II SA/Rz 871/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2007r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków - postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 15 października 2007r. J. B. wniósł do tut. Sądu, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] września 2007r. znak:[...], która uchylała decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. znak: [...] - zatwierdzającą operat opisowo-kartograficzny modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków miasta R. – i umarzała postępowanie administracyjne organu I instancji w tym zakresie. Z kolei w dniu 30 listopada 2007r. J. B. złożył w tut. Sądzie pismo, w którym cofa powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego obowiązuje zasada dyspozycyjności, rozumiana jako przysługujące stronom postępowania uprawnienie do rozporządzania jego przedmiotem. Wyrazem realizacji powyższej zasady jest przewidziana przez ustawodawcę możliwość cofnięcia skargi – art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Stosownie do wskazanego przepisu oświadczenie o takiej treści (cofnięcie skargi) jest dla Sądu wiążące. Tylko w sytuacji, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd uznałby je za niedopuszczalne. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie jakiekolwiek przesłanki, które wyłączałyby skuteczność oświadczenia J. B. o cofnięciu złożonej przez niego skargi, nie zachodzą. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż postępowanie niniejsze stało się bezprzedmiotowe a zatem podlega umorzeniu po myśli art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.