II SA/Rz 879/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala- II SA/Rz 879/05 UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] sierpnia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło, że B. K., działająca imieniem małoletniego syna J. K. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2005r. nr [...] z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że ww. decyzją Prezydent miasta za zgodą strony uchylił z dniem 26.04.2005r. swoją własną decyzję z [...].06.2004r. nr [...], w części dotyczącej przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowania dziecka. Przyczyną zmiany decyzji było umieszczenie w trakcie okresu zasiłkowego J. K. w Pogotowiu Opiekuńczym w R. Wymienioną na wstępie decyzję B. K. odebrała osobiście 1.06.2005r. Doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Termin do wniesienia odwołania upłynął 15.06.2005r., a odwołanie zostało wniesione 17.06.2005r. osobiście, co zostało wyjaśnione przez organ odwoławczy. Ponadto w złożonym odwołaniu nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze do Sądu B. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie rozpoznania odwołania. O konieczności złożenia odwołania zadecydował fakt obciążenia skarżącej kosztami pobytu małoletniego J. K. w placówce wychowawczo-opiekuńczej w L., a decyzja o takim obciążeniu została doręczona 16 czerwca 2005r. Odwołanie złożono natychmiast po otrzymaniu takiej informacji o konieczności ponoszenia opłat. Dodatkowo wyjaśniła, że postanowienie zostało jej doręczone 24 sierpnia 2005r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia odebrał syn J. K. 16.08.2005r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Skargę na postanowienie skarżąca złożyła bezpośrednio w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego 16.09.2005r., czyli 1 dzień po upływie ustawowego terminu. Jednak ze względu na to, że zaskarżone postanowienie odebrał syn odwołującej, a ona sama w skardze stwierdziła, że postanowienie odebrała 24.08.2005r. Kolegium uznało, że skarga została złożona w terminie i stwierdziło, że argumenty skargi odnośnie obciążenia kosztami za pobyt syna w palcówce opiekuńczo wychowawczej nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Złożony na etapie skargi do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest nieuzasadniony i nie może być rozpatrzony przez Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Na wstępie niniejszych rozważań, Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że skarga została złożona w terminie, bowiem zaskarżone postanowienie odebrał syn skarżącej, który nie jest dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a., zatem nie zaistniały przesłanki do uznania za prawidłowe doręczenia zastępczego w rozumieniu tego przepisu (patrz: wyrok NSA z 15.07.1998r. sygn. akt I SA/Gd 1332/98 - nie publikowany; postanowienie NSA z 03.12.1993r. sygn. akt SA/Po 1931/93 ONSA 1995/2/53). Po myśli art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1), w terminie czternastu dni od doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Z kolei art. 134 k.p.a. stanowi, ze organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do dokonania czynności procesowej. Uchybienie przez stronę ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, co oznacza w następstwie ostateczność decyzji. Organ odwoławczy zobowiązany jest więc w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Z akt sprawy wynika, że decyzję organu I instancji z [...].06.2005r. Nr [...] skarżąca odebrała osobiście w tym samym dniu tj. 01.06.2005r., zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 15.06.2005r. Odwołanie zostało sporządzone 16.06.2005r., zatem 1 dzień po upływie terminu. Wątpliwości mogło powodować pismo skarżącej, nie nazwane odwołaniem w zakresie kwalifikowania tego pisma, bowiem został w nim zawarty wniosek o zmianę decyzji, jednakże w skardze skarżąca jednoznacznie oświadczyła, że wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożonego 17.06.2005r. w Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Porównanie daty doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji oraz daty sporządzenia odwołania i podanej przez skarżącą daty wniesienia odwołania do organu, doprowadziło organ odwoławczy do prawidłowego wniosku, co do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, skoro domaga się jego przywrócenia. Co do kwestii przywrócenia terminu do złożenia odwołania wypada zwrócić uwagę, że stosownie do art. 58 i art. 59 k.p.a. wniosek taki winien zostać wniesiony do organu administracji publicznej. Przywrócenie terminu następuje jednak wówczas, jeżeli występując do organu z takim wnioskiem strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, przy czym złożenie wniosku (prośby o przywrócenie terminu) ograniczone jest w czasie - ma to nastąpić w ciągu 7 dniu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ odwoławczy trafnie zauważył, że spóźnione odwołanie takiego wniosku nie zawierało. Wniesiona do Sądu skarga jest w istocie wnioskiem o przywrócenie terminu, ale jak to już zostało wyżej wyjaśnione wniosek winien być wniesiony do organu administracji publicznej, który o tej kwestii orzeka w formie postanowienia. Natomiast sąd administracyjny stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej między innymi postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie w sprawie. Nie może zatem odnieść skutku zgłoszony w skardze do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (patrz: wyrok NSA z 06.12.1999r. sygn. akt IV SA 2028/97 LEX - komputerowy system informacji prawnej nr 48735; wyrok NSA z 12.09.2001r. sygn. akt II SA/Gd 2273/99 LEX nr 76092; wyrok NSA z 05.09.2001r. sygn. akt V SA 345/01 LEX nr 51269). W tym stanie rzeczy i wobec niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w postępowaniu administracyjnym i braku administracyjnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, Sąd nie jest władny w niniejszej sprawie do orzekania w kwestii przywrócenia terminu. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.