II SA/Rz 881/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala- Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (PWINB) rozpoznając odwołanie J. O.i od decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego (PINB) z [...].07.2007r. Nr [...] zobowiązującej M. Dz. do wykonania robót budowlanych w celu dostosowania samowolnie wzniesionej wiaty stalowej do stanu zgodnego z prawem, postanowieniem z [...].09.2007r. sprostowanym następnie postanowieniem z [...].11.2007r., stwierdził iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia powołano art.134 ustawy z 14.06.1960r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.). Uzasadniając orzeczenie organ odwoławczy wskazał, iż decyzję doręczono osobiście J. O. w dn.13.07.2007r., a czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dn.27.07.2007r.. Odwołanie zostało nadane listem poleconym, a na kopercie nadawczej widnieje pieczęć z datą Urzędu Pocztowego z dn.28.07.2007r.. Przytaczając treść art.129 § 2 k.p.a. w aspekcie terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy wywodził, że doszło do jego uchybienia, co w kontekście braku wniosku o przywrócenie terminu nakazywało wydanie przedmiotowego postanowienia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie wnieśli J. O. i H. O., nie precyzując kierunku jego weryfikacji. Skarga H. O. została prawomocnie odrzucona postanowieniem z 19.12.2007r.. J.O. zarzuca, iż postanowienie naruszać ma prawo własności działki nr 1335 położonej w miejscowości G.. Dalsza treść skargi zawiera przytoczenie zarzutów pod adresem decyzji wydanej w I instancji, powoływanych już w odwołaniu od tej decyzji. W piśmie procesowym z 3.12.2007r. skarżący wywodził, że został w kwestii terminu do wniesienia odwołania źle pouczony przez pracownika PINB, jakoby termin ten należy liczyć w dniach roboczych, z tego względu pismo zawiera wniosek o jego przywrócenie "poprzez uwzględnienie skargi". W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący w trakcie rozprawy sądowej podał, że błędnie o sposobie liczenia terminu do wniesienia odwołania miał być ustnie pouczony przez pracownika PINB, a o przywrócenie terminu z tego względu nie zwracał się do PWINB, ale skorzystał ze skargi sądowo-administracyjnej. Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), zaś podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Sąd stwierdza ponadto nieważność decyzji (postanowienia) lub jej niezgodność z prawem, jeżeli zachodzą odpowiednie przesłanki, przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu skarga jest nieuzasadniona. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni, licząc od dnia ogłoszenia lub doręczenia decyzji (art.129 § 2 k.p.a.). Pouczenie o terminie i trybie wnoszenia odwołania stanowi obligatoryjny element decyzji administracyjnej. Decyzja wydana przez PINB z [...].07.2007r. zawiera prawidłowe pouczenie w zakresie skorzystania ze środka odwoławczego. W przedmiotowej sprawie termin ten dla J. O. upłynął w dn.27.07.2007r.. Zgodnie z art.58 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z kolei zgodnie z art.58 § 4 k.p.a. jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Koniec terminu odwoławczego dla J. O. przypadał w piątek 27.07.2007r., wniesienie zatem odwołania w dzień następny oznaczało, iż odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu, a w ten sposób decyzja organu I instancji stała się ostateczną. W tej sytuacji zgodnie z treścią art.134 k.p.a. organ odwoławczy prawidłowo stwierdził wyłącznie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Powoływanie się na ustne i błędne pouczenia bliżej nie wskazanego przez skarżącego pracownika PINB, który miałby udzielać pouczenia odnośnie sposobu obliczania terminu do wniesienia odwołania, nie ma znaczenia dla oceny legalności wydanego postanowienia. Dla strony miarodajne winno być pouczenie zawarte w decyzji organu. Zgodnie z art.112 k.p.a błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Wnioskując a contrario (przez przeciwieństwo) – tylko w przypadku zastosowania się do błędnego pouczenia, ale zawartego w decyzji organu, nie może szkodzić to stronie, jeżeli stosowała się do wadliwego pouczenia udzielonego przez organ administracji publicznej. W innym przypadku strona ponosi skutki swego wadliwego działania. Te okoliczności nakazywały uznać skargę za nieuzasadnioną, a jako taką Sąd ją oddalił na zasadzie art.151 Ppsa.