II SA/Rz 871/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. S. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 871/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. i A. S. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1997 roku znak: [...] udzielającej P. K. pozwolenia na wznowienie robót przy modernizacji budynku inwentarskiego zgodnie z przedłożoną dokumentacją powykonawczą, zlokalizowanego na działce nr ewid. 1412 położonej w D. oraz zobowiązującej go do uzyskania pozwolenia na budowę płyty gnojowej wraz ze zbiornikiem na gnojówkę, pozwolenia na użytkowanie obiektu po zakończeniu robót budowlanych i odprowadzenia wód opadowych na teren własnej działki - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie udzielił P. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w budynku inwentarskim położonym na działce nr ewid. 1412 w D., obejmującego przebudowę stropu drewnianego na żelbetowy, podmurowanie na wysokości 1,0 m ścianki kolankowej na całym obwodzie ścian zewnętrznych oraz przebudowę więźby dachowej z wymianą jej zużytych elementów. Jako jej podstawę prawną wskazał art. 138 § l pkt. 2 kpa oraz art. 51 ust. l pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 106 z 2000r. poz. 1126, ze zm). Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych przedstawionych przez organ wynika, że w związku z ujawnieniem samowolnego prowadzenia przez P. K. robót budowlanych przy budynku inwentarskim Kierownik Urzędu Rejonowego postanowieniem z dnia [...] listopada 1996r. nr [...] wstrzymał ich realizację, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 1997r. Nr [...] nakazał mu przedłożenie dokumentów i opracowań projektowych celem ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej w terminie do dnia 30 kwietnia 1997r. Wojewoda po rozpoznaniu jego odwołania decyzją z dnia [...] lutego 1997r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji . P. K. wnioskiem z dnia 30 kwietnia 1997r. wystąpił do Wojewody o wzruszenie decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 1997r. prosząc o przesunięcie terminu dostarczenia żądanych dokumentów .Wobec braku zgody A. i A. S. Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 1997r. Nr [...] odmówił wnioskodawcy przesunięcia terminu dostarczenia dokumentów. Natomiast A. i A. S. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie decyzję ostateczną Wojewody z dnia [...] lutego 1997r. Sąd ten wyrokiem z dnia 21 lipca 1998r. sygn. akt SA/Rz. 354/97 zaskarżoną decyzję organu II instancji uchylił. W międzyczasie P. K. w dniu 18 czerwca 1997r. a więc po upływie wyznaczonego mu terminu przedłożył w organie I instancji żądane dokumenty, z którymi zapoznał się syn A. i A. S. – B. S. Organ I instancji - decyzją z dnia [...] lipca 1997r. Nr [...] udzielił P. K. pozwolenia na wznowienie uprzednio wstrzymanych robót budowlanych oraz zobowiązał go do uzyskania pozwolenia na budowę płyty gnojowej i zbiornika na gnojówkę, pozwolenia na użytkowanie budynku oraz odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku na teren własnej działki. A. i A. S. nie zgadzając się z treścią tej decyzji wnieśli odwołanie do Wojewody. W motywach odwołania zakwestionowali przebieg postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I i II instancji. Ponadto w związku z niezachowaniem przez P. K. terminu dostarczenia żądanych dokumentów, jak również biorąc pod uwagę stanowisko Wojewody odmawiające przedłużenia terminu do ich złożenia, zakwestionowali zasadność decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót. Wojewoda rozpoznawszy to odwołanie, decyzją z dnia [...] października 1997r. Nr [...] uchylił w całości decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1997r. nr [...] zezwalającą P. K. na wznowienie uprzednio wstrzymanych robót. Jednocześnie tą samą decyzją orzekł o rozbiórce samowolnie wykonanej przebudowy budynku inwentarskiego, tj. nakazał likwidację stropu żelbetonowego wykonanego w miejsce drewnianego, ścianki kolankowej oraz więźby dachowej w terminie do dnia 31 maja 1998r. Na decyzję tę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie złożył P. K. Skarga ta została odrzucona postanowienie tegoż Sądu z dnia 23 marca 1998r. sygn. akt SA/Rz 1788/97 wobec uchybienia terminu do jej wniesienia Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, do którego wniosek złożył P. K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody. Decyzja GINB została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. W dalszej kolejności GINB decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] uchylił własną decyzje o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] października 1997r. i stwierdził jej nieważność – wobec rażącego naruszenia art. 15 kpa. Skargę A. S. na tę z kolei decyzję oddalił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2003r. Sygn. akt IV SA 2531/01. Stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] października 1997r. nr [...] - jak wywodzi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji opisanej na wstępie - wywołało ten skutek, że odwołanie A. i A. S. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1997r. Nr [...] udzielającej P. K. pozwolenia na wznowienie robót musiało być rozpoznane ponownie, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydawania, tj. zapisów zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z.2000r. poz. 1126, z późn. zm.). Po ponownym rozpoznaniu tego odwołania organ II instancji uchylił zaskarżoną nim decyzję w całości i orzekł, co do istoty. W motywach swego rozstrzygnięcia stwierdził, że poza sporem pozostaje fakt, iż P. K. przebudowy stropu drewnianego na płytę żelbetonową, podwyższenia ścianki kolankowej do wysokości około l m na całym obwodzie zewnętrznych ścian wraz z przebudową więźby dachowej z wymianą jej zniszczonych elementów dokonał w ramach remontu - nie posiadając wymaganego pozwolenia budowlanego. Roboty te, chociaż wykonane w warunkach samowoli nie wyszły poza obręb dotychczasowego zainwestowania i nie spowodowały ograniczeń w stopniu mogącym wywołać zagrożenie dla życia ludzi lub spowodować niedopuszczalne utrudnienie w użytkowaniu działki odwołujących i zabudowy na niej zlokalizowanej. Wykazuje to załączona do akt dokumentacja techniczna opracowana przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia budowlane oraz dołączone do niej orzeczenie techniczne o prawidłowości robót wykonanych do momentu ich wstrzymania. Ponieważ inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku i w dniu 18 czerwca 1997r. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wznowienie robót i przedłożył w tym przedmiocie stosowną dokumentację prawną i merytoryczną, była podstawa do wydania takiej decyzji w trybie art. 51 przytoczonej wcześniej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane lecz nie w takiej formie jak to uczynił organ pierwszoinstancyjny. W związku z tym dokonano całkowitej reformacji zaskarżonej decyzji włączając w treść nowego orzeczenia rozstrzygnięcie podane w sentencji. Nałożone przez organ I instancji zobowiązanie P. K. do uzyskania odrębnego pozwolenia na budowę płyty gnojowej wraz ze zbiornikiem na gnojówkę jest bezpodstawne i pozbawione jakiegokolwiek oparcia w przepisach Prawa budowlanego. Budowa podanych wyżej urządzeń wymaga odpowiedniego pozwolenia budowlanego, które może być wydane na wniosek strony przez właściwy organ. Zgodnie z zapisami ustawy Prawo budowlane kompetencje z tego zakresu nie należą do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Zobowiązanie inspektora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, w stosunku do którego został wydany na podstawie art. 51 ust. l pkt. 2 Prawa budowlanego nakaz dokonania określonych czynności jest obowiązkiem ustawowym (art. 55 ust. l pkt. 3) i w związku z tym nie może być przedmiotem czynności organu. Sprawa montażu rynien i rur spustowych oraz odprowadzenia wód opadowych na teren działki inwestora podana została przez projektanta w opisie technicznym stanowiącym integralną część projektu technicznego do pozwolenia na wznowienie robót. Kwestia ta nie powinna być zatem objęta zakresem ingerencji organu. Skargę na tę decyzje do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie złożyła A. S. nie precyzując kierunku jej weryfikacji. W uzasadnieniu skargi rzedstawiła przebieg dotychczasowego postępowania i zarzuciła, ze inwestor nie przedstawił w terminie ustalonym przez organ nakazanej przezeń dokumentacji. Uczynił to po jego upływie, nie przedstawił też decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania , jako że ostatnia decyzja w tej sprawie została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 1997r. Nr [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi z przyczyn , które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Dodał , że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania dla spornej inwestycji nie była - zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym wymagana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, (a do takich należy sprawa niniejsza), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( §1). Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1). Oznacza to w odniesieniu do decyzji administracyjnej obowiązek zbadania - niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze – czy decyzja ta nie narusza prawa materialnego i przepisów postępowania i uwzględnienia skargi, jeśli decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa wymienionym art. 145 §1 pkt 1 - 3 P.p.s.a. Sytuacja taka zachodzi w sprawie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja ta, pochodząca z dnia [...] lipca 2003r. uchyla decyzję pierwszoinstancyjną wydaną w odległym od jej podjęcia czasie, bowiem organ I instancji (Kierownik Urzędu Rejonowego) , który zezwolił P. K. na wznowienie robót budowlanych przy modernizacji budynku inwentarskiego wstrzymanych postanowieniem z dnia [...] listopada 1996r. r. i zobowiązał go do uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego budynku, jak również pozwolenia na budowę płyty gnojowej wraz ze zbiornikiem na gnojówkę i odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku na teren własnej posesji - orzekał w dniu [...] lipca 1997r. Tak długi czasokres między decyzją pierwszoinstancyjną a decyzją zaskarżoną był następstwem faktu, iż pierwsza decyzja odwoławcza innego zresztą organu (Wojewoda) pochodząca z dnia [...] października 1997r. orzekająca o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i nakazie rozbiórki samowolnie wykonanej "modernizacji budynku inwentarskiego" została unieważnioną decyzją prawomocną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2001r. ( wydaną po uprzednim skasowaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji tego organu odmawiającej stwierdzenia jej nieważności). Walor prawomocności decyzja GINB stwierdzająca nieważność wspomnianej wcześniej decyzji odwoławczej Wojewody z dnia [...] października 1997r. uzyskała po oddaleniu skargi na nią przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2003r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA 2531/01. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił akta Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, jako właściwemu w sprawie przy piśmie z dnia 26 maja 2003r. Stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody skutkowało, co zasadnie podnosi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powrotem sprawy na etap postępowania odwoławczego od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1997r. orzekającej o wznowieniu robót budowlanych. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania ustanowioną art. 15 kpa organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, której przedmiot wyznacza decyzja pierwszoinstancyjna. Zasada dwuinstancyjności oznacza zatem obowiązek dwukrotnego rozpatrzenia sprawy po dwukrotnym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem bowiem postępowania odwoławczego nie jest tylko weryfikacja zaskarżonej odwołaniem decyzji a ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Rodzi to po stronie organu odwoławczego obowiązek przeprowadzenia przed wydaniem decyzji postępowania wyjaśniającego i ustalenia stanu faktycznego i prawnego w sprawie na dzień wydania przezeń decyzji. W postępowaniu odwoławczym mają zastosowanie przepisy ogólne postępowania administracyjnego a także - zgodnie z art. 140 kpa - w zakresie nie uregulowanym w art. 136-139 kpa przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji (stosowane odpowiednio). Oznacza to, że organ odwoławczy winien miedzy innymi dążyć do ustalenia prawdy obiektywnej (art.7 kpa), jak również - przy uwzględnieniu możliwości przewidzianych art. 136 kpa ( dodatkowe postępowanie dowodowe) - zebrać w sposób wyczerpujący i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 kpa). Uzasadnienie jego decyzji winno zawierać wskazanie wszystkich ustalonych a istotnych dla sprawy udowodnionych faktów i dowodów, na podstawie których je ustalono, ocenę tych dowodów a także wskazanie zastosowanych przepisów prawa z ich przytoczeniem i wyjaśnieniem. Zastosowane przepisy powinny być wskazane z takim podaniem ich publikatorów , by nie było wątpliwości, które z brzmień przepisów niekiedy wielokrotnie nowelizowanych było w sprawie stosowane. Standardom wyznaczonym wspomnianymi przepisami nie odpowiada decyzja zaskarżona, którą podjęto bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy nie przeprowadził dostatecznie rzetelnego postępowania wyjaśniającego dla jego ustalenia , choć odległość czasowa między datą wydania zaskarżonej decyzji a decyzji pierwszoinstancyjnej i znane organowi skomplikowane losy sprawy winny obligować go do szczególnej staranności tym zakresie. Brak owej staranności doprowadził do sytuacji, w której podług ustaleń poczynionych dopiero w postępowaniu sądowym, organ odwoławczy rozpoznał odwołanie osoby nie żyjącej. Odwołanie bowiem złożyły dwie osoby, a mianowicie skarżąca i jej mąż A. S., który co wynika z odpisu skróconego aktu jego zgonu wydanego przez USC w C. zmarł 30 lipca 1997r. Okoliczność ta była nieznana organowi odwoławczemu, który w części wstępnej zaskarżonej decyzji wskazał , iż wydano ją po rozpatrzeniu odwołania skarżącej i A. S. Decyzję tę organ odwoławczy skierował do między innymi do A. S. , co wynika z rozdzielnika w niej umieszczonego. Oznacza to, że jako stronę postępowania potraktował osobę nie żyjącą, co narusza art. 29 i 30 §1 a także § 4 kpa. Z przepisów tych wynika, że stroną postępowania może być osoba fizyczna posiadająca zdolność prawną ocenianą według prawa cywilnego. Zdolność tę zgodnie z przepisem art. 8 §1 kc posiada człowiek żyjący . Śmierć strony w toku postępowania administracyjnego w przypadku praw zbywalnych skutkuje wstąpieniem na jej miejsce następców prawnych (art. 30 §4 kpa). Dopiero w postępowaniu sądowym ustalono na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] marca 1998r. sygn. akt [...], iż spadek po zmarłym A. S. dziedziczą A. S. oraz D. M., M. M. i B. S., przy czym pozostali spadkobiercy darowali swe udziały spadkowe skarżącej, czego dowodzi umowa darowizny w formie aktu notarialnego z dnia 10 kwietnia 2001r. (k 54,64,65 i 66 akt sądowych). Organ odwoławczy całkowicie także pominął w swoich ustaleniach i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestię dalszych losów decyzji z dnia [...] stycznia 1997r. wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego a nakazującej inwestorowi przedłożenie wymienionych w niej dokumentów. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia [...] lutego 1997r. Fakt uchylenia tej decyzji przez NSA w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 lipca 1998r. sygn. akt SA/Rz 354/97 był organowi znany, co wynika z uzasadnienia decyzji. Jej uchylenie rodziło po stronie właściwego organu odwoławczego obowiązek zakończenia sprawy w zakresie obowiązku przedłożenia dokumentów, bowiem w obrocie prawnym pozostała jedynie decyzja organu I instancji. Na wykonanie obowiązku przedłożenia dokumentacji organ powołuje się organ w zaskarżonej decyzji. Nie wyjaśnienie zatem przezeń dalszych losów tej decyzji - gdy zważy się, iż art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji zaskarżonej (Dz.U. Nr 106, poz. 1126) ustanawiał porządek wydawania decyzji procesie legalizacji samowoli budowlanej z art.50, przewidując w pierwszym etapie wydanie decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodności z prawem i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót (art. 51 ust. 1 pkt 2) i dopiero po ich wykonaniu wydanie decyzji zezwalającej na wznowienie robót ( art. 51 ust 1a) - narusza art. 7, i 77 §1kpa w związku z art. 51 ustawy Prawo budowlane. Istnienie bowiem i zakres decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy ma zasadnicze znaczenie dla legalności decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust.1a tej ustawy, który w dacie wydawania decyzji zaskarżonej stanowić winien jej podstawę materialno-prawną. Obowiązek poczynienia ustaleń w tej kwestii wynikał także z art. 7 i 77 § 1 kpa w zw. z art. 30 obowiązującej w dacie wydawania decyzji zaskarżonej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) ustanawiającym zasadę związania organu i sądu oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym orzeczeniu sądu. Zauważyć bowiem wypadnie, że w wyroku z dnia 21 lipca 1998r. NSA OZ w Rzeszowie Sąd wyraził pogląd o przedwczesności decyzji w przedmiocie nakazu przedłożenia dokumentacji z uwagi na nieustalenie, jakiego rodzaju ( rozumieniu przepisów prawa budowlanego) roboty wykonał inwestor a w szczególności, czy roboty te wymagały pozwolenia lub zgłoszenia właściwemu organowi administracji budowlanej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy przedłożonych Sądowi wynika, że kwestie te pozostawały poza zakresem zainteresowania organu odwoławczego. Dopiero na żądanie Sądu organ ten przedstawił kserokopię decyzji Wojewody z dnia [...] października 1998r. o Nr [...] wydanej w sprawie tej samej samowoli budowlanej, którą to decyzją uchylono decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] stycznia 1997r. nakładającą na inwestora obowiązki w niej wymienione i umarzającą postępowanie w tym przedmiocie. Z jej uzasadnienia wynika, że przyczyną umorzenia była okoliczność , iż A. S., który składał odwołanie od tej decyzji nie żyje, a nadto fakt, iż wspomnianą wcześniej decyzją Wojewody orzeczono o rozbiórce "wykonanej modernizacji", co czyniło postępowanie w sprawie (przedłożenia dokumentacji) bezprzedmiotowym. W przedmiocie doręczenia tej decyzji stronom wymienionym w jej rozdzielniku nie potrafił wtypowiedziec się pełnomocnik organu, któremu to organowi w dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie była ona - jak należy sądzić - znana. Dowodzi tego jej brak w aktach administracyjnych przekazanych Sądowi, jak również brak jakiejkolwiek wzmianki na jej temat w zaskarżonej decyzji, choć jeśli jest ona decyzją ostateczną i funkcjonuje w obrocie prawnym zmienia w sposób istotny stan faktyczny sprawy, bowiem jej skutkiem jest eliminacja z tegoż obrotu decyzji nakładającej na inwestora obowiązek, którego realizacja stanowi przesłankę wydania decyzji zezwalającej na wznowienie robót wykonanych w warunkach określonych w art. 50 ustawy Prawo budowlane. Podniesione wyżej okoliczności dowodzą naruszenia przez organ odwoławczy wymienionych w rozważaniach Są przepisów postępowania. Naruszenie to, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy obligowało Sąd do uwzględnienia skargi. W postępowaniu ponownym, organ odwoławczy poczyni ustalenia co do stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszystkich materiałów, jakie w sprawie istnieją a w szczególności wydanych decyzji i zakresu ich obowiązywania a także ich skutków, jak również ustali, jak przedstawia się stan spornych robót budowlanych i podejmie decyzję, z uwzględnieniem poczynionych ustaleń i obowiązujących przepisów prawa, zapewniając stronom postępowania prawo do czynnego w udziału w postępowaniu. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 litc P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję . Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł , iż nie podlega ona wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.