II SA/Rz 882/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. C. kwotę 440 zł /słownie: czterysta czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 882/12 U Z A S A D N I E N I E Starosta Powiatu [...] po rozpoznaniu wniosku Prokuratora Rejonowego [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] skierował S. C. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (dalej jako WOMP) w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu wskazał, że przyczyną skierowania była załączona w piśmie Prokuratora Rejonowego z dnia 29 listopada 2011 r. - opinia sądowa psychiatryczno – psychologiczna - stwierdzająca występowanie u S. C. choroby psychicznej w postaci przewlekłych zaburzeń urojeniowych. W ocenie organu powyższe informacje wskazują na duże prawdopodobieństwo istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi. W odwołaniu od tej decyzji S. C., wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Decyzji zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez błędną ocenę faktów i dowodów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, że w niniejszym przypadku po stronie odwołującego się występują zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia – dające podstawę do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia w istocie nie występują, gdyż zostały wykluczone zaświadczeniem lekarskim z dnia 14 grudnia 2011 r., wydanym przez specjalistę w dziedzinie psychiatrii, wobec czego przeprowadzanie dalszych badań uznał za wysoce nieuzasadnione. SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wyjaśniło, że art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., określana dalej jako u.p.r.d.), pozwala na przeprowadzenie badań kontrolnych w przypadkach zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie taka informacja pochodziła od Prokuratora Rejonowego, który przekazał organowi kserokopię opinii sądowo-psychiatrycznej. W ocenie Kolegium opinia ta została sporządzona jedynie na użytek toczącego się postępowania o znęcanie się nad rodziną. W kontekście poczynionych uwag Kolegium stwierdziło, że ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona, gdyż organ nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Naprowadziło, że nie wystarczą tu wątpliwości, że kierujący może być w takim stanie, że nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Musi istnieć coś więcej niż wątpliwość, a okoliczności muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego występują przeciwwskazania zdrowotne, co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Naprowadził, że podejrzenie, że stan zdrowia kierowcy uniemożliwia kierowanie pojazdem, może opierać się na: 1) informacji o złym stanie zdrowia kierowcy albo zaobserwowanych u kierowcy objawach chorób, które stanowią przeciwwskazania do kierowania pojazdami (np. nałogowy alkoholizm, wady wzroku, słuchu); 2) wielokrotnym notowaniu kierującego w ewidencji popełniających przestępstwa lub wykroczenia drogowe, jeżeli okoliczności wskazują na brak sprawności fizycznej lub psychicznej. Kierując się powyższymi uwagami Kolegium uznało, że z analizy akt sprawy nie wynika, aby u S. C. występowały w/w okoliczności, a sama opinia psychiatryczno-psychologiczna nie może być jedynym dowodem. Dodatkowo wskazało, że odwołujący się nie występował w charakterze kierowcy, czy też uczestnika ruchu w myśl przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym. Konkludując Kolegium stwierdziło, że przedstawione w sprawie zastrzeżenia, co do stanu zdrowia nie mogą skutkować wydaniem decyzji o skierowaniu na badania lekarskie do WOMP w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W skardze na tę decyzję Prokurator Rejonowy wniósł o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., poprzez jej wydanie wbrew regulacji tego przepisu i uznanie, że brak było podstaw prawnych do skierowania S. C. na badania leaderskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z uwagi na fakt, że opinia biegłych odnośnie stanu zdrowia psychicznego zainteresowanego sporządzona była na użytek postępowania karnego oraz, że nie nasuwa ona wystarczających zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. W uzasadnieniu przedstawił orzecznictwo sądów administracyjnych sprowadzające się do konkluzji, że skierowanie na badanie nie jest uprawnieniem organu, ale jego obowiązkiem gdy tylko poweźmie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego, przy czym zastrzeżenia te mogą pochodzić z dowolnego źródła. Nie stanowi również przeszkody dla wydania skierowania na badanie lekarskie okoliczność, że osoba skierowana nie występuje w charakterze kierowcy, czy uczestnika ruchu drogowego. Wystarczy taka potencjalna możliwość. SKO po rozpatrzeniu skargi Prokuratora Rejonowego, w ramach autokontroli - decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]: w pkt 1. uwzględniło skargę w całości, uchylając własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., w pkt 2. na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] o skierowaniu S. C. na badania lekarskie do WOMP w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zmiana oceny przedmiotowej sprawy wynika z faktu ewolucji orzecznictwa sądowego w zakresie badanej sprawy. Naprowadziło, że aktualnie dominuje taka interpretacja art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., że mając na uwadze bezpieczeństwo ruchu drogowego niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają. Naprowadziło, że mając na uwadze cel omawianej regulacji, którym są zadania organów w zakresie dbałości o zapewnienie możliwie największego bezpieczeństwa użytkownikom dróg, przez użyte w art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. określenie "kierujący" należy rozumieć także osobę, która choć w danym momencie nie prowadzi pojazdu, ale posiadając wymagane uprawnienia może to uczynić w każdej chwili. Organ odwoławczy wskazał, że literalne rozumienie omawianego przepisu prowadzi do konkluzji, że nawet w razie istnienia bardzo poważnych wątpliwości, co do stanu zdrowia określonej osoby, właściwy organ nie mógłby podjąć żadnych działań w celu przeprowadzenia stosownych badań i niezbędne byłoby uprzednie "złapanie na gorącym uczynku" kierowania pojazdem mechanicznym takiej osoby. W skardze na tę decyzję S. C. wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2011 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - określanej dalej jako P.p.s.a.)), tj. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, oraz dowolną ocenę zebranych w sprawie faktów i dowodów wyrażającą się w nieuzasadnionym przyjęciu, że w niniejszym przypadku po stronie skarżącego występują zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia spełniające wymagania określone w art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., naruszenie tym samym treści § 2 ust. 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (dalej jako rozporządzenie), 2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2011 r. w sytuacji gdy jest ona niezasadna, albowiem organ odwoławczy uwzględniając całość materiału dowodowego, zebranego w sprawie winien był ją uchylić. W uzasadnieniu odnosząc się do stanowiska organu odnośnie kierującego pojazdem, podniósł, że w tym zakresie nasuwające zastrzeżenia przypadki należy rozważać zawężająco tj. w zgodzie z rozporządzeniem. Wskazując na literalną linię orzeczniczą sadów administracyjnych odnośnie rzetelnych informacji dotyczących zdrowia osoby, która ma być poddana badaniu, podniósł, że dla ich przyjęcia nie wystarczy ustalenie, że istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do stanu jego zdrowia, rzutujące wprost na gwarancję bezpiecznego prowadzenia przez niego pojazdu, lecz muszą istnieć obiektywne okoliczności świadczące z dużą dozą prawdopodobieństwa, graniczącą z pewnością, że u kierującego występują przeciwwskazania zdrowotne do dalszego jego udziału w ruchu drogowym w takim charakterze. W takiej sytuacji okoliczności te muszą istnieć w momencie wszczęcia tego postępowania, nie zaś w odniesieniu do faktów, które miały miejsce w przeszłości. W kontekście poczynionych uwag skarżący stwierdził, że wskazane w zaskarżonej decyzji zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia w istocie nie występują, albowiem dotyczą one szczątkowego (wybranego) wycinka czasu w przeszłości, kwestii incydentalnych i nie mogą w tym kontekście rzutować na obecny stan zdrowia psychicznego skarżącego, które to niedomagania istotnie wykluczone zostały zaświadczeniem lekarskim (potwierdzającym przeprowadzoną ocenę stanu zdrowia psychicznego skarżącego w gabinecie specjalisty z dziedziny psychiatrii). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Stan faktyczny sprawy wyżej przedstawiony należy uzupełnić o następujące fakty; Z załączonej do wniosku Prokuratora inicjującego postępowanie opinii sądowej psychiatryczno – psychologicznej z dnia 7 listopada 2011 r. wydanej na potrzeby postępowania karnego wynika, że S. C. leczy się psychiatrycznie. Z powodu ostrych wielopostaciowych zaburzeń psychotycznych był hospitalizowany w okresie od 29.01. do 30 marca 2010 r. Miał wówczas zaburzenia świadomości. Zgodnie z przedstawionym na potrzeby wydania tej opinii zaświadczeniem lekarskim z dnia 24.10.2011 r. specjalisty psychiatry R. P. rozpoznano u skarżącego zaburzenia urojeniowe. Od 12 lat leczy się on u w/w specjalisty z powodu zaburzeń depresyjno – lękowych. Podczas badań przez biegłych na potrzeby opinii skarżący informował, że czuje się senny, odczuwa lęk i niepokój wewnętrzny. W trakcie badania był spowolniały psychoruchowo. Z badań testowych wynikało, że skarżący prezentuje silną ekspresję uczuciową, jest drażliwy, skłonny do reakcji gniewliwych, miewa tendencje obsesyjne. Tłumi gniew ale okresowo bywa podniecony. Może mieć głęboko zakorzenione poczucie bezwartościowości, co powoduje istnienie uczucia wrogości. Może posiadać idee prześladowcze. Z opinii wynika, że S. C. cierpi na chorobę psychiczną w sensie psychozy – przewlekłe zaburzenia urojeniowe. Pozostaje w leczeniu psychiatrycznym, zażywa leki psychotropowe, których niepożądanym działaniem jest m.in. drażliwa, podejrzliwa, wroga reakcja w niektórych sytuacjach. Biegli stwierdzili, że z powodu choroby psychicznej skarżący miał zniesioną zdolność rozpoznawania znaczenia swego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Stwierdzili również zniesienie poczytalności w stosunku do zarzucanego czynu również w toku postępowania. Pełnomocnik skarżącego wraz z pismem złożonym w toku postępowania przed organem I instancji przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia 14 grudnia 2011 r. wystawione przez lek. med. R. P. – specjalistę psychiatrę, wydane na prośbę strony, z którego wynika, że "pacjent może prowadzić samochód, stan psychiczny – zadowalający". Zaskarżona decyzja została wydana w ramach tzw. samokontroli, po wniesieniu przez Prokuratora do tut. WSA skargi na decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2012 r., którą to organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Starosty i umorzył postępowanie w sprawie. W skardze na tę decyzję Prokurator zarzucał rażące naruszenie prawa – art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. przez uznanie wbrew temu przepisowi, że brak było podstaw prawnych do skierowania S. C. na badania lekarskie. Zarzucił, że nie miał znaczenia fakt, iż opinię sądową dotyczącą stanu zdrowia psychicznego w/w uzyskano w czasie prowadzenia postępowania karnego o znęcanie się nad rodziną, gdyż wnioski w niej zawarte dostatecznie uzasadniają podejrzenie występowania zastrzeżeń co do stanu zdrowia zainteresowanego w kontekście jego zdolności do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Opinia ta została sporządzona przez kompetentne osoby a przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. nie definiuje w jakiej formie powinny się ujawnić zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Powołano w tym zakresie stanowisko judykatury przytaczając wyroki sądów administracyjnych. Według Prokuratora wnioski formułowane przez biegłych, wbrew stanowisku SKO stwarzają uzasadnione zastrzeżenia, o których mowa w tym przepisie. Prokurator wytknął również sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wobec podania najpierw, że podstawą powzięcia podejrzenia o stanie zdrowia kierowcy uniemożliwiającym mu kierowanie pojazdami jest informacja o złym stanie jego zdrowia, a w dalszej części uznania, że decyzja Starosty nie ma oparcia w przepisach prawa materialnego pomimo faktu istnienia takiej informacji w postaci opinii biegłych. Prokurator w skardze zakwestionował także stanowisko Kolegium, że pojęcie "kierujący" użyte w art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. nie obejmuje osoby, która w danym momencie nie prowadzi pojazdu. Powołał się w tym zakresie na zupełnie odmienny niż prezentowany w tej decyzji pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1080/07. Wskazując na wszystkie w/w okoliczności w zestawieniu z treścią przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2012 r. Po złożeniu skargi organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 54 § 2 P.p.s.a., czyli w ramach tzw. autokontroli i orzekł: I. uwzględnić skargę w całości, uchylając zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2012 r. II. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na okoliczność, że zmiana oceny przedmiotowej sprawy przez Kolegium wynika z faktu ewolucji orzecznictwa sądowego w zakresie badanej sprawy. Wskazał, że aktualnie dominuje taka interpretacja art. 122 ust 1 pkt 4 u.p.r.d., iż mając na uwadze bezpieczeństwo ruchu drogowego niezbędne jest czuwanie na tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają. W zakresie wykładni tego przepisu SKO podzieliło stanowisko Prokuratora co do jego wykładni systemowej i celowościowej, która musi w tym przypadku odbiegać od literalnego brzmienia normy prawnej. Powołując się na przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. Kolegium wskazało, że zaskarżoną decyzją doprowadza do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi, czym czyni zadość skardze w całości. Przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (...). Autokontrola zaskarżonej decyzji przez organ, który ją wydał stanowi samodzielne upoważnienie organu administracji publicznej do weryfikacji własnej decyzji i wiąże się wyłącznie z zaskarżeniem tej decyzji do sądu administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że treść tego przepisu wskazuje, iż warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za zasadne zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej (zob. m.in. WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. akt III SA 1804/02 – ONSA i WSA 2005 nr 1 poz. 9, teza 10 do akt 54 – B. Dauter, B. Gruszyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lex 2011). W kwestii tej wypowiadał się także NSA (m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 581/07 ) oraz z dnia 8 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 935/07 - publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w sytuacji gdy organ nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w skardze podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to nie może wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. Organowi korzystającemu z tego przepisu wolno zatem uczynić tylko to, co wynika z treści skargi i jej żądania. Inaczej bowiem niż sąd administracyjny, organ jest związany granicami skargi, a wobec tego wydając orzeczenie autokontrole winien uczynić zadość żądaniom skarżącego w całości, co oznacza uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej ale także wniosków (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 810/10 – Lex nr 1081914). Zdaniem Sądu to oczekiwanie strony co do załatwienia sprawy należy jednak odnosić co do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu istotne jest, że organ w ramach autokontroli zadośćuczynił oczekiwaniom Prokuratora wydając decyzję, w której podzielił merytorycznie zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego tj. przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. Brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi w tej sytuacji nie mógłby być uznany za uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże zauważyć należy, iż rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., w razie jego zaskarżenia do sądu administracyjnego skargą, nie podlega ocenie jedynie pod kątem zgodności z warunkami dopuszczającymi jego wydanie określonymi w powołanym przepisie (tak WSA w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 922/12 – Lex nr 785513). Sąd dokonuje oceny takiego rozstrzygnięcia również pod względem jego zgodności z prawem. W niniejszej sprawie zasadniczym uchybieniem stwierdzonym zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2012 r. jest brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego a więc naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. W żadnej z wydanych w sprawie decyzji SKO nie dokonało oceny znaczenia przedstawionego przez S. C. zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia 14 grudnia 2011 r., w którym stwierdzono, że może on prowadzić samochód, w kontekście przesłanek przewidzianych w art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. Zgodnie z tym ostatnim przepisem badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Sąd podziela pogląd, że co do zasady prawidłowa jest wykładnia w/w przepisu zastosowana przez organ w zakresie objęcia pojęciem "kierujący" każdej osoby posiadającej uprawnienia do prowadzenia pojazdu, która potencjalnie może z tych uprawnień skorzystać w każdej chwili. Zauważyć też trzeba, że w ocenie Sądu opinia biegłych wydana na potrzeby choćby sprawy karnej co do zasady może nasuwać zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego, wszystko zależy od jej treści. Jednakże w niniejszej sprawie brak oceny wzmiankowanego zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia 14.12.2011 r. w aspekcie przesłanek skierowania na badania lekarskie przewidzianych w art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. w ocenie Sądu stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że w kontekście treści tego zaświadczenia, biorąc też pod uwagę datę jego wystawienia, organ uzna, że uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego nie istnieją. Powyższe spowodowało konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W świetle powyższego przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi mających charakter merytoryczny. W punkcie II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika adwokata stosowne do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) W razie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organ dokona wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w kontekście brzmienia art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. dając temu wyraz w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji.