości. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.