II SA/Rz 88/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO (del.) E. Partyka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. T. C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie robót budowlanych -skargę oddala- Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej P.) od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości 3 m na istniejącym obiekcie budowlanym, budowie wolnostojących szaf telekomunikacyjnych oraz budowie przyłącza elektroenergetycznego dla potrzeb projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] "[...]" na istniejącej wieży położonej w miejscowości B. w gminie [...], na działce nr 964, obręb [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że organ I instancji w toku postępowania wezwał P. do przedłożenia w terminie 7 dni oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, aktualnej kopii mapy zasadniczej do celów opiniodawczych, prawidłowego określenia daty rozpoczęcia robót budowanych i uporządkowania załączników do zgłoszenia. Wezwanie odnosiło się również do dołączenia szczegółowego opisu planowanych robót, szkiców i rysunków wraz z niezbędnymi pozwoleniami i uzgodnieniami, przedłożenia warunków przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej, protokołu ZUD, opisu technicznego instalacji (sporządzonego przez uprawnioną osobę), przedłożenia uprawnień projektanta i sprawdzającego oraz wypisu z izby samorządu zawodowego, a także do podania parametrów instalowanych anten (wymiary, częstotliwość, moce), wykazania, że montaż anten nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej oraz że szafy telekomunikacyjne są szafami wolnostojącymi i nie podlegają kwalifikacji jako inne telekomunikacyjne obiekty budowlane, jak również do dołączenia ekspertyzy obiektu budowlanego, na którym inwestor zamierza zamontować anteny. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa przyłączy elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych. Inwestycja zgłoszona do Starosty [...] obejmuje wykonanie odcinka instalacji energetycznej z projektowanej szafki pomiarowej SP do projektowanych szaf telekomunikacyjnych na ruszcie stalowym (nazwanej w zgłoszeniu mylnie budową przyłącza elektroenergetycznego), co wynika z treści opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowych z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz z warunków przyłączenia do sieci energetycznej E. Rejonu Dystrybucji [...] z dnia 28 stycznia 2008 r. Wykonanie takiej instalacji nie zostało zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę została zwolniona tylko budowa wolno stojących kabin telefonicznych, szaf i słupków telekomunikacyjnych. Projektowane szafy nie są jednak obiektami wolnostojącymi lecz stanowią zespół 5 szaf połączonych ze sobą, a w zgłoszeniu wadliwie zakwalifikowano je jako szafy wolno stojące. Niezależnie od tego, oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest niezgodne z treścią wzoru uregulowanego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Z oświadczenia oraz wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr 964 jest własnością J. M., a z treści oświadczenia wynika, że umowę poddzierżawy tej działki zawarły P. oraz A. Sp. z o.o. Nałożony w drodze postanowienia obowiązek usunięcia przedstawionych braków i nieprawidłowości zgłoszenia P. wykonała tylko w części, pismem z dnia 3 sierpnia 2009 r. Starosta obowiązany był zatem wydać decyzję w przedmiocie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Z decyzją nie zgodziła się P., składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze pełnomocnik P. stwierdził, że decyzję wydano z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 20, art. 29 ust. 2 pkt 7 i art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, a także z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. Wojewoda dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych, gdyż błędnie przyjął, że przedmiotem zgłoszenia były szafy nie spełniające wymogów szaf wolno stojących oraz instalacja energetyczna. Istniejąca stacja bazowa jest "urządzeniem" i brak jest podstaw aby twierdzić, że projektowane roboty związane z tą stacją wymagają odrębnego pozwolenia ma budowę. Projektowane szafy miały być wprawdzie ulokowane obok siebie, ale nie pozbawia to ich cechy "wolnego" usytuowania. Ponadto, urządzenie w postaci stacji bazowej nie może działać bez odpowiedniej konstrukcji wsporczej. Przyłącza będą zatem składnikiem dotychczas istniejącego obiektu. Złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest zgodne ze stanem rzeczywistym odzwierciedlonym w stosownej umowie najmu i swoją treścią odpowiada wzorowi określonemu w rozporządzeniu, zwłaszcza w pkt 6, który odnosi się do stosunku zobowiązaniowego. Organ nie ma, co do zasady, kompetencji do badania prawdziwości złożonego oświadczenia. Organ z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. nie rozpatrzył całego materiału dowodowego; ograniczył się tylko do jego zgromadzenia w aktach sprawy. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewoda [...], w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Podstawowe znaczenie dla wyniku sprawy ma fakt, iż przedmiotem zgłoszenia dokonanego przez skarżącą Spółkę była m.in. budowa wolnostojących sześciu szaf telekomunikacyjnych. Jak postanowiono w art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę została zwolniona wyłącznie budowa <> kabin telefonicznych, <> i słupków telekomunikacyjnych. Ulokowanie, jak i funkcja przypisana projektowanym sześciu szafom wskazuje, że na tle rozpatrywanej sprawy organy nie miały do czynienia z "wolno stojącą szafą". Po pierwsze, przedmiotem zgłoszenia uczyniono aż 6 szaf telekomunikacyjnych, z czego pięć z nich jest ze sobą połączonych. Zgłoszenie nie dotyczyło zatem pojedynczego obiektu. Po drugie, nawet skarżąca spółka przyznała w skardze, że szafy te miały zostać zlokalizowane w swojej bezpośredniej bliskości. Usadowienie wszystkich pięciu szaf na wspólnym fundamencie betonowym oraz posadowienie ich na wspólnej ramie stalowej, a także powiązanie ich wspólną funkcją użytkową, polegającą na współtworzeniu obiektu służącego do przesyłu impulsów telekomunikacyjnych, wskazuje, że szafy te (zarówno łącznie, jak i każdą z osobna) można traktować wyłącznie jako jedną zwartą część większego obiektu budowlanego, stanowiącą fragment budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jak postanowiono w tym przepisie, budowlą wymagającą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jest m.in. część urządzenia technicznego (...) składająca się na całość użytkową. Zespół szaf telekomunikacyjnych usadowionych na tej samej działce gruntu oraz wspólnym podłożu (fundamencie), połączonych stalową ramą oraz instalacjami w celu umożliwienia temu samemu przedsiębiorstwu realizacji usług telekomunikacyjnych, nie jest zbiorem pojedynczych obiektów (szaf wolno stojących), które wyłączono spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przeciwnie, jest zwartą technicznie, jak i funkcjonalnie częścią budowli, jej podzespołem o jednym, wspólnym przeznaczeniu użytkowym. Prawidłowo zatem organy obydwu instancji wydały decyzje wyrażające sprzeciw inwestorowi pragnącemu uniknąć uzyskania pozwolenia na budowę. Nie bez wpływu na wynik sprawy pozostaje też trafnie sformułowany przez organy zarzut naruszenia przez skarżącą Spółkę przepisów postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim nakładają one na inwestora obowiązek posłużenia się sformalizowanym drukiem oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1127 ze zm.) treść oświadczenia, stanowiącego jeden z kluczowych dowodów w postępowaniu ze zgłoszenia, została określona w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia. Znaczenie prawne mają zatem łącznie: zakres informacji stanowiących przedmiot oświadczenia, chronologia ich wskazania, jak i technika zamieszczania danych – pozwalające na wstawienie jednej tylko, niedwuznacznej z punktu widzenia wzorca dokumentu, informacji w wydzielone pole dokumentu. Trafnie stwierdził organ, że zamiast wymaganego zwrotu "oświadczam, że posiadam prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr ... o obrębie ewidencyjnym ... w jednostce ewidencyjnej ... na cele budowlane, wynikające z tytułu ...", użyty przez skarżącą zwrot językowy brzmiał w sposób istotnie odbiegający od tego wzorca ("oświadczam, że P. posiada prawo do dysponowania nieruchomością, tj. masztem antenowym oraz miejscem (część gruntu) ..."). Nałożony w drodze postanowienia obowiązek usunięcia przedstawionych braków (rozbieżności względem sformalizowanego wzorca oświadczenia), nie został przez Spółkę wykonany. Trafnie zatem również z tej przyczyny wydano sprzeciw. Z przedstawionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.