II SA/Rz 87/18

Dnia 30 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia bezczynności Burmistrza [...] - postanawia - odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu ponaglenia wniesionego przez W. R. (dalej w skrócie: "skarżąca") na niezałatwienie sprawy o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez Burmistrza [...] - odmówiło stwierdzenia bezczynności organu. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – w dalszej części: "p.p.s.a."), zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej w skrócie: "k.p.a."). Nie budzi wątpliwości, że postanowienia tego nie można zakwalifikować do żadnej z kategorii wymienionych art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a., albowiem nie rozstrzyga o istocie sprawy, nie kończy postępowania, ani nie służy na nie zażalenie. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie, lub prowadzenia postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, jest jedynie kwestią incydentalną w stosunku do głównego przedmiotu danego postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi ono przesłankę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. należało orzec o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Na marginesie wskazać należy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego, tak jak w niniejszej sprawie, stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]), skarżąca może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu.